Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

อนามิกานั่งลงบนโต๊ะตัวเองพอให้ได้หายใจหายคอได้คล่องสักพัก พนักงานเสิร์ฟก็เอาเครื่องดื่มสองแก้วมาเสิร์ฟให้บนโต๊ะ“พี่ผู้หญิงที่มาด้วยกันสั่งให้เอาขึ้นมาให้ครับ” เขาบอกตามมาคนที่ไม่รู้ว่าภัยนั้นมาใกล้ตัวเองอย่างน่ากลัวจึงรับมาอย่างงงงวย มือบางยกแก้วค็อกเทลโมฮิโต้ที่ถูกใส่ยานอนหลับอ่อนๆ ลงไปขึ้นดื่มอย่างชื่นอกชื่นใจ พลางมองสำรวจผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาในผับอย่างไม่ขาดสาย และต้องห้ามตัวเองไม่ให้หันกลับไปมองโต๊ะข้างๆ ที่เธอยังรู้สึกถึงกระแสความร้อนแรงที่ยังส่งมาอย่างต่อเนื่อง อนามิกาได้แต่คิดว่าเป็นเรื่องปกติของผู้ชายที่เห็นผู้หญิงหน้าตาดีๆ เข้าหน่อยก็เท่านั้นทว่าดวงตากลมโตที่เคยเปิดกว้างของเธอกลับหนักอึ้งอย่างที่เธอก็ไม่อาจต้านทานความง่วงงุน ที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้างามส่ายไปมาเพื่อสลัดความง่วงทิ้งไปมือบางยกขึ้นนวดขมับเบาๆ เปลือกตาที่หนักยิ่งกว่าลูกตุ้มเหล็กกะพริบขึ้นลงอย่างยากลำบากติดๆ กันหลายครั้ง ร่างเล็กที่เคยนั่งตรงโงนเงนราวกับต้นไม้โดนลมพัด แล้วจู่ๆ อนามิกาก็ล้มฟุบลงกับโต๊ะอย่างไม่อาจฝืนตัวเองได้อีกต่อไปคนอยากกินของหวานจ้องมองภาพหญิงสาวที่คอพับคออ่อนอย่าง

“ปล่อยนะไอ้ผู้ชายชั่ว ฉันไม่อยากได้เงินของแก ฉันมีเงินเย…”อนามิกาตะโกนใส่ใบหน้าคมอย่างโกรธเคืองพลางพยายามดิ้นหนีเขาสุดแรง หากเสียงหวานก็ถูกดูดกลืนหายไปเมื่อเรียวปากร้อนระอุของนาซิมประกบลงมาบนกลีบปากอิ่มสีชมพูหวานที่เปิดอ้าอยู่ เขาจึงส่งลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหอมหวานดั่งน้ำผึ้งที่เอ่อล้นอยู่ในโพรงปากอิ่มได้อย่างง่ายดาย เรียวปากยั่วยวนใจที่เขาอยากลิ้มรสตั้งแต่คราแรกที่ได้เห็น…ใบหน้านวลส่ายหนีจ้าละหวั่น แต่มือหนาก็ตรึงคางเล็กของเธอเอาไว้กับที่ ลิ้นอุ่นชื้นเกี่ยวกระหวัดรัดพันกับลิ้นเล็กที่เอาแต่หลบอย่างชำนิชำนาญ จนคนที่ไม่ชำนาญการจูบอย่างเธอต้องโอนอ่อนตามเขาไปในที่สุด นาซิมบดเคล้าจุมพิตอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนจนอนามิกาสั่นสะท้านไปทั้งตัวเพราะนี่คือจูบแรกของเธอ…“หวานอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย”ชายหนุ่มชมเมื่อถอนจูบออกมา ก่อนเลื่อนใบหน้าคมไปซุกซบกับซอกคอขาวละมุน และจูบระต่ำลงไปจนถึงเนินอกเต่งตึงที่โผล่พ้นเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็กออกมา และเขาก็อดใจไม่ให้ทำรอยแสดงความเป็นเจ้าของร่างงามไม่ได้ เสียงหวานครางอย่างวาบหวามปนเจ็บปวดกับร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ทั่วๆ กายสาว…ไม่ว่าเรียวปากร้อนระอุของเขาพาดผ่าน

อนามิกาที่กลับมามึนเมากับรสจุมพิตเขาอีกครั้งครางแผ่ว เมื่อร่างใหญ่เลื่อนเรียวปากลงไปครอบครองยอดปทุมที่ยังเกร็งเครียดของเธอ เขาดูดดื่มยอดทรวงสีชมพูเรื่ออย่างหิวกระหาย มือหนาก็คลึงเคล้าฟอนเฟ้นจนก้อนเนื้อเต่งตึงแทบแหลกสลายภายใต้อุ้งมือร้อนผ่าวของเขานาซิมเลื่อนตัวลงต่ำไปเรื่อยๆ โดยริมฝีปากยังมอบจุมพิตไปทั่วๆ ร่างน้อยไม่ห่าง ใบหน้าคมลากผ่านหน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน ก่อนไปหยุดอยู่ตรงความเป็นหญิงที่แดงช้ำขึ้นมาจากความพยายามพาตัวตนของเขาเข้าไปในกายสาว นัยน์ตาคมกริบจ้องมองความสวยงามของดอกไม้งามอย่างลุ่มหลง กลิ่นสาวแสนหอมกรุ่นที่ล่องลอยมากระทบจมูกโด่งก็หลอกล่อให้ภมรหนุ่มอย่างเขาซุกซบลงแล้วดูดกินเกสรงามทันทีร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ก่อนครางอย่างซ่านเสียวเมื่อลิ้นชุ่มชื้นของเขาตวัดลงบนกลีบนุ่มใจกลางลำตัว ร่างเล็กพยายามเด้งตัวหนีออกมา เนื่องจากหวาดกลัวกับกระแสความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ ทันทีที่ลิ้นร้อนของเขาสัมผัสเข้ากับตัวเธอ และเขินอายกับท่าทีความเป็นอยู่ของเธอกับผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังทำให้เธอสูญสิ้นความเป็นตัวเองอีกครั้ง หากแขนแกร่งของเขาก็ล็อกสะโพกมนเอาไว้แน่น…เรียวปากร้อนขบเม้มตรงกลีบน

“ปล่อยฉันไม่ต้องกะ…”เธอตวาดเสียงลอดไรฟัน หากนาซิมที่ยังไม่อิ่มหนำกับรสรักก้มลงปิดกลีบปากอิ่มช่างประท้วงพร้อมทำการปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้เตลิดไปกับเขาอีกครั้ง ความเร่าร้อนที่เครียดเกร็งขึ้นในช่องทางอ่อนนุ่มของเธอเป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะตักตวงเอาความหวานจากเธออีกครั้ง“อย่าทำอะไรฉันอีกเลยนะ ฉะ…ฉันเจ็บ”เสียงหวานสะอื้นไห้ร้องขอความปรานีจากผู้ชายใจร้ายที่เพิ่งพร่าผลาญพรหมจารีจากเธอไป แล้วดูท่าแล้วเขายังตั้งหน้าตั้งตาหาความสุขบนเรือนร่างบอบช้ำของเธออีก ถึงเธอจะได้รับความสุขจากเขาแต่เธอรู้ตัวดีว่าร่างกายแสนบอบช้ำของเธอคงรับเขาไม่ได้อีกเป็นแน่เรียวปากร้อนระอุที่เลื่อนต่ำลงมาพรมจุมพิตไปทั่วๆ ลำคอระหงและกำลังลากไล้ลงไปที่เนินอกอิ่มล้นตัวของเธอหยุดชะงัก ใบหน้าคมเงยขึ้นมองสาวน้อยที่เขาต้องตาต้องใจและติดใจในความหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว นาซิมประคองดวงหน้าเล็กเอาไว้ใช้หัวแม่โป้งกรีดไล่น้ำตาทิ้งอย่างอ่อนโยนในแบบที่เขาไม่เคยปฏิบัติให้หญิงใดมาก่อน“ตกลงสาวน้อย เพราะยังไงเธอก็ต้องเป็นของฉันตลอดไป”นาซิมผ่อนลมหายใจแรงๆ หลายๆ ครั้งเพื่อข่มแรงปรารถนาที่มันยังเดือดพล่านอยู่ในเลือดทุกหยาดหยดของเขา แล้

พลอยไพลินลืมวิธีอ้าปากพูดไปชั่วขณะ เลยได้แต่เปิดปากค้างไว้อย่างนั้น เนื้อตัวสาวสั่นระริกจนไม่อาจยืนคุยกับเขาได้อีกต่อไป จึงหันหลังเดินหนีร่างใหญ่ไปแบบไม่กล่าวไม่ลา หากณภัทรก็เดินตามมาดึงข้อมือของเธอเอาไว้ กำมือนุ่มไว้ในอุ้งมือร้อนไว้อย่างนุ่มนวล“มาให้พี่คิดถึง แล้วจะหนีไปง่ายๆ อย่างนี้น่ะเหรอครับ” ณภัทรยังตามแทะโลมไม่เลิก “ขอพี่ดูหน้าน้องพลอยให้หายคิดถึงก่อนนะครับ”ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้ดวงหน้าหวานเล็กที่แข็งราวกับถูกสตัฟฟ์เอาไว้ พลอยไพลินไร้เรี่ยวแรงต่อต้านแรงดึงดูดของเขา ได้แต่ก้มดวงหน้าหวานแดงปลั่งด้วยความอายงุด และมันก็ทำให้คนที่มองร่างเล็กราวกับจะกลืนกินอยู่เห็นรอยคล้ายผื่นแดงตรงกลางหน้าผากมนของเธอ“หน้าผากน้องพลอยไปโดนอะไรมาครับ” ณภัทรแกล้งถามขึ้นทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นรอยอะไรและสาเหตุมาจากอะไร…พลอยไพลินที่ยืนแข็งทื่ออยู่สะดุ้งโหยง สะบัดมือน้อยจนหลุดจากการกอบกุมของเขา ก่อนค้อนขวับให้เขาอย่างเง้างอน จะให้ตอบได้อย่างไรว่าเธอขัดๆ ถูๆ รอยจูบของเขาจนมันแดงเป็นปื้นชัดเจน“โดนอะไรก็เรื่องของพลอย” เสียงหวานแข็งขึ้นทันทีที่ตอบความเป็นตัวของตัวเองกลับเข้าร่างมาอีกครั้ง“ไปให้หมอผิวหนังตรวจสัก