บททั้งหมดของ WARNING! เตือนแล้วนะ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“…” ผมหันกลับมาจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ที่เปิดหน้ายูทูปค้างไว้อีกครั้ง“ทำกูดับไปเลย” ไอ้คินทร์บ่นพึมพำ ก่อนที่มันจะเรียกชื่อผมเสียงดังทะลุผ่านหูฟังเข้ามา “เฟียต!”ผมดึงสายหูฟังข้างหนึ่งออกจากหู หันกลับไปมองอย่างงุนงง “…?”“กูกับไอ้เด็กนี่ ใครหล่อกว่ากัน” เป็นคำถามที่ตอบยากเหมือนกันนะ..ผมมองเจ้าเด็กไบรท์ในโทรศัพท์ของไอ้คินทร์สลับกับเพ่งมองใบหน้าหล่อเหลาขาวใสตี๋ของไอ้คินทร์ไปด้วย ถ้าให้นับแค่ความหล่อ ผมว่าสูสีกัน ตัดสินไม่ได้หรอก แต่ถ้าให้นับองค์รวม ดูแล้วน้องมันก็มีดีมากกว่าไอ้คินทร์หลายเท่า เพราะถ้าเทียบกันแค่มันสมองแล้ว คนที่วันๆเอาแต่เล่นเกมไม่ทำอะไรอย่างไอ้คินทร์ก็แพ้มือหนึ่งของสาขาในรุ่นอย่างน้องมันราบคาบแต่เพื่อความสบายใจของเพื่อนรักอย่างไอ้คินทร์ กับความสบายหูของผมที่ไม่ต้องได้ยินมันพ่นคำถามไร้สาระยืดยาว คำตอบที่ถูกมันถามเลยมีเพียงสิ่งเดียวที่ผมจะสามารถตอบออกไปได้“มึง” ผมตอบไปปัดๆก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับยูทูปต่ออีกช่วงนี้ผมกำลังเสพติดเพลง แถมยังเป็นเพลงที่คนอย่างผมคิดว่าไม่เคยคิดจะฟังมาก่อนในชีวิต เพราะมันคือเพลงรัก“มันก็แน่นอนอยู่แล้วเปล่าวะ ฮ่าๆๆ!” แล้วมันก็หัวเราะเป็นบ้

FIATT Talks.“ไปทำอะไรที่ระเบียงตั้งนานสองนานวะ” ไอ้คินทร์ปรายตามามองผมก่อนจะถามขึ้นเมื่อเห็นผมเดินเข้าห้องมาหลังจากไปขลุกตัวอยู่ที่ระเบียงเพราะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย“เปล่า” ผมตอบปฏิเสธไปปัดๆเพราะไม่อยากคุยอะไรมากความจริงที่ผมไปยืนอยู่ตรงระเบียงตั้งนานสองนานเป็นเพราะกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาอารมณ์เบื่อ ส่วนหนึ่งคือคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งเรื่องที่ผมฝันประหลาดเมื่อสามวันที่ผ่านมา เรื่องที่ผมชอบเหม่อมองไปยังระเบียงของหอตรงข้าม ซึ่งก็รู้กันดีว่าตรงนั้นมันเป็นห้องของเด็กผู้หญิงจอมวุ่นวายอย่างฟิล์ม แต่เพราะไม่รู้ทำไมผมถึงได้มองไปทางนั้นบ่อยมากโดยที่ไม่รู้ตัว ผมเพิ่งจะมาคิดได้วันนี้เองว่าในรอบเกือบสองเดือนที่ผ่านมา ตัวเองชอบมองไปยังห้องของเด็กคนนั้นบ่อยๆ“โหยมึง..” จู่ๆไอ้คินทร์ก็โพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยืดยาวผสมตื่นเต้น มันมองมาทางผมก่อนจะชูโทรศัพท์ของมันขึ้นให้ผมดู “เขาไปแดกไอติมด้วยกันโว้ย หรือว่าน้องมันจะสละโสดแล้ววะ”น้อง..? คิ้วผมขมวดทันทีที่ได้ยินไอ้คินทร์เรียกสรรพนามนั้น คนเดียวที่มันเรียกว่าน้องก็มีแค่เด็กคนนั้น.. ผมพยายามเพ่งมองจอโทรศัพท์ข

FILM Talks.ชีวิตของฉันในรั้วมหาวิทยาลัยก็ดำเนินไปอย่างราบเรียบเหมือนปกติในทุกๆวัน มีเรียนบ้างสลับกับกิจกรรมที่จัดภายในมหาวิทยาลัยบ้าง วนแบบนี้ไปเรื่อยๆ ความจริงแล้วมันก็ไม่น่าเบื่อเท่าไหร่หรอกสำหรับชีวิตมหาวิทยาลัย เพียงแค่อะไรๆมันแตกต่างจากสมัยมัธยมเท่านั้นเอง ทั้งเพื่อนๆที่มากหน้าหลายตา ทั้งรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัย แถมยังมีการเรียนที่หนักมากกว่าสมัยมัธยมอีกนิดหน่อย มันก็ดูท้าทายดี“ฟิล์ม!” สติฉันถูกดึงเข้ากลับมาในโลกแห่งความจริงอีกครั้งด้วยเสียงเรียกของพาร์ท หลังจากที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้ไม่นานฉันหันไปหาพาร์ทที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะตอบรับเสียงเอื่อยเฉื่อย “หือ..”“มีค่ายดาราศาสตร์อ่ะ ไปเปล่า” พาร์ทชี้ให้ฉันดูข้อมูลในโทรศัพท์มือถือของตัวเองรัวๆฉันชะโงกหน้าเข้าไปอ่านรายละเอียดที่พาร์ทยื่นให้ดู ก่อนจะถามพาร์ทเพราะมีเรื่องสงสัยนิดหน่อย “ปิ่นกับแก้วไปไหม แล้วมันตรงกับวันเรียนเราหรือเปล่า”“ปิ่นตกลงแล้ว แต่แก้วยังไม่ตอบ” พาร์ทว่า ก่อนจะอธิบายต่อ “ไม่ตรงกับวันเรียน มันตรงเสาร์อาทิตย์พอดีเลย”ตอนนี้ฉันกับพาร์ทกำลังนั่งโอ้เอ้อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าตึกเรียนเพื่อรอปิ่นกับแก้วที่ตอนนี้ยังไม

วันเดินทางผ่านวันประชุมไปประมาณหกวัน ตอนนี้ก็เป็นวันศุกร์แล้ว ฉันเพิ่งกลับจากเรียนภาคบ่ายเสร็จก็รีบกลับมาเก็บเสื้อผ้ากับข้าวของเครื่องใช้ใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สั่งซื้อออนไลน์ผ่านไอจีทันที ในระหว่างนั้นก็คิดไปด้วยว่าตัวเองต้องเตรียมอะไรไปบ้าง ในขณะที่ปิ่น แก้ว และพาร์ทก็กำลังเตรียมเก็บข้าวของเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ที่หอของแต่ละคนฉันมองไปรอบๆห้อง เมื่อดูแล้วว่าไม่มีอะไรต้องเตรียมอีก ฉันก็รูดซิปปิดกระเป๋า ก่อนจะเดินไปหยิบเต้นท์ที่ขอให้พ่อส่งEMSมาจากกรุงเทพให้มาใส่ที่กระเป๋าข้างของเป้สะพาย พลางมองลอดประตูห้องที่เป็นกระจกทางระเบียงไปมองประธานชมรมอย่างพี่เฟียต ป่านนี้เขาคงเตรียมตัวเสร็จแล้วแน่เลยก่อนจะไปค่าย ฉันโทรบอกพ่อและพี่ปลาทูแล้วเรียบร้อย พ่อบอกให้ฉันดูแลตัวเองดีๆ เพราะการไปค่ายก็ถือว่าเป็นการไปเรียนรู้ชีวิตนอกมหาวิทยาลัย ไปพบปะกับเพื่อนใหม่ที่มากหน้าหลายตา ส่วนพี่ปลาทูก็บอกว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ และอย่าลืมพกโลชั่นทากันยุงไปด้วย เพราะไปสถานที่แบบนั้นคงมีแต่ป่า แหล่งชุกชุมของยุงลายแล้วฉันก็ยังไม่ลืมแชทไลน์ไปบอกพี่ไบรท์กับพี่กั้งด้วย พี่ไบรท์บอกว่าเสียดายมาก เพราะอาทิตย์นี้เขาอยากเลี้ยงช

“เวลาพูดกับคนอื่น มึงก้มหน้าก้มตากันแบบนี้เหรอ!” ผมตะคอกเสียงดัง พลันรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่มองมายังตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เลยพูดต่อ “มึงรู้ไหมว่านายจ้างเขาก็เป็นแบบกูเนี่ยแหละ ตอนไปสัมภาษณ์งานมึงจะก้มหน้าก้มตาตอบคำถามเขาเหรอ!”ผมไม่ได้ตั้งใจจะว้ากพวกมันนะ แต่ผมอยากให้พวกมันรู้ว่าการที่พวกมันทำตัวขี้ขลาด กลัวแม้กระทั่งผมที่หน้านิ่งๆ บุคลิกโหดๆ ถ้ามันไปเจอนายจ้างตามบริษัทที่เขาเป็นมากกว่าผม พวกมันจะทำยังไง สิ่งหนึ่งที่พวกนายจ้างชอบคือการกล้าสื่อสาร กล้าพูดกล้าทำ มีความมั่นใจ ตอบคำถามได้ฉะฉาน แต่เท่าที่ผมประเมินพวกมันจากสายตา ดูแล้วอนาคตคงไม่สดใสเท่าไหร่ ถ้าจะมัวแต่ทำตัวกล้าๆกลัวๆแบบนี้“พะ..พี่ พี่ก็พูดดีๆดิครับ พี่มาว้ากผมแบบนี้ผมก็กลัวไง” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนมีท่าทางไม่สู้ดี“กูจะบอกอะไรให้นะ ความอดทนก็เป็นสิ่งสำคัญส่วนหนึ่งของการทำงาน พวกมึงต้องรู้จักทนรับแรงกดดัน ต้องรู้จักกล้าสบตา กล้าพูดคุย กล้าตอบคำถามให้มันกระจ่าง ไม่ใช่กลัวเป็นเต่าหัวหดในกระดองแบบนี้ งั้นสมมติถ้าตอนนี้กูเป็นนายจ้างพวกมึง พวกมึงก็จะกลัวกูอย่างนั้นใช่ไหม กูบอกเลยว่าถ้ากูเป็นนายจ้าง กูไม่รับพวก