All Chapters of หมอก... เราเพื่อนกัน |Close Friend| NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

“อึก!” แรงตอกกระแทกเข้ามาอย่างป่าเถื่อนทำเอาไอด้าที่กำลังซึมซับความเจ็บปวดคิดหาทางรอดสะอึกเบ้หน้าทั้งที่ยังคงถูกริมฝีปากร้ายบดชิดรุนแรงลำเอ็นตอกเข้าใจกลางสาวทั้งที่เสื้อผ้ายังคงติดกายไม่มีชิ้นไหนที่ถูกถอดออกเลย ซับในรวมถึงชั้นในตัวเล็กถูกแหวกออก เช่นเดียวกับซิปกางเกงนักศึกษาของคนด้านบนที่ถูกรูดลงพอให้สามารถงัดท่อนลำใหญ่ออกมาได้เท่านั้น“อึก!” อีกครั้งกับแรงตอกกระแทกเข้ามาสุดแรง หมอกเหมือนคนไร้สติทำทุกอย่างตามอารมณ์ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกป้อนข้อมูลให้ทำโดยไร้จิตสำนึกเห็นอกเห็นใจคนเจ็บมือน้อยสอดเข้ามาใต้หน้าท้องแกร่งดันร่างใหญ่พร้อมกันนั้นก็กั้นแรงป่าเถื่อนที่กำลังตอกเข้าหาอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บที่ได้รับทำเอาน้ำตาเล็ด ต่อสู้กับความรุนแรงรุกเร้าหนักหน่วงช่วงบนไม่พอ ยังต้องมารองรับความป่าเถื่อนช่วงล่างอีก แล้วเธอจะทนไหวได้ยังไง“อึก! หมอกเจ็บ เบา.. เจ็บ”“ซี๊ด!~ ไม่ได้เอาหลายวันมึงแน่นกว่าเดิมนะไอด้า”มันไม่ใช่ถ้อยคำชมเชยแต่อย่างใดเลย เป็นคำเย้ยหยันแกมแดกดันมากกว่า ทุ้มเสียงเย็นชาราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน แววตาที่จับจ้องมาราวกับคนแปลกหน้าไอด้าเบือนหน้าหนี กัดปากแน่นไม่อยากมองหน้าคนป่

ปึง!“ซี๊ด~” ไอด้าเบ้หน้าสูดปาก ร่างกายเกร็งต้านอาการเจ็บแปลบที่แล่นเข้ามาเล่นงานความรู้สึก เผลอกระแทกเท้าแรงไปหน่อยตอนนึกถึงคำพูดและการกระทำของหมอกเมื่อตอนเที่ยงกัดปากเบาๆ ยกมือขึ้นมาวางบนหน้าท้องแบนราบ ค่อยๆ ลูบปลอบประโลมท้องน้อย กลอกกลิ้งนัยน์กลมหวานมองเพดานภายในห้องนอนของหมอกไปมาเธอยังอยู่ในเสื้อยืดตัวใหญ่ของเจ้าของบ้านอย่างตลอดทั้งคืนที่ผ่านมานี้และเมื่อเช้า ซึ่งแน่นอนว่าด้านในนั้นโล่งจนรู้สึกเย็นวูบทุกครั้งเมื่อตอนที่เดินเหินไปไหนมาไหนเลยล่ะยอดถันแข็งชันดันเนื้อผ้าบางออกมาท้าลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดใช้งาน ความเงียบเข้ามาแทรกซึมอีกครั้งเมื่อทุกอย่างสงบนิ่งลงหลังจากรับมื้อเช้าในเวลาเที่ยงวันเสร็จแล้วหมอกก็บอกว่าจะออกไปข้างนอก ส่วนเธอก็ตามเดิม ถูกอุ้มกลับขึ้นมาบนห้องของเขา ก่อนออกไปเขายังหันมาย้ำเสียงเข้มว่าห้ามไปไหนใส่หน้าอีก อยากจะต่อต้านคำสั่งนั้นนะ แต่พอมาคิดดูดีๆ อีกที อยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน เธอยังไม่พร้อมจะกลับบ้านไปให้คนที่บ้านเห็นสภาพตอนนี้นักนั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องที่มีกลิ่นอายของหมอกตลบอบอวลไปทั่วจนตัวเธอแทบจะไม่หลงเหลือกลิ่นตัวเองแล้ว นั่งนอนจนเบื่อไปหมดเจ

“จะท้าทาย? บอกก่อนว่าตอนจบมันไม่สวยไอด้า” “ปล่อย อย่ามาทำอะไรประเจิดประเจ้อในบ้านกูนะ ปล่อย!”“ขึ้นไปเปลี่ยน ถ้าไม่อยากให้กูทำมากกว่านี้”ขู่เหรอ? กล้าดียังไงมาขู่คนอย่างไอด้า ทำเธอไม่พอใจ ทำเธอโกรธแทนที่จะง้อจะขอโทษแต่กลับมาข่มขู่บังคับกันอีก เฮอะ! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้ไอด้าสะบัดตัวดีดดิ้นสุดแรงเกิด พยายามใช้สองมือผลักดันร่างแข็งแรงของหมอก แต่มันก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนเลย เล่นเอาเธอหอบเหนื่อย แต่ก็ยังจ้องหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นไม่สะทกสะท้าน แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งๆ แนบชิดกับจมูกเธออีก“เออ! จะไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้แหละ มึงก็ปล่อยสิ!”มันทั้งโมโหทั้งหงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ พอได้รับอิสระ ร่างสูงถอยออกไปกอดอกพิงสะโพกกับพนักเก้าอี้แล้วไอด้าก็เลยยกกำปั้นขึ้นมาทุบใส่อกแกร่งไปหนึ่งทีแรงๆ ก่อนจะรีบวิ่งหางจุกตูดขึ้นห้องแบบไม่คิดชีวิตแผ่นหลังเนียนแนบชิดไปกับประตูไม้ที่เพิ่งปิดลง หอบหายใจแรงๆ ยกมือขึ้นทาบหน้าอกจับจังหวะการเต้นของก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย เสียงกระหน่ำถี่ระรัวเป็นสัญญาณที่ดีว่าเธอยังหายใจอยู่ เธอยังไม่โดนกระชากหงายหลังไปหักคอตายบนพื

กว่าจะตั้งหลักได้บอกเลยว่าโคตรระแวงว่าจะเผลอทำอะไรแปลกๆ ให้เพื่อนอีกสองคนจับได้ซะก่อน พอเข้ามานั่งอยู่ในรถกันสองคนแบบนี้ก็ถึงกับต้องพ่นลมหายใจออกมายืดยาวไอด้าหันมองคนด้านข้างที่ตามขึ้นมาทีหลัง มองตามมือเรียวหนาที่กำลังกดเข็มขัดนิรภัยลงล็อก บ้าเอ๊ย! ทำไมมือมันสวยแบบนี้วะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานไม่เคยมองเห็นเลย พอยอมรับใจตัวเองแค่ไม่กี่ชั่วโมงกลับมองมันต่างไปราวกับหลังเท้าเป็นหน้ามือเลย“เช็ดน้ำลาย”กระดาษทิชชูกดชิดมุมปากสวยอย่างไม่ตั้งตัวทำคนที่เผลอจ้องมือสวยๆ ของผู้ชายข้างๆ นานไปถึงกับสะดุ้ง ได้ยินเสียงขำหัวเราะเบาๆ แล้วก็แสร้งทำท่าฟึดฟัดปัดมือหนาออกความเงียบภายในรถถูกเสียงเพลงสากลกลบแทรกก่อนเครื่องยนต์คันเล็กจะค่อยๆ เคลื่อนออกมาจากซองจอดรถห้างดังที่แวะมาทานข้าวด้วยกันหยดน้ำเม็ดเล็กโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าพอทำให้กระจกหน้ารถเกิดเป็นรอยดวงเล็กๆ และยิ่งขยายตัวเพิ่มขึ้นเป็นเม็ดใหญ่ตามทางที่กำลังเคลื่อนข้างหน้าราวกับอุปสรรคใหญ่ที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละนิดจนเป็นอุปสรรคใหญ่โตก่อนความสำเร็จจะมาถึง“มืดจัง” เสียงแผ่วสั่นเล็กน้อยด้วยความกังวลลอดริมฝีปาก ในขณะที่ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย

“ทำอะไร” “อ๊ะ! ตกใจหมดเลย ทำไมมาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้เนี่ย เกิดหัวใจวายขึ้นมาจะทำไง” ดีนะที่มีดไม่หันจากหั่นสลัดบนเขียงเป็นมาหั่นมือเธอแทน ไม่งั้นล่ะก็ วันนี้เรื่องไม่จบแน่“ผายปอดดิ” แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำเอาแทบอยากจะหันปลายมีดมาแทงไอ้คนข้างหลังแทนเป็นบ้าไอด้าพ่นถอนหายใจออกมาบอกให้รู้ว่าเธอสุดจะทนกับความหน้ามึนของเขาจริงๆมือหนาสอดเข้ากอดร่างนุ่มจากทางด้านหลัง กระชับเล็กน้อยให้แผ่นหลังเนียนแนบชิดกับแผงอกกว้าง โน้มตัวลงมาวางคางกับบ่าเล็ก ชะโงกหน้าขึ้นมาดูว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่หมอกละมือออกจากหน้าท้องแบนราบหนึ่งข้าง หยิบเศษผักสลัดสีเขียวบนเขียงยกขึ้นมาให้สูงในระดับสายตาสามารถมองเห็นได้ชัด เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตายังใบหน้าสวยที่เบี่ยงตัวออกเล็กน้อยหันมองตามสายตาของเขาอยู่เช่นกัน“ตกลงทำอะไร”“ฮึ ดูไม่ออกหรือไงว่ากำลังหั่นสลัดจะทำสลัดผักผลไม้อ่ะ ดูดิผลไม้ก็เอาออกมาแล้วด้วยเนี่ย” มันดูออกได้ไม่ยากเลยว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าตั้งใจมองดีๆ ทั้งผักและผลไม้ก็วางเต็มเคาน์เตอร์อยู่เนี่ย“แน่ใจนะว่าจะทำสลัดไม่ใช่หั่นผักเล่น”เออ... คำถามนี้ทำเอาความมั่นใจลดฮวบเลย ไอด้าหลุบมองผ