All Chapters of ทาสเสน่หาวิวาห์ซาตาน: Chapter 1 - Chapter 10

“จะได้เมียอยู่อีกวันสองวัน อย่าทำหน้าอย่างกับคนแบกโลกไว้ทั้งโลกอย่างนั้นสินายเหมือง” น้ำเสียงทุ้มของอาจารย์อติวิชญ์เย้าน้องชายของตน ที่นั่งทำหน้าอย่างที่กล่าวเอาไว้อย่างแท้จริงแก้วน้ำสีอำพันในมือของอิศม์เดชธรรมภิบาลถูกยกขึ้นดื่มพรวดเดียวหมด โดยไม่สนใจกับรสชาติฝาดที่บาดลำคอเขา หนุ่มหล่อมาดคมเข้มตามแบบฉบับนายเหมืองหินปูนวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างไม่เบามือนัก มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าคมคล้ามหันมามองพี่ชายก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่“พี่ก็รู้ว่าผมไม่ได้เต็มใจ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ติดขัดอกขัดใจ นิ้วแกร่งเคาะเบาๆ ลงบนแก้วดวงตาคมกราดมองไปทั่วๆ ผับอย่างเลื่อนลอยมองไปรอบๆ ผับที่ทั้งคู่มานั่งฉลองลาความโสดด้วยกันการแต่งงานที่เขาไม่ได้เต็มใจแต่ไม่อยากขัดใจผู้เป็นมารดากำลังจะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถ้าเพียงเขาไม่เคยทำให้มารดาต้องเสียใจจากการกระทำในอดีต เขาก็คงไม่คิดจะตกลงแต่งงานกับผู้หญิงที่เขารู้จักเพียงแค่ชื่อเท่านั้นเป็นแน่เพราะความผิดหวังจากการแต่งงานกับอดีตสาวคนรัก ทำให้อิศม์เดชกลายเป็นคนไร้รักไร้หัวใจและไม่คิดรักใคร หัวใจของเขาเหลือเพียงหน้าที่สูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกายเท่านั้น

“จำไว้นะนังมุกตาภา อย่าสะเออะมาแย่งผัวฉันอีก” คนหวงผู้ชายของตัวเองอาฆาตทิ้งท้าย ผลักร่างเล็กจนโซเซไปซบนายเหมืองหนุ่มที่ยืนผิดที่ผิดทางอยู่อีกครั้ง ก่อนหันไปฉะนิรุจน์ที่ยืนแน่นิ่งตกตะลึงถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าวิภาดาจะมาเห็นเขากับมุกตาภาตำตาอีกครั้ง“รุจน์ก็เหมือนกัน อย่าให้วิรู้นะว่ารุจน์ยังติดต่อกับแม่นี่อีก แล้วจะหาว่าวิไม่เตือนไม่ได้” หล่อนประกาศกร้าวแววตาถลึงออกมาจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า จากนั้นก็กระชากร่างนิรุจน์ออกไปจากผับทันที...มุกตาภาสะอื้นไห้อย่างคนสูญสิ้นกำลังใจในการดำเนินชีวิตอยู่บนอกแกร่งของผู้ชายแปลกหน้าซึ่งอ้อมแขนของเขาช่วยรองรับเธอไว้ถึงสองครั้งสองครา แล้วมันก็ให้ความอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน คนที่กำลังอ่อนแอจึงร้องไห้อยู่บนอกของชายหนุ่มอยู่เป็นนานในใจของอิศม์เดชนั้นทั้งสงสารทั้งเกลียดชัง ทว่านิสัยน่ารังเกียจเช่นนี้มันมีอิทธิพลต่อจิตใจที่เคยช้ำมากกว่า มือหนาที่ยกขึ้นตั้งใจจะลูบหลังปลอบประโลมร่างเล็กสั่นสะท้านก็เปลี่ยนเป็นบีบแน่นลงบนต้นแขนเรียว จนมุกตาภารู้สึกตัวว่าซุกซบอยู่บนอกกว้างของชายแปลกหน้านานเกินไปแล้ว“ขะ...ขอบคุณค่ะ” คนตัวเล็กเงยหน้ามาพูดก

ตอนที่ 2 The First Journey Ever: ร่วมทาง แต่ไม่ร่วม (รัก) -1“ไม่อยู่เข้าหอที่นี่สักคืนสองคืนหรือเอิร์ธ”คุณหญิงอรวราโน้มน้าวลูกชายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขนสัมภาระขึ้นรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อคันใหม่เอี่ยมตรงบริเวณโรงจอดรถ น้ำเสียงของท่านแสดงความเสียดายอย่างชัดเจนหลังจากเลี้ยงฉลองงานแต่งงานเสร็จ เจ้าบ่าวป้ายแดงก็จัดแจงเตรียมเดินทางกลับเหมืองทันที โดยไม่คิดจะอยู่ให้ผู้ใหญ่ส่งตัวเข้าหอ หรือพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากการลุยงานแต่งงานมาทั้งวัน“คงไม่ได้หรอกครับคุณแม่ ผมทิ้งงานมาหลายวันแล้ว” คนเป็นห่วงงานปฏิเสธด้วยเหตุผลง่ายๆ และเพราะจำเป็นต้องพารถลงไปใช้งานในเหมืองเพิ่ม เขาจึงต้องขับรถกลับไปเหมืองที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราชด้วยตัวเองซึ่งเป็นระยะทางเกือบแปดร้อยกิโลเมตร และกินเวลาอย่างน้อยถึงสิบเอ็ดชั่วโมง“น้องก็เหนื่อยแย่สิ เมื่อคืนก็ตื่นแต่เช้า นี่จะให้น้องนั่งรถนานๆ อีก” มารดายังไม่เลิกกล่อมเสียงเศร้า“ฝึกไว้ไงครับ ที่เหมืองก็ไม่ได้สบายเหมือนในเมืองกรุง”อิศม์เดชยังมีเหตุผลมาอ้าง ทว่านี่ไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงนอกจากอยากกลับไปดูงานเร็วๆ แล้ว เขาแค่อยากเลี่ยงการถูกส่งตัวเข้าห้องหอไปอยู่ก

The First Journey Ever: ร่วมทาง แต่ไม่ร่วม (รัก) - 3ทว่าภาพที่เขาได้ประจักษ์กับตาตัวเองก็วนเวียนเข้ามารบกวนจิตใจเขาตลอดเวลา และมันก็ทำให้ข้อดีของเธอไม่มีเหลืออยู่ในความคิดของอิศม์เดชเลย“เดี๋ยวก็โดนไม้เสียบลูกชิ้นเสียบคอทะลุ” เขาเตือนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายงับลูกชิ้นออกจากไม้แหลมๆ นั้นโดยไม่คำนึงว่านั่งอยู่บนรถซึ่งอาจเกิดการเบรกขึ้นมาได้อย่างไม่คาดฝันคนที่มีลูกชิ้นเต็มปากรีบเคี้ยวๆ แล้วกลืนลงคอด้วยความรวดเร็ว คว้าขวดน้ำขึ้นดื่มเพื่อช่วยไล่อาหารลงคอไปด้วย“ก็มุกหิวนี่คะ วันนี้ทั้งวันได้กินนมหนึ่งกล่องกับคุกกี้สองสามชิ้นเอง”“หิวก็กินช้าๆ ก็ได้ ฉันไม่อยากแวะโรง’บาลเสียเวลา”มุกตาภาหน้ามุ่ย คนอะไรก็ไม่รู้ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าผู้หญิงอย่างเธอเสียอีก ถ้าวาจาของเขาเปรียบดังใบมีดโกน เนื้อตัวของเธอคงมีแผลเต็มตัวไปแล้ว และถ้าจะต้องไปโรงพยาบาลจริงคงเป็นเพราะโดนคำพูดของเขานั่นแหละเสียดแทง...“คุณเอิร์ธจะดื่มกาแฟหน่อยไหมคะ มุกมีผ้าเย็นด้วยยังเย็นอยู่เลยค่ะ เช็ดหน้าหน่อยนะคะจะได้สดชื่น” เธอเสนออย่างใจเย็นๆ ดั่งผ้าเย็นในมือ พลางแกะซองผ้าเย็นส่งให้เขาโดยไม่รอคำตอบอิศม์เดชรับมาอย่างขอไปทีก่อนเช็ดไปตามใ

Eliminating Plan I: หน้าซื่อใจคด หน้าสลดเพราะสามี -2วันเพ็ญปรายตามามองคนที่ถูกกล่าวถึงซึ่งยืนอึ้งกับความสัมพันธ์ของสองคนตรงหน้ายิ้มหวานเคลือบยาพิษถูกส่งตามมา“คุณคงต้องนอนห้องเล็กนะคะ นายเหมืองไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับใคร เพ็ญรู้ดีเชียวล่ะค่ะ” คนที่กำลังประกาศสิทธิ์ของตนเอ่ยเสียงหวาน ทว่ามันกรีดลึกเข้าไปในร่องหัวใจของคนฟังเป็นอย่างยิ่ง...วันเพ็ญทิ้งระเบิดเสร็จก็เดินนวยนาดตรงไปยังตัวบ้าน ทิ้งให้คนช็อกกับข่าวสารที่ได้รับยืนแน่นิ่งอยู่กับหัวใจที่บีบคั้นจนเธอหายใจไม่ออก ท่าทีและคำพูดของทั้งคู่ก็บอกได้แล้วว่าสถานะความสัมพันธ์ของวันเพ็ญและอิศม์เดชนั้นเป็นเช่นไรเขามีผู้หญิงอยู่ แล้วมาแต่งงานกับเธอทำไม...มันไม่ยุติธรรมต่อเธอสักนิด หญิงสาวสะอื้นไห้ในอกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวโชคดีที่เธอไม่ได้รักเขา ไม่งั้นเธอคงทั้งเจ็บทั้งช้ำยิ่งไปกว่านี้เป็นแน่ ที่ผ่านมาเธอยังเจ็บช้ำกับความรักไม่พอใช่ไหม..น้ำตาแห่งความอาดูรไหลออกมาเป็นทางยาวก่อนมันจะถูกปาดทิ้งไป...มุกตาภาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รวบรวมกำลังใจฮึดสู้กับชีวิตต่อ สลัดความโศกเศร้าทิ้งถือว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศสักพัก เพราะเธอเริ่มมั่นใจว่าเธอคงอยู่ที่นี่