ตราบาปมลทิน

บทนำ

                “เขาไม่มาหรือคะ” ร่างเล็กร้องถามปากคอสั่น ความเจ็บปวดมีมากขึ้นทุกขณะจนทำให้ใบหน้าเบ้ แต่ความเจ็บปวดทางกายมันยังไม่เท่าความเจ็บปวดทางใจที่ได้รับมาตลอดหลายปีที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะ

                คนถูกถามลำบากใจเหลือเกินกับคำถามนี้ เพราะรู้ดีว่าคำตอบมันจะกระทบจิตใจหญิงสาวใกล้คลอดมากเพียงใด ก่อนจะพยักหน้าตอบรับขณะที่กำลังทำหน้าที่เป็นสารถีขับพากีรกาน คุณนายของไร่ ไปโรงพยาบาล

                คำตอบที่ได้รับจากลุงบุญทำให้น้ำตาแห่งความเสียใจคล้ายจะไหลทะลักออกมา แต่หญิงสาวก็พยายามกลั้นมันไว้ เนื่องจากไม่อยากให้ลุงวัยกลางคนทุกข์ใจไปด้วย           

                “หนูกั้งไม่ต้องกลัว ลุงจะอยู่ข้าง ๆ หนูกั้งเอง”

                กีรกานได้แต่ฝืนยิ้มออกมา แม้หัวใจจะเจ็บร้าวราน ก่อนจะตัดพ้อถึงผู้เป็นบิดาของลูกสาวฝาแฝดในท้อง ซึ่งตอนนี้มีสัญญาณเตือนแล้วว่าลูกสาวของเธออยากจะออกมาดูโลกกว้างเต็มที

                ตอนเธอตั้งครรภ์ ชายหนุ่มก็แทบจะไม่เคยมาดูแล มีส่งลูกน้องมาคอยสอบถามข่าวคราวบ้างในบางครั้ง  เธอแทบจะไม่ได้เห็นหน้าเขา แล้วในตอนนี้ที่ลูกกำลังจะคลอด เขายังเลือกที่จะไม่มาอีกหรือ         

                มันเจ็บปวดเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้…

                ลุงบุญชำเลืองมองคนด้านหลังเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง แปดเดือนที่ผ่านมาตนก็คิดว่ามันหนักมากแล้ว เพราะผู้เป็นสามีมาหานับครั้งได้ เรียกว่าแทบจะไม่ได้เห็นหน้ากันเลยอาจจะถูกมากกว่า แต่ทั้งหมดก็คงสู้ความเจ็บปวดที่หญิงสาวได้รับในวันนี้ไม่ได้เลย ลุงบุญพยายามเร่งความเร็วของรถ เพราะใบหน้าของกีรกานย่ำแย่ลงไปทุกขณะ

“ทนอีกหน่อยนะหนูกั้ง ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว”

                ใช่ มันใกล้จะถึงแล้วจริง ๆ เหลืออีกเพียงไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้น ทว่ามันก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น และมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องลั่นอย่างตกใจของกีรกาน

“กรี๊ดดดดดด…"

โครม!     

                คุณแม่ใกล้คลอดก็ไม่ต่างกัน หญิงสาวสลบไปทั้งคราบน้ำตา แต่ก่อนจะหมดสติ มือของเจ้าหล่อนยังคงโอบกอดท้องนูนราวกับต้องการจะปกป้องลูกในท้อง

                ด้านกู้ภัยที่มาถึงแล้วก็เร่งช่วยเหลือคนเจ็บออกจากรถอย่างรีบเร่ง...ก่อนจะพาตัวทั้งคู่ส่งโรงพยาบาล แต่อาการของคนที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือกีรกาน คุณหมอต้องรีบผ่าตัดทำคลอดอย่างเร่งด่วน เนื่องจากห่วงความปลอดภัยของเด็กทารกในครรภ์...

            ...แต่สุดท้ายก็ยื้อได้เพียงสามชีวิตเท่านั้น...