All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากพี่เฟียตจอดให้ฉันลงที่หน้าหอของเขา ฉันก็เดินกลับมาที่หอของตัวเองโดยที่ไม่ลืมแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวที่ร้านข้างๆกลับมาด้วย ตอนแรกกะจะซื้อไปฝากพี่เฟียต แต่เหมือนกับว่าเขาไม่ค่อยอยากให้ฉันเข้าไปวุ่นวายเท่าไหร่ ฉันเลยจำเป็นต้องเดินคอตกกลับมาที่หอทันทีที่ถึงหอ ฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาโทรหาปิ่นทันที[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...]แสดงว่าพวกนั้นเข้าไปดูหนังแล้วแน่ๆถึงได้ปิดโทรศัพท์ ฉันเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไว้เหมือนเดิม ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงห้องเพราะอยากรับลม แต่พอเดินออกไป ระเบียงของหอพักตรงข้ามก็ปรากฏร่างของคนตัวสูงที่เพิ่งจากกันกับฉันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ฉันรีบวิ่งเข้าห้องมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแอบลอบมองออกไปพี่เฟียตกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงของหอตรงข้าม แถมห้องเราสองคนยังตรงกันพอดีเป๊ะเลยด้วย และที่สำคัญคือเขาไม่ได้สวมเสื้อ ทำให้ซิกแพ็คที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามสะท้อนกับแสงแดดจนเห็นความขาว เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีหัวนมอมชมพูที่น่ากลัวนั่นอีก!ตึกตัก...เสียงหัวใจฉันเต้นถี่อย่างรุนแรง ในขณะที่สมองจินตนาการไปถึงไหนต่อไหนแหมะ!อะไรบางอย่างหยดลงตรงอกฉัน ฉัน

ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้าม พี่เฟียตปรายตามองฉัน เขาวางถุงข้าวกล่องไว้บนโต๊ะกินข้าว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเผยอเพื่อพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ฉันดันพูดขึ้นซะก่อน“พี่ไม่ต้องพูด กินข้าวก่อน อุตส่าห์ซื้อมาให้” ฉันเอานิ้วชี้ส่ายไปมาต่อหน้าเขา ก่อนจะหยิบกล่องข้าวที่อยู่ในถุงออกมา“บอกว่าไม่ต้องซื้อมา” พี่เฟียตบอกอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ดูจากหัวคิ้วที่ขมวดเวลามองฉันก็น่าจะรู้ ก่อนที่เขาจะพูดต่ออีกว่า “เข้ามาห้องผู้ชายขนาดนี้ ไม่กลัวคนมองไม่ดีหรือไง”ฉันเม้มปากก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ก็ให้เขามองไปดิ ไม่สนหรอก ไม่ได้มาทำอะไรผิดผีสักหน่อย”“สมัยนี้แค่น้องไปไหนมาไหนกับผู้ชาย คนก็มองไม่ดีแล้ว นี่ถึงขั้นเข้าห้อง คิดเหรอว่าจะรอด”พอมาลองคิดดีๆ มันก็จริงอย่างที่พี่เฟียตว่า ผู้ใหญ่บางคนชอบจับผิดโดยที่ไม่ถามไถ่เรื่องราวให้กระจ่างแจ้งซะก่อน แค่เห็นผู้หญิงจับมือถือแขนกับผู้ชาย ก็เอาไปนินทาเสียๆหายๆ โดยที่ไม่สืบเรื่องราวให้แน่ชัดก่อนเลยว่าผู้ชายที่ผู้หญิงคนนั้นจับมือด้วย อาจจะเป็นพี่ชายหรือญาติก็ได้แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ ‘อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ ไม่ชอกช้ำดั่งเอามีดมากรีดหิน แม้นองค

หลังจากที่โดนพี่เฟียตไล่กลับหอ ตอนนี้ฉันก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ในมือถือโทรศัพท์มือถือของตัวเองเอาไว้ ในขณะที่นิ้วชี้ของอีกมือทำหน้าที่ไถเฟสบุ๊คอยู่ เพจขาโหดวิศวะปะทะเฟรชชี่หน้าใสไม่ได้โพสต์อะไรเลย แสดงว่ามีแค่ฉันกับพี่เฟียตเท่านั้นที่รู้เรื่องที่ฉันโดนคนโรคจิตแอบถ่ายในห้องน้ำ ดีเหมือนกัน ถ้าคนยิ่งรู้เยอะ เรื่องวุ่นวายต้องเกิดแน่ในขณะที่เลื่อนดูฟีดข่าวไป จู่ๆเมสเซนเจอร์ของปิ่นก็เด้งขึ้นมา ฉันกดอ่านทันทีปิ่น : สารภาพมาซะดีๆ วันนี้ไปไหนมาฉันกำลังจะกดพิมพ์ตอบกลับไป แต่เมสเซนเจอร์อีกอันก็เด้งขึ้นมาด้วย คราวนี้รูปฮีดที่ปรากฏกลับมีฉัน ปิ่น แก้ว แล้วก็พาร์ทอยู่ในนั้น เหมือนเป็นกลุ่มสนทนาที่ถูกใครบางคนในกลุ่มตั้งขึ้น และข้อความของปิ่นก็ถูกส่งมาหาฉันอีกรอบปิ่น : ไปเล่าในกรุ๊ปแชทเลยทันทีที่ได้อ่าน ฉันก็ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับความอยากรู้ของเพื่อนๆ ฉันกดเข้ากรุ๊ปแชทตามที่ปิ่นบอก ก่อนจะเริ่มพิมพ์เรื่องราวทั้งหมดลงไปเพื่ออธิบาย หลังจากพิมพ์บอกทุกคนเรียบร้อย ข้อความจากทั้งสามคนก็เด้งเข้ารัวๆราวกับถูกตั้งเวลาไว้ว่าพอฉันเล่าเสร็จ ทุกคนต้องมีคำถามพาร์ท : เชรดดดดด มีซัมทิ

พ่อกับแม่ฉันยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนที่พ่อฉันจะเป็นฝ่ายเอ่ยตอบ “สวัสดีพ่อหนุ่ม”ฉันหลุบตาลง ไม่กล้าสบตากับพ่อ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พ่อแม่เข้ามาในห้องก่อนค่ะ”“เดี๋ยวเธอตามฉันเข้าไปในห้องหน่อยนะพ่อหนุ่ม” พ่อฉันหันไปพูดกับพี่เฟียตก่อนจะเดินเข้ามาในห้องฉันส่วนแม่ฉันหันมาหาฉัน สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่สบายใจขึ้น ก่อนจะเดินตามพ่อเข้ามา พ่อกับแม่ฉันเลือกที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวที่อยู่ติดกับระเบียง ฉันเดินไปหยิบเก้าอี้จากโต๊ะเครื่องแป้งมาหนึ่งตัว ก่อนจะเดินไปหยิบเก้าอี้อีกตัวจากโต๊ะเขียนหนังสือมาด้วยพ่อฉันนั่งลงโดยมีแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกินข้าว พี่เฟียตเดินเข้ามา ฉันดันเก้าอี้ตัวหนึ่งให้เขา ก่อนที่อีกตัวจะถูกฉันใช้นั่งลงตรงหน้าพ่อกับแม่ ฉันเหลือบตามองพี่เฟียตที่ทำหน้านิ่งๆราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร เขาหยิบเก้าอี้ไปนั่งลงข้างๆฉันเงียบๆ“เธอชื่ออะไร” แล้วพ่อฉันก็เริ่มทำการสอบสวนพี่เฟียตบรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกวินาที โดยเฉพาะทุกครั้งที่มีคำถามเสียงเย็นจากปากของพ่อฉันดังออกมา“ชื่อเฟียตครับ” พี่เฟียตตอบ“เรียนที่ไหน เรียนคณะอะไร ปีไหนแล้ว” พ่อฉันเริ่มถาม

เป็นเวลาเที่ยงพอดีจนแสงแดดจากดวงอาทิตย์แผดรังสีเจิดจ้าจนทำเหงื่อที่กำลังไหลอยู่ข้างขมับฉันให้ไหลมากกว่าเดิมขึ้นอีกสามเท่า ฉันกำลังยืนรอพาร์ท ปิ่น และแก้วที่หน้าตึกเรียน ตอนนี้ทุกคนกำลังเรียนแลปฟิสิกส์กันอยู่ โดยที่ฉันและอีกสามคนเราอยู่คนละกลุ่มและเรียนกันคนละห้องหมดเลย เวลาการทำแลปก็เลยค่อนข้างแตกต่างกันในแต่ละแลปไป พอดีวันนี้แลปฉันเลิกไวกว่าปกติ เพราะเป็นแลปที่ทำการทดลองง่ายๆเพียงเท่านั้นฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ใกล้หมดคาบเรียนแลปฟิสิกส์แล้ว คาดว่าไม่นานทั้งสามคนน่าจะออกจากห้อง ฉันชะเง้อหน้าดูบรรดานักศึกษาที่พากันเดินออกมา ก่อนที่สายตาจะสะดุดลงกับนักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่เป็นเจ้าของผิวขาวน่ารักที่ส่งยิ้มมาให้ฉันเธอรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน ก่อนจะเอ่ยทักทาย “รอนานไหมฟิล์ม วันนี้การทดลองโคตรงงอ่ะ กว่ากลุ่มเราจะทำเสร็จ แทบตาย” แก้วบอกพลางส่งยิ้มสดใสให้ฉัน“เอ้อ.. แล้วนี่ฟิล์มรู้ข่าวเกี่ยวกับกีฬาสานสัมพันธ์น้องพี่ของมหาวิทยาลัยเราหรือยังอ่ะ” ฉันส่ายหน้าหลังจากที่ประโยคคำถามของแก้วจบลง “ก็เดือนหน้า วันที่สอง จะมีการจัดกีฬาสานสัมพันธ์ขึ้น มีปีหนึ่ง รุ่นพี่ปีสอง รุ่นพี่ปีสาม แล้วก็รุ่นพี