All Chapters of หมอก... เราเพื่อนกัน |Close Friend| NC20+: Chapter 41 - Chapter 50

ไอด้าหลุบมองชามแกงเลียงกุ้งสดที่แม่เธอให้ยกมาให้บ้านนี้แล้วยิ้มบางๆ อย่างน้อยแกงเลียงชามนี้ก็พอจะเป็นข้ออ้างให้เธอมาหาหมอกได้โดยที่พ่อกับแม่ไม่สงสัย รวมถึงพ่อของเขาด้วยน่าแปลกเหมือนกันที่เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นเพื่อนกันมันไม่จำเป็นที่จะต้องหาข้ออ้างอะไรเลยหากว่าจะมาหาหมอก แต่ตอนนี้กลับต้องคิดหาข้ออ้างกลัวท่านจะสงสัย มันเป็นอะไรที่เธอก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเคร้ง!ขณะที่เท้าก้าวเข้ามาในเขตบริเวณบ้านคุ้นเคย เสียงเหมือนแก้วแตกก็หยุดสองเท้าเล็กให้ชะงักกับที่ เงยหน้าขึ้นมองหน้าบ้านสวยที่มีต้นไม้ประดับสวยงาม ให้ความรู้สึกร่มรื่นสบายตาลืมก้าวเท้าไปชั่วครู่เหมือนเวลาที่หยุดลง แต่เสียงตวาดลั่นต่อมาก็ทำให้ไอด้าแทบลืมสติสองเท้าวิ่งไม่คิดมารู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านแล้ว“แกคิดจะทำให้ลูกสาวคนอื่นเขาแปดเปื้อนไปกับแกงั้นเหรอห๊ะ! เขาดีกับแกยังไงบ้างทำไมไม่สำนึก เขาดูแลแกยังไงบ้างทำไมไม่จำ” “...” “ฉันไม่เห็นด้วยที่แกกับลูกสาวบ้านโน้นจะคบกัน อย่าดึงคนอื่นมาจมอยู่กับแกถ้ามันยังเป็นอยู่แบบนี้!” “ว๊าย!!!” เสียงตวาดลั่นมาพร้อมกับเสียงแก้วแตกและเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้หญิง ซึ่ง

“ส.. สั่งเลยดีกว่า ยัยอ้วนพวกมึงเอาอะไรบ้างวะ” นั่งเงียบท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดมาได้สักพักเจ้านายก็เป็นคนทำลายบรรยากาศที่แทบหายใจไม่ออกด้วยการสั่งออเดอร์ ส่งเสียงถามเวลาที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเอง ส่วนไอด้านั่งตรงข้ามหมอกที่เอาแต่จ้องหน้าเธอเหมือนรูปปั้นยักษ์ที่กำลังมองเหยื่อตัวเองตาไม่กะพริบเซฟ ปลอดภัยสุด อยู่ห่างจากบรรยากาศอึมครึมและความเย็นยะเยือกจากเพื่อนมากที่สุด เพราะนั่งอยู่หัวโต๊ะพอออเดอร์มาเสิร์ฟก็จัดการเอาทุกอย่างลงหม้อ วงชาบูวันนี้เป็นอะไรที่มันน่าอึดอัดมากเลยทีเดียว คิดว่าจะคลายเครียดกันก่อนสอบแต่ตอนนี้แม่ง! เครียดหนักกว่าเดิมเครียดว่าเมื่อไหร่ไอ้หมอข้างๆ จะลุกขึ้นไปกระทืบไอ้คนที่คอยส่งสายตาหยดย้อยมาให้ไอด้าไม่หยุด เครียดว่าเมื่อไหร่ไอด้าที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก้มหน้าก้มตาตอบแชทใครจะหยุดเสียที เพื่อนร่วมโต๊ะแทบจะเป็นมนุษย์แช่แข็งเพราะไอความเย็นจากไอ้คนหน้านิ่งแล้วครับ!“ด้า กินได้แล้วมัวแต่จิ้มอยู่นั่นแหละ”“พวกมึงกินก่อนเลยกูคุยกับพี่ต้นไม้อยู่” ตอบแล้วก็ยังก้มหน้ากดจอมือถือไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา ทำเอาคนสะกิดทำหน้าเลิ่กลั่กหันมองหน้าเพื่อนในโต๊ะสลับกันไปมา“พ.. พี่ต้นไม

สิ่งที่ได้ฟังทำไอด้าแทบพูดไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่าควรจะรู้สึกยังไง นอกจากนั่งฟังเงียบๆ เป็นผู้รับฟังที่ดีเธอก็ไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดอะไร หรือปลอบอะไรสิ่งที่หมอกเจอมา แน่นอนว่าสำหรับเด็กอายุเท่านั้นมันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากๆ ผู้ใหญ่คนหนึ่งทำไมถึงได้มีความคิดน่ารังเกียจกับเด็กในวัยที่ไม่รู้อะไรเลยแบบนั้นได้ยังไง แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องของเธอเลย“ที่พูดไปวันนั้นมันเพราะโมโห เพราะอยากประชดพ่อ ถ้ารู้ว่ามึงอยู่ตรงนั้นกูจะไม่พูดมันเลย”“แสดงว่าถ้ารู้ว่ากูอยู่มึงจะพูดอีกแบบสินะ แบบนั้นกูก็จะไม่รู้เรื่องอะไรของมึงเลย มึงก็จะปิดหูปิดตาปิดตัวตนของมึงกับกูไปตลอดสินะ”“ด้า มันเป็นเรื่องน่าอาย มึงไม่รังเกียจกูเหรอที่เป็นโรคนี้”“คนจะรักต่อให้มึงไม่มีอะไรเลย ต่อให้ป่วยจะตายวันนี้พรุ่งนี้มันก็รักนั่นแหละ กูเสียใจที่มึงเป็นโรคนั่นแต่ที่เสียใจยิ่งกว่าคือการที่มึงไม่ยอมเปิดใจอะไรให้กูเลย” แม้แต่ตอนที่เธออยากเปิดตัวว่าคบกับเขาแทบตาย แต่เขากลับบอกให้ปิดเรื่องนี้ไว้ หึ แต่เอามาพูดตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกไอด้าเบือนหน้าหนี รู้สึกว่าขอบตามันร้อนมาก มันพร้อมที่จะร

“เหลือเชื่อเลย มึงนี่มันน่าเหลือเชื่อเลยจริงๆ” ไอด้ากลอกตามองบนใส่เพื่อนรักที่นั่งกอดอกส่ายหน้าพูดแต่คำเดิมๆ วนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ได้ตั้งแต่มาถึงที่ จนกระทั่งตอนนี้งานเสร็จแล้วก็ยังเอาแต่นั่งพูดคำเดิมไม่หยุดเวลาและเพื่อนกลุ่มงานเดียวกันมาถึงตอนสิบโมงนิดๆ หลังจากกวาดสำรวจคอนโดของหมอกจนได้ข้อสรุปว่าจะใช้ห้องเขานี่แหละในการเป็นฉากถ่ายภาพ ซึ่งก็มีช่างภาพประจำรุ่นพี่คณะข้างๆ มาเป็นช่างภาพให้ไม่ว่าจะเป็นมุมห้อง แสง ระเบียง หรือมุมต่างๆ ในคอนโดของหมอกเรียกได้ว่าเหมาะที่จะเป็นฉากงานครั้งนี้มากๆ เลย มันเลยไม่ต้องเสียเวลาไปหาสถานที่ใหม่ให้เปลืองเวลาไปมากกว่านี้อีก“หายโกรธมันแล้ว?”“หึ! เห็นกูเป็นคนแบบนั้นหรือไง โนวค่ะ! ยังไม่หายโกรธ” แต่มือก็เลื่อนหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ที่จะให้หมอกใส่สำหรับไปเปิดตัวกับครอบครัวเย็นนี้ไม่หยุด คิ้วขมวดหน้าจริงจังอย่างกับตอนที่นั่งลุ้นผลเข้ามหาลัยจะไปแบบเสื้อยืดกางเกงยีนเหมือนทุกวันก็ไม่ได้ป่ะ ตอนนี้เขาเป็นแฟนเธอ เป็นว่าที่ลูกเขยคนเดียวของบ้านเลยนะ จะให้แต่งตัวเชยๆ แบบนั้นได้ไงที่บอกว่าไม่ได้ตั้งตัวก็เรื่องนี้แหละ เคยคิดไว้ว่าถ้าจะเปิดตัวเขากับครอบครัวทุกอย่างจะต้องเพ

วันสุดท้ายของการสอบมิดเทอม“เย้! สอบเสร็จสักที”ไอด้ายกยิ้มขำท่าทางของเพื่อนรักที่นั่งเอกเขนกแหงนหน้าขึ้นฟ้าราวกับคนหมดแรง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ยกมือทำท่าปาดเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากไปด้วยร่างอรชรเข้ามานั่งบนเก้าอี้หินอ่อนอีกตัวเป็นเวลาเดียวกับที่แจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นพอดี จึงก้มหน้าลงยังมือถือที่ยังอยู่ในมือ คลี่ยิ้มหน้าบานพึงพอใจกับภาพที่ปรากฏตรงหน้ามากมันเป็นทั้งความภูมิใจและความสุขกับสิ่งที่รักในเวลาเดียวกัน“หมอกเหรอ”“เห็นกูยิ้มต้องคิดว่าเป็นเพราะผู้ชายทุกครั้งเลยหรือไง นี่ เอาไปดูให้เต็มตาว่าอะไรที่ทำให้กูยิ้มได้ขนาดนี้”เวลารับมือถือของเพื่อนมาด้วยความมึนงง แต่ก็ฟันธงได้ล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับอดีตเพื่อนสนิทที่เลื่อนขั้นมาเป็นแฟนของเพื่อนรักเธอแน่ ก็เพราะถ้าเป็นแชทรักๆ ของเพื่อนมันไม่มีทางมายื่นให้อ่านแบบนี้หรอกกวาดตามองภาพที่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่มเรียนวิชาออกแบบแล้วถึงกับเบิกตาโตอ้าปากค้าง ก่อนจะฉีกยิ้มแก้มแตกตาหวานปริ่มน้ำคลอหน่วย“ด้า เพื่อนรัก กูไม่คิดเลยฮือ...”“โอ๊ย! อย่ามาทำตัวเป็นเด็กขี้แยใส่กูยัยบ้า” โอดเสียงกลั้วหัวเราะรับร่างอวบอิ่มที่ถลาเข้ามาในอ้อมก