All Chapters of หมอก... เราเพื่อนกัน |Close Friend| NC20+: Chapter 21 - Chapter 30

“กูนอนกับไอด้า” “พูดเหมือนกูไม่เคยนอน ทั้งกู มึงแล้วก็ไอ้เซฟก็เคยนอนกับไอด้าหมดนั่นแหละ” พยายามจะพูดให้มันดูไม่มีอะไร ทั้งเขาและเพื่อนทุกคนก็เคยนอนทั้งกับไอด้าและเวลาหมด นอนที่หมายถึงนอนจริงๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความพยายามที่อยากจะให้มันไม่มีอะไรกลับพังทลายลงเพราะความเงียบของไอ้สองตัวนี้เจ้านายพรูลมหายใจออกมาอย่างคิดหนัก เส้นประสาทในสมองเต้นตุบๆ คล้ายจะแตกให้ได้ แค่คิดว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ของเพื่อนสองคนจะไม่เหมือนเดิมอีก ก็รู้สึกอึดอัดแทบตายแล้วหากโชคดีผลที่ออกมาไม่ใช่การเมินตึงต่อกัน แต่ยังคงเป็นอย่างที่ผ่านมาได้มันก็ไม่อะไร แต่หากโชคไม่ดีไอด้าเลือกที่จะเมินเฉยต่ออีกคนนั่นแหละ ทางสิ้นสุดของกลุ่มเพื่อนที่แสนยาวนานมันก็เพื่อนกันทั้งสองคน หากขาดใครไปมันก็ไม่ใช่ป่ะ“แล้วไอด้าว่าไงวะ จะตัดขาดกับมึงเหรอ แล้วทีนี้จะทำไงต่อ แล้วโรคนรกนั่นของมึงเอาไงต่อ” เสียงอ่อนลงเช่นเดียวกับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจ มันต้องมีทางออกนั่นแหละ ทางที่ดีสำหรับทั้งสองคน“กูกำลังปรึกษาหมอเรื่องรักษาอยู่”“กูไม่เข้าใจ ไหนว่ามึงหายแล้วไงวะ ถึงไม่หายขาดก็ดีขึ้นจนไม่ต้องพึ่งยาไม่ต้องไปรักษาแล้วไม่ใช่เหร

ไอด้ากลืนน้ำลายลงคอ ทำตามคำสั่งของเพื่อน ค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหาด้วยความร่างกายที่มันยังคงสั่นระริก แต่หมอกกลับมองว่าภาพนั้นมันช่างยั่วยวนเขาเหลือเกินอยากจะเป็นคนเข้าไปเหวี่ยงร่างนั้นกลับไปนอนแล้วเป็นคนเข้าหากระแทกเธอให้จมเตียงเอง แต่ก็อยากจะลอง อยากจะรู้ว่าปากเธอ.. มันจะดีแค่ไหน“จับมันไว้แล้วรูด...”มือเรียวเล็กกำรอบท่อนลำใหญ่รูดเบาๆ ตามคำสอน แทบไม่กล้ามองมันเต็มๆ ตา กลัวจะเป็นตากุ้งยิงแต่ก็ลืมนึกไปว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่ตัวเองเห็นภาพนั้น ถ้ามันจะเป็นก็คงเป็นไปนานแล้ว“อ้าปากแล้วยัดมันเข้าไปด้า”“...”คำสอนกับโทนเสียงพร่าสั่นปลายเสียงนิดๆ ของหมอกทำให้ไอด้ายิ่งประหม่า สูดหายใจเข้าลึกๆ ปิดเปลือกตาลงยื่นหน้าเข้ามาอ้าปากค่อยๆ กดหน้าลงมาครอบลำใหญ่ที่ยังกุมเต็มมือกลิ่นน้ำกามตีขึ้นจมูกตามมาด้วยรสชาติเค็มแทรกความหวานนิดๆ รสชาติแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่จินตนาการเอาไว้“ซี๊ด!~ เลียตรงหัวแล้วดูดแรงๆ”“อื้ม!~”ไอด้าขยับทำตามคำสอนราวกับเด็กดีที่กำลังรับฟังครูอย่างตั้งใจ ตวัดลิ้นเลียส่วนหัวพร้อมกับดูดแรงๆ ได้ยินเสียงครางกระหึ่มจากคนตัวโตก็เงยหน้าขึ้นมอง อยากรู้ว่าคนที่ชอบทำหน้านิ่งๆ อย่างหมอก

“จิ๊! น่าหงุดหงิดเป็นบ้า พอมีเรื่องให้โมโหแต่เช้าวันนั้นก็จะเป็นวันที่เจ้ากรรมนายเวรรวมหัวกันทำงานทั้งวันเลย”ไอด้าเดินเข้ามากระแทกทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หินอ่อนหน้าตึกคณะเรียนหลังจากอาจารย์ปล่อยแล้ว ใบหน้าสวยยุ่งเหยิงตลอดทั้งเช้า อกร้อนรุ่มแม้ตอนนี้จะผ่านมาแล้วหลายชั่วโมงแต่ก็ยังไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากเหตุการณ์เมื่อเช้าได้คิดถึงใบหน้าหล่อๆ ของเพื่อนแล้วก็อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ระบายอารมณ์ แต่ทำแบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นๆ ก็คิดว่าเธอโดนผีเข้าต้องเรียกหมอผีมาทำพิธีไล่วุ่นวายกันพอดี“กูเห็นมึงทำหน้ายุ่งตั้งแต่เช้าละ เป็นอะไร เมนส์จะมาไง” เวลาเดินมานั่งเก้าอี้ตัวถัดมาจากเพื่อนหยิบลูกอมจากในกระเป๋าใส่ดินสอออกมาแกะทาน ระหว่างนั้นก็แอบชำเลืองตามองเพื่อนรักไปด้วย“อย่าพูดเรื่องเมนส์ได้ป่ะ” พูดแล้วก็หงุดหงิดไม่หายเมื่อเช้าหลังจากหมอกกวนประสาทเธอด้วยการยกเอาเรื่องประจำเดือนมาล้อเสร็จ เธอก็เกิดความอคติกับเรื่องนั้นไปเลย แค่ได้ยินก็เหมือนเห็นหน้าเขาลอยขึ้นมา มันยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย หรือวันนั้นของเดือนกำลังจะมาจริง แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ใครจะยกมาพูดเล่นกันป

หลังจากวันที่ทะเลาะกันจนมาถึงวันนี้ก็ผ่านไปเกือบอาทิตย์แล้ว หมอกเหมือนจะเย็นชากับไอด้าเอามากๆ เขายังคงเจียดเวลามาตามนัดตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้แต่ก็ไม่ได้อยู่กันตามลำพังกับเธอเลยเรื่องเซ็กซ์ก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีก บอกง่ายๆ เลยคือ หมอกแทบจะไม่กลับมานอนบ้านเลย จะนัดทีก็เป็นการนัดผ่านแชทหรือว่าโทรเท่านั้น ส่วนหน้าก็แทบไม่เห็นไอด้าเข้ามาหยุดยืนหน้าบ้านคุ้นเคย แหงนหน้าขึ้นมองความสวยงามของบ้านสองชั้น รู้สึกจิตใจอยู่ไม่นิ่งเลย ตั้งแต่ทะเลาะกันมาไม่เคยโกรธกันข้ามวันเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เหมือนจะนานสุด“เอ้าไอด้า มาหาหมอกเหรอ”ใบหน้าสวยหันตามเสียงเรียกจากทางบ้านศาลาสีขาว เห็นว่าเป็นเหมยพี่สาวของหมอกที่นานๆ จะกลับมาบ้านทีที่เป็นเจ้าของเสียงนั้นจึงจุดยิ้มบนใบหน้าบางๆ แล้วเดินเข้าไปหาเธอคุ้นหน้าคุ้นตากับสาวร่างบางเจ้าของใบหน้าสวยหวานท่าทางเรียบร้อย ต่างจากน้องชายที่มีใบหน้าคมเข้มท่าทางนิ่งขรึมดีอยู่แล้ว เพราะเห็นหน้ากันมาตั้งแต่เด็กๆ“พี่เหมยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หนูคิดว่าจะลืมบ้านนี้ไปแล้วซะอีก”“ไม่ลืมหรอก คนทางนี้น่ารักจะตายไปจะลืมได้ไง”“คนทางนี้ที่ว่าคือหนูหรือเปล่าคะ ถ้าใช่บอกเลยว่าพี่เหมยต

“เดินก็ระวังด้วย อย่าให้เท้าไปโดนอะไรเข้าอีกล่ะ มึงต้องถนอมเท้ามึงมากๆ เข้าใจไหม”“พูดเหมือนกูเป็นเด็กสองขวบเลยนะมึงอ่ะ”ไอด้าส่ายหน้าน้อยๆ เย้าหยอกเพื่อนไม่จริงจังขณะที่เดินลงตึกเรียนมาด้วยกัน เมื่อวานหลังจากหมอกออกจากบ้านไปแล้วเธอก็นั่งเล่นกับพี่สาวเขาอยู่พักหนึ่งก็กลับบ้านตอนใกล้บ่ายพอกลับถึงบ้านก็จัดยาแก้ปวดกันไว้ไปสองเม็ดแล้วก็ขึ้นเตียงหลับตั้งแต่นั้น ตื่นมาอีกทีก็ห้าโมงแล้ว อาบน้ำอาบท่าเสร็จก็ลงมานั่งเล่นอยู่กับครอบครัวข้างล่าง ชีวิตจากนั้นก็นอนไถมือถือเล่นไปจนกว่าจะหลับอีกทีในตอนดึก“แบบนี้จะไปเดินเลือกผ้าไหวป่ะเนี่ย บอกพวกไอเดียเลื่อนเป็นวันอื่นไหม”“ไหวน่า กูไม่ได้เข้าเฝือกขาหักนะมึงอย่าเว่อร์”“ฮ่าๆๆ อาการมันก็คล้ายๆ กันป่ะล่ะ อีกนิดก็จะหักแล้วกระดูกข้อนิ้วโป้งมึงอ่ะ”เวลาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ก็เห็นอยู่ว่าแผลเพื่อนไม่ได้ใหญ่ขนาดที่ว่าขาหักต้องเข้าเฝือก แต่เห็นมันเดินแล้วอดจะแซวไม่ได้ กะเผลกเดินไม่ตรงแบบนั้นจะเดินตลาดสวนคนมากมายได้ไง เผลอๆ เดินนานอาจกระทบแผลจากที่ไม่เป็นอะไรมากเกิดอักเสบเรื้อรังขึ้นไปอีก แย่เลยแต่ถึงจะแบบนั้นแต่ไอด้าก็ยังยืนยันว่าจะไปเลือกผ้าด้วยตัวเอง จุดแ