All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 31 - Chapter 40

ฉันติดการคัดเลือกตัวเพื่อลงแข่งกีฬาว่ายน้ำประเภทหญิงระยะยี่สิบห้าเมตรของปีหนึ่งแล้ว ฟิตซ้อมด้วยความมุ่งมั่นอยู่หลายวัน โดยมีพี่ปลาทูที่มาว่ายด้วยกันเพื่อฝึกซ้อมด้วย พรุ่งนี้ก็เป็นวันแข่งขันจริงแล้ว ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่ขอบสระว่ายน้ำของสโมสรกีฬาประจำมหาวิทยาลัย ในขณะที่พี่ปลาทูกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ โดยที่มีฉันถือนาฬิกาเพื่อจับเวลาการว่ายน้ำของเขาส่วนพี่เฟียต.. ฉันก็ไม่ค่อยได้เจอพี่เฟียตเลยหลังจากวันคัดเลือกตัวนักกีฬา เขาอาจจะกำลังฝึกซ้อมฟุตบอลอยู่ก็เป็นได้ เพราะเพจขาโหดวิศวะปะทะเฟรชชี่หน้าใสก็อัพเดตอยู่ว่าพี่เฟียตติดการคัดตัวนักกีฬาฟุตบอลเป็นปีที่สี่แล้ว“ใจลอยอะไรฟิล์ม” พี่ปลาทูที่ว่ายมาถึงฝั่งเอ่ยถามฉัน “ได้บันทึกเวลาให้พี่ไหมเนี่ย”ฉันสะดุ้งทันทีที่ถูกพี่ปลาทูทักท้วง ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาจับเวลาในมือ “เฮ้ย! จริงด้วยอ่ะ ฟิล์มลืมกดบันทึกเวลาให้พี่เลย ขอโทษนะคะ”“ไม่เป็นไรๆ วันนี้ไปกินปิ้งย่างกัน พี่เลี้ยงเอง” พี่ปลาทูพยักหน้าสองสามทีพร้อมกับเอ่ยชวน“คือ..” ฉันอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งเพราะรู้สึกลังเล “แต่พรุ่งนี้แข่งแล้วนะคะ”“ก็กินเอาฤกษ์เอาชัยก่อนแข่งไง กินพอประมาณ” พี่ปลาทูพยายามพูดโน้ม

“ฟิล์มสู้ๆ ฟิล์มสู้ตาย ฟิล์มไว้ลายสู้ตายสู้ๆ!” เสียงตะโกนเชียร์แหลมๆของแก้วเรียกกำลังฮึกเหิมให้กับฉันได้เป็นอย่างดีขณะนี้ฉันกำลังยืนอยู่ตรงขอบสระ ด้านข้างมีนักกีฬาว่ายน้ำหญิงอีกสามคนที่ยืนอยู่ด้วย ทุกคนกำลังยืดเส้นยืดสายเพื่อให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย วินาทีที่สำคัญที่สุดอยู่ที่นกหวีดในมือของกรรมการ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันแข่งขันกีฬาสานสัมพันธ์น้องพี่ทุกประเภทของมหาวิทยาลัย ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดในการฝึกซ้อม และฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่า..วันนี้จะเป็นวันที่ฉันน่าจะประสบความสำเร็จในการแข่งขันฉันบิดตัวไปซ้ายทีขวาทีเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อ พาร์ท ปิ่น และแก้ว นั่งเชียร์ฉันอยู่ที่สแตนเชียร์ด้านข้าง ฉันยิ้มให้พวกเธอ รู้สึกขอบคุณพวกเธอจริงๆที่มาเป็นกำลังใจให้ฉัน อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าฉันมาแข่งโดยมีกองเชียร์เล็กๆอย่างพวกนี้อยู่“รายการการแข่งขันต่อไป ว่ายน้ำ25เมตรหญิง ปีหนึ่งถึงปีที่สี่” เสียงกรรมการตะโกนแทรกอากาศดังขึ้น “ลู่ที่หนึ่งปีหนึ่ง กัญญานัฐ บุญชัยวกุล” และชื่อฉันก็ถูกประกาศผ่านไมโครโฟนเป็นคนแรก ก่อนจะตามมาด้วยชื่อของพี่ปีสอง ปีสาม และปีสี่ตามลำดับ “ลู่ที่สองปีสอง ปิยธิด

“ตื่นเต้นจังเลย จะได้ขอขนมพี่เทคกับพี่รหัสเยอะๆเลยเว้ย” เสียงของพาร์ทพูดออกมาอย่างตื่นเต้นในที่สุดวันประกาศสายเทคสายรหัสก็มาถึง ที่บอร์ดหน้าตึกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์มีบรรดานักศึกษาทั้งเฟรชชี่ปีหนึ่งและบรรดารุ่นพี่ปีสูงๆต่างยืนรุมล้อมที่บอร์ดกัน หนึ่งในนั้นก็มีแก้วกับปิ่นที่กำลังกระโดดโลดเต้นแหวกบรรดาฝูงชนจำนวนมากเข้าไปดูที่บอร์ดด้วยสายเทคกับสายรหัสเปรียบเหมือนธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันเป็นประจำนับตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน สายรหัสคือการที่รุ่นพี่ปีสองจะต้องรับรุ่นน้องปีหนึ่งเข้าสายในฐานะที่รหัสสี่ตัวก่อนตัวสุดท้ายตรงกัน ส่วนสายเทคที่ว่าก็คือเทคแคร์หรือการดูแลกันและกันนั่นเอง ซึ่งสายเทคก็ต้องจับด้วยในกรณีที่รุ่นน้องปีหนึ่งบางคนไม่มีพี่รหัสไว้ช่วยดูแลเรื่องต่างๆ ก็จะมีพี่เทคเข้ามาช่วยเหลือในส่วนนี้แทนพี่รหัส แต่การจับสายเทคสายรหัส ถ้าบางคนโชคดีก็อาจจะได้ทั้งพี่เทคและพี่รหัส แต่ถ้าโชคร้ายหน่อยก็ได้แค่พี่เทคหรือพี่รหัสอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ถ้าดวงจู๋จริงๆก็จะไม่ได้ทั้งสองอย่างเช่นปิ่นที่กำลังเดินหน้ามุ่ยตรงมาหาฉันตอนนี้...“ฟิล์ม พี่เทคกับพี่รหัสเราไม่มาเขียนช่องทางการติดต่อไว้ให้เราเลยอ่ะ”

สิบห้านาทีผ่านไป“นี่พี่เฟียต กูแม่งชอบสาวว่ะพี่ แต่สาวแม่งไม่มองเลยว่ะ พี่ว่ากูควรทำไงดีวะ เอิ้ก...”ฉันกำลังนั่งกลั้นขำพี่กั้งหลังจากที่เขาดื่มเบียร์ไปแล้วประมาณสี่แก้วได้ อาการก็เป็นอย่างที่เห็น พี่กั้งกำลังใช้แขนโอบไหล่พี่เฟียตราวกับเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน ปากก็บ่นพึมพำเกี่ยวกับเรื่องสาวๆที่เขาชอบ เห็นแล้วใครจะอดใจไม่ให้หัวเราะไหวส่วนพี่เฟียตตอนนี้น่ะเหรอ.. นั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งให้พี่กั้งกอดไง“ไอ้กั้ง... เมาแล้วก็ไปนอนดิวะ นั่นพี่เฟียตนะเว้ย” พี่วิวปรามพี่กั้ง ทั้งๆที่ตัวเองก็หน้าแดงหูแดงเหมือนกันแต่อาการยังไม่หนักเท่าพี่กั้ง ถ้าถามพี่วิวว่าตอนนี้เมาไหม คำตอบที่ได้กลับมาน่าจะเป็น ‘แค่ตึง’“มึงได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่” พี่เฟียตถามเสียงเรียบในขณะที่อีกมือกำลังถือแก้วเบียร์จรดที่ริมฝีปากของตัวเองอยู่“1.76ไงพี่ เกรดกูก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หนิ เอิ้ก...” พี่กั้งตอบพร้อมกับเสียงเรอออกมาแต่ไอ้ที่พี่กั้งบอกว่าไม่ได้แย่เท่าไหร่นี่.. ฉันว่า..“สมควรที่สาวจะไม่มอง มีดีแค่หน้าตาแต่หามีสมองไม่” พี่เฟียตแค่นยิ้ม ตอบกลับพี่กั้งจนพี่กั้งถึงขั้นสะอึกเลยทีเดียวเท่าที่ฉันสังเกตพี่เฟียตมา เขาค่อนข้าง

FILM Talks.“อึก...”แรงกดทับที่ด้านหน้าผสมกับความอึดอัดปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากฝันหวานทันที หัวคิ้วของตัวเองเริ่มขมวดเพราะรู้สึกรำคาญ ฝ่ามือก็ออกแรงดันบางสิ่งบางอย่างที่กำลังรุกล้ำความเป็นส่วนตัว‘ใครมากวนกันนะ กำลังฝันดีเลย’ ฉันนึกในใจด้วยความหงุดหงิด“ฟิล์ม...” เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยท่ามกลางเสียงเงียบเชียบของบรรยากาศภายในห้อง“เพราะจัง” ฉันยิ้มออกทั้งๆที่ยังคงหลับตาอยู่เสียงที่ถูกกระซิบอยู่ข้างใบหูของตัวเองช่างไพเราะน่าฟังจริงๆ ต่อให้มันจะทุ้มมากจนน่าขนลุก หากแต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยทุกครั้งที่ได้ยิน ฝ่ามือที่ออกแรงดันแปรเปลี่ยนเป็นลูบไล้เจ้าบางสิ่งบางอย่างนั้นแทน ยิ่งลูบก็ยิ่งแข็ง ยิ่งไล้ไปส่วนไหนก็ดูแน่นขนัดไปหมด“ตื่นได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวลอีกครั้ง“ฟิล์มง่วง วันนี้วันเสาร์ ขอฟิล์มนอนเถอะนะ” ฉันบอกเสียงอู้อี้ ก่อนจะมุดตัวเองลงไปใต้ผ้าห่มผืนหนาแสนอบอุ่น“ถ้าไม่ตื่น พี่จะใช้วิธีของพี่ปลุกแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยพร้อมกับค่อยๆดึงผ้าห่มลงไปด้านล่างวิธีของพี่? พี่ที่ไหนกันฉันลืมตาโพลงเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ ทันที่เปลือกตาเปิดขึ้น แสงแดดจ้าจากดวงอาทิตย์ที่ล