《ตราบาปมลทิน》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

บทที่ 1หัวใจที่ขมขื่น                                ‘กั้งป่วย’ ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกจากเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กของกีรกาน โดยหญิงสาวหวังว่าปลายทางจะเปิดอ่านและส่งข้อความกลับมาบ้าง ไม่ใช่เมินเฉยเหมือนที่ผ่านมา                ทว่าผ่านมาแล้วร่วมยี่สิบนาทีก็ไร้การตอบกลับใด ๆ คนชอกช้ำหัวใจมาตลอดหลายปีได้แต่ยิ้มเจื่อน หัวใจเจ็บแปลบราวกับโดนอาวุธร้ายทิ่มแทงและยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บไปยังขั้วหัวใจกับการกระทำที่เฉยชาของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี                     ภามไม่คิดจะมอบความห่วงใยให้กันบ้างเลยหรือ แม้ในเวลาที่หล่อนป่วยถึงขั้นนอนซม     &nbs

“สองทำไมคิดแบบนั้นครับ ผมรู้ว่าหากสองได้เป็นแม่คน คุณต้องเป็นแม่ที่ดีแน่”                “หากวันหนึ่งในอนาคตมีหนทางให้เลือกและคุณเลือกได้ คุณจะเลือกสองได้ไหม” เมื่อพูดประโยคนี้จบ สรัลชนาก็เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบและหวังให้ตัวเองยังมีความหวัง เพราะหากเป็นเช่นนั้น เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างให้มันเป็นจริง                คำถามนี้ทำให้สีหน้าของภามเปลี่ยนไป มันหนักไปทางใจ ก่อนริมฝีปากหยักจะอ้าออกเพื่อตอบคำถาม แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ตอบ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ทั้งภามและสรัลชนาหันไปมอง                  “กั้งมารับลูกค่ะ”                    กีรกานไม่อาจทนฟังคำตอบได้ เพราะหัวใจอาจจะแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี แค่เพียงต้องมาเจอคนทั้งคู่อยู่ด้วย

ด้านภามก็กำลังไล่ดูบัญชีของไร่และหาจุดที่จะสามารถลดทอนค่าใช้จ่ายลงได้ หนูน้อยลักษณ์นารานั่งอยู่บนตักของบิดาได้สักพักก็เริ่มง่วงนอน หนูน้อยหาว ตาก็ปรือ ส่วนด้านนอกอยู่ ๆ ฟ้าที่สดใสสว่างกลับดำเหมือนฝนจะตั้งเค้า ซึ่งอีกเพียงไม่กี่นาทีต่อมาฝนเม็ดใหญ่ก็โปรยปรายลงมา ทำให้คนงานต่างรีบวิ่งหาที่หลบฝนกันยกใหญ่ บางคนก็วิ่งกลับบ้านพักของตน และบางคนก็ใช้ชายคาของออฟฟิศในการหลบฝน กีรกานเองก็เปียกปอนเพราะอยู่ไกลจากออฟฟิศ หญิงสาวรีบวิ่งแต่ก็ยังเปียกไปทั้งตัว ก่อนผลักประตูเข้าไปและหวังจะใช้ผ้าขนหนูซับตัวให้แห้ง แต่ก็มาฉุกคิดได้ว่าเมื่อสองวันก่อน หล่อนนำมันกลับไปซักที่บ้านและยังไม่ได้นำกลับมาด้วย ก่อนจะมองหาลักษณ์นาราที่นอนอยู่แนบอกบิดา โดยภามนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา กีรกานเดินย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบาและอยากจะมองภาพนี้ให้ชัด ๆ แก่สายตา เวลาเขาหลับมันดูไม่มีพิษมีภัยเลย ไม่เหมือนยามตื่นที่เอาแต่ทำหน้าดุและเย็นชาทำให้หัวใจหล่อนอ่อนแอ กีรกานย่อตัวลงแล้วแอบมองสามีใกล้ ๆ นานแล้วสินะที่ไม่ได้มองใบหน้าเขาใกล้ขนาดนี้ ผู้ชายที่เคยเอ็นดูเธ

“เธอคือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่ผมต้องตาย” ภามตอบน้ำเสียงเข้มขึ้นและประกายตาก็กระด้าง                “ยัยกั้งไม่ใช่คนผิด อย่าเอาความผิดมาลงที่ยัยกั้ง” เธอบอกและพยายามลดอารมณ์โกรธลง เพราะรู้ว่าหลานชายต้องเจ็บปวดเพียงใดกับการที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่ และเธอในฐานะแม่ก็เจ็บปวดเช่นเดียวกันที่ต้องสูญเสียลูกชายไป                           แต่ก็ไม่ได้นึกโทษใคร นอกจากโทษไฟราคะในตัวลูกชายของตัวเอง และโทษตัวเองที่อบรมลูกมาไม่ดีพอ                                      แต่ดูสิ หลานชายยังนิ่งเฉยราวกับไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจในสิ่งที่พูดออกมาสักนิด หลานชายไม่รู้เลยหรือว่าคำพูดเหล่านั้นมันจะทำร้ายจิตใจของกีรกานมากเพียงใ

“แล้วแกจะยื้อไปเพื่ออะไร ในเมื่อแกก็อยากจะหย่าใจจะขาด” หล่อนยิ่งโมโหนักที่ได้รับคำตอบแบบนี้และจ้องมองอย่างเดือดดาลไม่พอใจ                “เธอจะได้รู้สึกแบบที่ผมรู้สึก เวลาไม่อยากได้อะไรแล้วได้มันมา มันทรมานแค่ไหน” แถมยังยกยิ้มอย่างร้ายกาจออกมา ขนาดคนเป็นย่ายังใจสั่นกับคำพูดที่ดูร้าย                “ตาภาม”                                ขวัญเกล้าตวาดลั่น ไม่คิดเลยว่าหลานชายจะยังไม่ยอมเลิกคิดแค้นอีก สามปีที่ทำให้กีรกานต้องโดดเดี่ยวมันยังไม่เพียงพออีกหรือ และนี่หากหลานชายยังเป็นเด็กอยู่ หล่อนคงจะหยิบไม้เรียวมาฟาดแล้วกระมัง                แต่ประโยคต่อมาของภามมันยิ่งทำให้ขวัญเกล้าอกสั่น&