Semua Bab ตราบาปมลทิน: Bab 11 - Bab 20

ประโยคยืดยาวที่หลุดออกมาจากปากของภามทำให้เจ้าของห้องชะงักไปชั่วครู่ เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาเอ่ยเรื่องของอัครัฐขึ้นมา                               “แล้วแต่คุณภามจะคิดเลยค่ะ กั้งไม่อยากจะพูดอะไรอีก”                   เธอไม่รู้หรอกว่าเขาไปรู้เรื่องราวมาว่าอย่างไร จะคิดบวกหรือคิดลบ แต่เธอไม่ต้องการจะอธิบายอะไรอีกแล้ว และคนอย่างเขาก็คงจะคิดแต่ด้านลบ ทั้งที่จริงมันไม่ได้มีอะไรเลย ก่อนเธอจะต้องตกตะลึงในประโยคต่อมา                “เสียใจด้วยนะ ฉันยังสนุกกับเธออยู่ คงจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ไม่ได้”                “แล้วคุณภามยังต้องการอะไรจากกั้งอีก เกลียดกันมากไม่ใช่หรือคะ ทำไมไม่หย่า” กีรกานร้องถ

“กั้งไม่อยากจะเอาลูกไปด้วย กั้งไม่อยากจะให้แกเห็นพ่อและแม่หย่าขาดจากกัน กั้งกลัวห้ามน้ำตาไม่ได้” หญิงสาวบอกเสียงสั่นหลังจากเดินเข้าไปหาขวัญเกล้า และรู้ว่าในเวลานี้คงจะทำตัวให้เข้มแข็งไม่ได้                “เรื่องนั้นฉันจะจัดการเอง”                    เธอก็ต้องการแบบนั้นเช่นกัน แม้ว่าลักษณ์นาราจะยังเด็ก ยังไม่สามารถรับรู้เรื่องของผู้ใหญ่ได้ แต่มันก็ไม่สมควรให้เกิดขึ้น ท่านไม่พูดเปล่าพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของกีรกานและบีบเบา ๆ ราวกับให้กำลังใจ เธอทำให้กีรกานต้องอยู่ในวังวนของความทุกข์ระทมมานานแล้ว และหากวันนั้นยอมรับฟังกีรกาน ทุกอย่างมันก็อาจจะไม่เป็นเช่นนี้ ครั้งนี้เธอจึงยอมรับการตัดสินใจของหลานสะใภ้                กีรกานขึ้นไปบนห้องนอนของตนเองเพื่อนำเอกสารทุกอย่างที่ต้องใช้ในการหย่า ส่วนพยานก็มีพร้อมอยู่แล้ว เธอเชื่อว่าถึงเธอไม่มี

“ไม่ว่าแม่จะผิดแค่ไหน ท่านก็เป็นแม่ของกั้ง ถ้าเกลียดท่านมากก็อย่ามายุ่งกับกั้ง” เธอว่าน้ำตาคลอและสำนึกดีว่ามารดาสร้างรอยร้าวให้เกิดแก่ครอบครัวธีรวานนท์อย่างร้ายแรงจนไม่น่าให้อภัย และเธอก็ก้มหน้ายอมรับความผิดและพยายามจะชดใช้ให้เขา                “ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก ก็เธอเป็นเมียฉันนี่” ภามเค้นเสียงพูดและเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อย และก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังน้ำตาไหลซึ่งมันเสียดแทงหัวใจของภามอย่างจัง แต่ชายหนุ่มกลับยังทำสีหน้าเย็นชาไร้หัวใจเช่นเดิม เพราะในตอนนี้เขายังไม่สามารถเป็นคนเดิมได้ แต่ก็อีกไม่นานเท่านั้น เขาคนเดิมจะกลับมา                “ถ้ายังสนุกกับการอยากจะแก้แค้นกั้ง ก็ทำเลยค่ะ แต่ถ้าพอใจแล้วส่งกั้งกลับไปหาลูก และอย่ามาให้กั้งเห็นหน้าอีก” หญิงสาวบอกเสียงเครือด้วยหัวใจมันเต็มไปด้วยบาดแผล                “ฉันยังคงสนุกกับเธอไปอีกนาน” &nb

ภามยังมองหาและฝีเท้าก็ยังไม่ได้หยุดวิ่ง แม้ว่ากีรกานอาจจะหนีสำเร็จและขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วก็ได้ แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะหยุดตาม เพราะต้องการความมั่นใจว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ติดฝนอยู่ที่ใด                  แล้วไม่นานดวงตาคู่นี้ก็พบคนที่ตามหา เจ้าหล่อนกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สภาพคงไม่ต้องบอกว่าแย่แค่ไหน                ร่างสูงกระโจนตัวเข้าไปอย่างเร็วและยิ่งเข้าไปใกล้หญิงสาวหัวใจดวงนี้ก็ถูกบีบอัดไปหมด เพราะเสียงสะอื้นไห้ของกีรกานมันบาดหัวใจของภาม                   ในขณะที่กีรกานก็เห็นสามีแล้วเช่นกัน หล่อนลุกฉับไวและคิดจะหนีไปให้ไกล แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด เพราะเกิดอาการเหน็บชาที่เท้า ริมฝีปากบางตอนนี้ซีดสั่นไม่ต่างจากใบหน้าที่ขาวซีดราวกับคนตาย            &nbs

“ก็อยากได้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ” เขาว่าและเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ทั้งที่จริงก็รู้ว่าใครกันแน่ที่ตัวสั่นอยากให้สถานะนี้กับเธอ                “ใครกันแน่ที่ยัดเยียดมันให้กั้ง ไม่ใช่คุณหรือคะคุณภาม”                   เพราะเขาต่างหากที่ยัดเยียดมันให้เธอ หล่อนยังจดจำค่ำคืนนั้นได้อย่างชัดเจน เขาเมาและเข้ามาในห้อง และหลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ในเมื่อเขาแค้นเธอจนอยากจะฆ่า แต่วิธีการแก้แค้นของเขาคือการทำให้เธอชอกช้ำใจและอยู่ใต้ร่างของเขา แต่จะไปโทษเขาคนเดียวก็ไม่ได้ เพราะเธอก็โอนอ่อนไปกับเขาเช่นกัน                ชายหนุ่มไหวไหล่อีกหนทำเหมือนไม่แคร์กับมัน ทั้งที่จริงนัยน์ตาคมวูบหนึ่งมันก็วูบไหว และมีเหตุผลนอกเหนือจากคำว่าแค้นที่ทำมันลงไป แต่ยังไม่สามารถบอกใครได้          &nbs