All Chapters of ตราบาปมลทิน: Chapter 31 - Chapter 40

เพียงรุ่งเช้าของวันต่อมา ขวัญเกล้าก็ได้ต้อนรับแขกคนหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของหล่อนต้องร้อนระอุ กำสองมือแน่นและต้องพยายามตั้งสติไม่ให้พุ่งตัวไปตบเข้าสักฉาด “แกมาทำไม” “ผมเอาเอกสารหย่ามาให้ ฝากให้เธอเซ็นให้ผมด้วยครับ” ภามยื่นมันให้ขวัญเกล้าและสีหน้าก็ราบเรียบ ต่างจากคนฟังที่กำลังมีสีหน้าแดงก่ำเพราะความโมโห ทว่ากระนั้นเจ้าของบ้านก็ข่มระงับความโกรธซึ่งพุ่งเป็นริ้ว ๆ อยู่ในอกไว้ เพราะต้องการพูดให้หลานชายได้คิดใหม่และลองทบทวนดู หากเอาแต่สาดความโกรธใส่กัน เรื่องมันก็คงบานปลายไปกันใหญ่ “ตาภาม แม่กั้งไม่มีทางทำแบบนั้น มันต้องเป็นแผนการของยายแกแน่ เชื่อฉันนะ แม่กั้งรักยัยกี้จะตายไป ไม่มีทางยกลูกให้ใครแน่” น้ำเสียงนั้นมีความจริงจังและหนักแน่น เพราะเธอรู้จักกีรกานดี ลักษณ์นาราคือลมหายใจของกีรกานก็ว่าได้ ไม่มีทางที่ร่างบางจะยกลมหายใจให้คนอื่นแน่ ก่อนจะพูดต่อ “ยิ่งเพราะรับเงิน ยิ่งไม่มีทาง” ไม่มีแม่ที่ไหนเขาทำกันหลอก “เธอคงจะนิสัยร้ายเหมือนแม่” ภามยังคงมีสีหน้าเช่นเดิม แต่น้ำเสียงเขาป

“ดูแลคนของพี่ด้วย อย่าให้มายุ่งกับผม ไปเถอะครับสอง เรามีธุระต้องจัดการกันต่อ” พูดจบภามก็หนีเดินไว ๆ ขืนอยู่ต่อเขาก็คงจะทนมองไม่ได้แน่ และที่สำคัญ สรัลชนาอาจสงสัยและล่วงรู้ความจริงบางอย่าง “คุณภาม…ขอร้อง” กีรกานยังไม่ยอม วอนขอไปอีก และทำท่าจะลุกวิ่งตามไป แต่ทว่าก็ถูกอัครัฐรั้งไว้ “พี่อัค ปล่อยกั้ง กั้งจะไปหาลูก” “ไม่มีประโยชน์ ตามไป เจ้าภามก็ไม่ยอมให้กั้งอุ้มลูก” เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ขนาดน้องสาวทิ้งตัวลงแทบจะก้มลงไปกราบ น้องชายยังคงไม่ยอมเลย ทำใจดำใจร้ายราวกับยักษ์กับมาร ยิ่งกีรกานสะอื้นอัครัฐก็ยิ่งกอดแน่น พร้อมกับพยายามปลุกปลอบน้องสาวให้ดีขึ้น เขารู้ว่าคนในอ้อมกอดทรมานแค่ไหน แต่ยิ่งตามไปก็จะยิ่งทรมานมากกว่าเดิม “เอาหนังสือพิมพ์ไปทิ้งให้หมด อย่าให้แม่กั้งเห็น เข้าใจไหม” วันนี้หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงข่าวซุบซิบถึงนักธุรกิจหนุ่มที่เปิดตัวภรรยาสาวไปได้ไม่น้อย แต่กลับซุ่มพาสาวใหม่ไปดูฤกษ์แต่งงาน แถมยังลงอักษรย่อว่า ภ. ไม่ต้องเดาหล่อนก็บอกทุกคนรู้ว่าคือใคร หลานช

อัครัฐยอมรับซองเอกสารนั้นมาดู ด้านภามก็เปิดปากเล่ารายละเอียดของเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ภามเปิดประเด็นถึงการตายของใครคนหนึ่งที่อัครัฐเองก็รู้จัก และเพียงบอกว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุและเป็นฝีมือของใคร อัครัฐก็แสดงสีหน้าตกใจสุดขีดและชะงักไป แถมยังส่ายหน้าไม่เชื่อ แต่หลักฐานที่พอหามาได้มันก็พอจะเป็นเครื่องยืนยันได้บ้าง ทว่ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ให้พี่ชายช็อกจนอ้าปากค้าง เจ้าของบ้านทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาอย่างไม่คาดคิดเลยว่าคนบงการของเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นคนที่เขาก็รู้จัก แถมยังให้ความเคารพ ภามเล่ามันอย่างละเอียดและนานถึงสองชั่วโมงเต็ม อัครัฐเงยหน้าขึ้นมามองน้องชายเพราะรู้สึกผิดที่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดผิดไป ที่สำคัญไม่เข้าใจว่าน้องชายทนความคิดถึงและโหยหาได้อย่างไร แถมต้องแสร้งว่าไม่รักทั้งที่รักหมดใจแบบนี้ “แกก็รู้ว่ากั้งท้องแล้วมันไม่ใช่เรื่องดีที่จะเป็นทุกข์” อัครัฐช็อกไปนานกว่าจะพูดออกมาได้ และแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ฟัง สมองจับต้นชนปลายแทบไม่ถูก “ผมขอเวลาอีกนิด ผมได้ที่กบดานของมั

บทที่ 12ยอมไม่ได้             และมันก็เป็นไปตามคาด ในช่วงสายของวันถัดมาก็มีคนบุกเข้ามาหาภามถึงที่ทำงานด้วยใบหน้าถมึงทึง แถมยังไม่เคาะประตูแต่เปิดพรวดเข้ามาแล้วยืนจ้องด้วยความไม่พึงพอใจ                “แกยกเลิกโรงแรมที่จัดงานทำไมตาภาม แล้วนั่นแกเก็บของกำลังจะไปไหน”                   เพราะสถานที่จัดงานโทร.มาแจ้งหล่อนว่าหลานชายได้โทร.ไปยกเลิกสถานที่ ก่อนจะหรี่ตามองเพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเก็บข้าวของลงในกล่อง หล่อนมึนงงไปหมดเพราะเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว                “จะให้ผมตอบคำไหนดีก่อนครับ”         &n

“ขึ้นรถเถอะครับ มันอันตราย” ชาติชายกล่าว “เดี๋ยวค่อยไปว่าต่อที่บ้านนะกั้ง ตอนนี้ขึ้นรถตามที่ชาติบอกเถอะ” แล้วจับข้อมือเล็กเพื่อให้ทำตามด้วย เพราะขืนไม่ทำแบบนี้ กีรกานก็อาจจะไม่ขึ้นรถ ซึ่งความโกรธมันทำให้หญิงสาวไม่ทันได้ฉุกคิดถึงประโยคที่ว่า มันอันตราย มันหมายถึงสิ่งไหน ตลอดทางกีรกานก็ยังกำมือแน่น เพราะไม่สามารถระงับความรู้สึกโกรธและเสียใจต่อการกระทำที่ไร้หัวใจของเขาได้ เธอไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาเปรียบเขาดี เขาใจร้ายใจดำไม่ต่างจากพวกพญามาร ขับมาได้สักพักก็มาถึงที่หมาย ชาติชายก็ขับตามเข้ามาด้วย รวมถึงเข้าไปในบ้าน เพราะมีสิ่งหนึ่งที่เจ้านายฝากมาให้แก่ภรรยาสาว “นายฝากนี่มาให้คุณกั้งด้วยครับ” พร้อมกับยื่นซองเอกสารหนึ่งให้ ทว่าคนที่พูดออกมาโต้ตอบกลับมาเป็นขวัญเกล้าแทน ขวัญเกล้าจำได้ว่าชายคนนี้คือลูกน้องของภามที่ไร่ แต่แค่แปลกใจว่าทำไมภามถึงให้คนงานที่ไร่นำเอกสารมาให้ “มันให้อะไรมา อย่าบอกฉันนะว่าเอกสารหย่าอีก บอกมามันอยู่ไหน ฉันจะไปเอาเลือดหัวมันออก มันจะซ้ำเติมกันไปถึงไหน”