All Chapters of ตราบาปมลทิน: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณวิรัตน์ ผมต้องการปลดพนักงานออกคนหนึ่ง”                “คุณภามคุณจะทำบ้าอะไร” คนที่ได้ฟังปรี่ตัวเข้าไปใกล้ทันที เพราะคิดว่าพอรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร ในเมื่อวิรัตน์คือหัวหน้าฝ่ายบุคคลของเขา ดวงตาเล็กไหววูบด้วยความวิตก                ภามไม่ได้ตอบคำถามของกีรกาน แต่เขาเลือกที่จะพูดกับปลายสายต่อ                “ผมต้องการปลดอัครัฐ”                 “กั้งจะไปอยู่ที่บ้านของคุณ” หล่อนรู้ว่าเขาทำแบบนี้ก็เพราะต้องการจะบีบเธอ และมันก็ได้ผล เธอไม่อยากให้คนที่เดือดร้อนคืออัครัฐ และไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเปรียบกับเขาวิธีของเขา เพราะมันเลวสุดขั้ว                “ถ้าพอใจแล้วก็ยกเลิกสิคะ กั้ง

แม้ถูกกระทำแบบนี้แต่ภามก็ไม่ได้เกรี้ยวกราด เพราะตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องเล่นบทนั้นอีกแล้ว ที่สำคัญในเมื่อเขาจะเดินเกมแบบนี้ การหลบซ่อนก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป และในเวลานี้เขาก็รู้ว่าสมควรถูกโกรธ                “พรุ่งนี้เตรียมตัวไปงานกับฉัน ตอนเย็นจะมารับ”                                กีรกานหยุดชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขา เพราะอาจจะรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรอีก ในเมื่อชายหนุ่มไม่เคยพาเธอไปออกงานเลยสักครั้ง และแทบจะไม่มีใครรู้ว่าภาม ธีรวานนท์นั้นมีภรรยาและลูกแล้ว                ร่างบางปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่กลัว เพราะไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องดี และมีหวังสรัลชนาก็คงจะไปงานนี้ด้วย ครั้นจะปฏิเสธ แต่หากคนอย่างเขาต้องการให้เธอไป ก็คงจะบังคับขู่เข็ญไปจนได้ กีรกานจึงพย

“ผมให้ได้เท่านี้”                      เสียงเข้มย้ำอีกหน และคราวนี้เขาก็แกะมือที่โอบเอวของเขาออก แม้สรัลชนาจะไม่ยอมและยังกอดไว้แน่น แต่ชายอกสามศอกอย่างเขาก็มีแรงเยอะกว่า ปลดพันธนาการของสรัลชนาได้สำเร็จ                “อย่าให้ความรู้สึกมันแย่ไปกว่านี้เลยครับสอง” ชายหนุ่มร้องเตือนและทำให้สรัลชนายิ่งปล่อยโฮ เธอยอมรับว่าไม่ใช่คนเข้มแข็งแถมยังอ่อนไหวง่าย ไม่เช่นนั้นเธอคงคิดแย่งภามไปเสียตั้งนานแล้ว และคงจะทำทุกวิธีที่จะได้เขามา ไม่ว่าจะร้ายแค่ไหน แต่เพราะพื้นฐานเธอยังมีจิตใจดีอยู่ เจ้าหล่อนจึงไม่เคยกล้าทำมัน                ภามเดินเข้ามาในงานและตามหาภรรยากับลูก ก่อนจะพบว่ากีรกานกำลังยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของงาน เขาจึงเดินเข้าไปหา แต่ทันทีที่เจ้าหล่อนเดินว่าเขากำลังเดินมุ่งไปหา กีรกานก็หมุนตัวราวกับจะหลบหน้า แต่ไม่ได้เดินหนี ชั่วประ

“เอานี่ไปซะ เอกสารข้อตกลงว่าเธอจะหย่าและจะไม่เรียกร้องอะไรจากหลานชายฉัน” หล่อนร่างมันไว้เพื่อเป็นหลักประกันว่ากีรกานจะยอมหย่าและจะไม่เอาสมบัติใด ๆ จากภาม เพราะการหย่าจะต้องมีการแบ่งสินสมรสกัน และเธอไม่ต้องการให้มันแก่กีรกานแม้แต่บาทเดียว                “ถ้ากั้งหย่า คุณจะยอมอโหสิกรรมให้แม่กั้งใช่ไหมคะ”                        เธอมีคำตอบในหัวใจอยู่แล้ว ตั้งแต่วันที่เขายอมให้สรัลชนาเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว ก่อนจะเงยหน้ามองท่าน สิ่งนี้คือความหวังของเธอสิ่งเดียวในตอนนี้ ต่อให้แม่ของเธอจะร้ายเพียงใด แต่ท่านก็คือผู้ให้กำเนิด และหล่อนก็อยากให้ท่านจากไปอย่างสงบและได้รับการให้อภัย                “ใช่”                “กั้งจะหย่า กั้งขออ่านรายละเ

“กั้งขอร้อง ขอกั้งเข้าไปหาลูกนะคะ ให้กั้งยกมือไหว้ก็ยอม” ซึ่งกีรกานก็ทำมันจริง หล่อนยกมือขึ้นมาไหว้อย่างน่าสงสาร แต่ชายคนนี้ก็ยังเฉยและเอาแต่ส่ายหน้า หญิงสาวปล่อยโฮลั่นเพราะไร้หนทาง ไม่ว่าจะไปทิศทางใดก็ถูกจับได้ แถมเธอยังเห็นว่ามีคนมาช่วยชายคนนี้เพิ่ม หญิงสาวทิ้งตัวลงกับพื้นคล้ายคนหมดแรงและสะอึกสะอื้นอย่างสุดจะกลั้น และยังกลัวกับคำพูดของเขา ซึ่งมันกำลังบีบรัดหัวใจอย่างหนักจนเธอทรมาน เพราะกลัวว่าเธอจะไม่ได้เจอลูกไปตลอดอย่างที่เขาพูดจริง ก่อนจะมีสิ่งหนึ่งปลิวมาอยู่ตรงหน้าและจำได้ว่ามันคือเอกสารที่เขาปาใส่หน้าเธอ ก่อนจะเข้าไปในบ้าน ยามที่เห็นว่าภามเดินขึ้นมายังชั้นสองแล้ว สรัลชนาก็รีบตีหน้าเศร้าและเดินตรงเข้าไปหาฉับไว “ภามคะ” “ผมขออยู่กับลูกตามลำพังก่อนนะครับ ผมยังไม่อยากจะคุยอะไรตอนนี้” เขาพูดแบบนี้ สรัลชนาก็รู้ว่าเขาหมายถึงต้องการให้ส่งลูกน้อยคืนสู่อกแกร่ง เธอก็ทำตามไม่ได้ขัดใด ๆ เพราะเวลานี้ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าแผนการของเขมจิราจะได้ผลดีขนาดนี้ แต่ก่อนจะยอมปล่อยให้ภามเดินไป เจ้าห