WARNING! เตือนแล้วนะ

FIATT Talks. ผมนั่งกอดอกมองเพื่อนที่กำลังเดินแจกลายเซ็นให้กับบรรดานักศึกษาเฟรชชี่ที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะแสยะยิ้มให้มัน ไอ้ ‘คินทร์’ เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกับผมมาตั้งแต่สมัยมัธยม ด้วยนิสัยปากหมาของผม ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากคบด้วย มีแค่ไอ้นี่แหละที่เข้ามาคุยและอยากผูกมิตรปรองดองกัน รอยยิ้มโปรยเสน่ห์ของไอ้คินทร์ทำให้บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่สาวไซส์มินิหรือแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงที่เรียนอนุบาลก็ยังตกหลุมรักมันได้ง่ายๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ที่เด่นชัดสะดุดตาผมมากที่สุดก็เห็นจะเป็นฟันที่เรียงรายอยู่ในปากของมัน ถ้าให้นับ..ผมว่าเกินสามสิบสองซี่ หลังจากแจกอ้อย เอ้ย! ลายเซ็นเสร็จ ไอ้คินทร์ก็เดินเข้ามาหาผม แต่พวกนักศึกษาผู้หญิงคนนั้นกลับชะงักและไม่กล้าเดินเข้ามาเพียงเพราะเห็นหน้าผม พวกเธอเริ่มซุบซิบนินทาในระหว่างที่เดินหนีออกไป และถ้าให้ผมเดา.. คงเป็นเรื่องของผมที่ว่า ‘ปากหมาแต่หน้าตาเทพบุตร’ ไร้สาระชิบหาย... “หน้าบูดเป็นตูดหมาเลยนะมึง” มาถึงปุ๊บก็ปล่อยหมาออกมาทักทายผมเลย “ปากมึงก็หมาไม่แพ้กู ทำ

“ไอ้ฟิล์ม!!!” เสียงเรียกชื่อจากปิ่นทำให้สติฉันกระเจิดกระเจิงทั้งๆที่ใช้เวลาพยายามนั่งรวบรวมมันมาเป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว ฉันหันไปมองปิ่น ก่อนจะตอบเสียงเนือยๆเนื่องจากเอฟเฟกต์จากเหตุการณ์หน้าแตกเป็นผุยผงเมื่อช่วงเที่ยงยังคงตามหลอกหลอน “ว่าไงปิ่น” ฉันหยิบหนังสือเรียนวิชาแคลคูลัสขึ้นมาอ่านสมการฆ่าเวลาเพื่อรอเรียนวิชาภาษาอังกฤษ “แกดังใหญ่แล้วนะฟิล์ม” ดัง? อาการงงงวยตรงเข้าเล่นงานจนทำคิ้วฉันขมวด “ดังอะไรอ่ะปิ่น เรางงว่ะ” “…” ไอ้ปิ่นไม่ได้อธิบายอะไรให้ฉันฟัง มันทำเพียงแค่กวักมือเรียกฉันให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์หน้าจอเกือบหกนิ้วมาให้แล้วชี้นิ้วใส่มันถี่ๆ ‘ขาโหดวิศวะ ปะทะ เฟรชชี่หน้าใส’ ฉันอ่านชื่อเพจ ก่อนจะอ่านทวนซ้ำอีกรอบ นี่มันอะไรเนี่ย! “อะไรวะเนี่ย” ฉันแผดเสียงเมื่อกดเข้าดูรูปโปรไฟล์ของเพจที่ว่า รูปฉันที่ยืนเถียงกันกับรุ่นพี่สองคนนั้นเมื่อช่วงเที่ยงไงล่ะ ฉันเลื่อนนิ้วดูข้อมูลบนเพจ มันเขียนบอกว่า ‘เพจนี้เป็นเพจแฟนคลับของน้องผู้หญิงปีหนึ่งในรูปนะคะ น้อ

“โอ๊ย!” ฉันทึ้งหัวตัวเองแรงๆหนึ่งทีก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ ‘ทำยังไงดีนะฟิล์มเอ๊ย ทำยังไงดี!’ ฉันบ่นอุบในใจ จ๊อก~ แต่ยังไม่ทันที่จะนึกอะไรให้หม่นหมองจิตใจ เสียงท้องที่ร้องเรียกอาหารดันร้องประท้วงขึ้นมา ฉันกุมท้องตัวเองไว้แน่น หัวคิ้วจรดเข้าหากัน รู้สึกแสบท้องเพราะยังไม่มีอาหารตกถึงตั้งแต่ตอนเช้า! ตอนเช้าฉันกินข้าวไม่ทันเพราะต้องไปเรียน ส่วนตอนเที่ยงก็เกิดเหตุการณ์บ้าๆนั่นเลยทำให้ไม่ได้กินข้าวอีก ส่วนตอนเย็นหลังจากเรียนเสร็จก็ดันลืมซื้อขึ้นมาอีก เวรกรรมของชะนีฟิล์มแท้ๆเลย เมื่อสมองด้านดีและด้านลบโต้เถียงกันจนสำเร็จก็ได้ข้อสรุปว่า ด้านลบชนะด้านดีเป็นที่เรียบร้อย จากที่ตั้งใจว่าจะอ่านวิชาที่จะต้องเรียนในวันพรุ่งนี้ ฉันกลับถูกด้านเดวิลครอบงำจิตใจให้ลงไปหาอะไรกินที่ข้างล่างเพื่อประทังชีวิตในวันนี้แทน ฉันหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเรียนก่อนจะหยิบแบงค์ร้อยออกมาสองใบแล้วรีบวิ่งออกจากห้องด้วยความเร็วแสง ร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้หอคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เดินไปพลางสูดกลิ่นหอมจากน้ำซุปไปพลางก็ดีเหมือนกัน

FILM Talks.พี่เฟียตต้องดูออกแน่ๆว่าฉันกำลังหลบหน้าเขา เขาหันมามองฉันตั้งสองรอบ“เป็นอะไรฟิล์ม โต๊ะฝั่งนู้นใกล้ๆก็มี ทำไมไม่นั่งตรงนู้นอ่ะ” ปิ่นเอ่ยถามพร้อมกับชี้นิ้วไปยังโต๊ะกินข้าวที่อยู่ใกล้ทางออก“ปะ..เปล่า ไปกินข้าวกันเถอะ” ฉันส่ายหน้าพรืด ก่อนจะลุกพรวดไปยังร้านข้าวแกงที่อยู่ในโรงอาหารสายตาตัวเองเหลือบไปมองพี่เฟียตกับเพื่อนของเขาที่นั่งคุยกันอยู่ พี่เฟียตไม่ได้มองฉัน ส่วนเพื่อนของเขาก็ไม่ได้มองเหมือนกัน พี่เฟียตกำลังกินข้าว เพื่อนของเขาดูท่าจะทำอะไรสักอย่างกับไอแพดเครื่องนั้นอยู่ สีหน้าดูเคร่งเครียดยกใหญ่พลันสมองของฉันที่หยุดคิดเรื่องของพี่เฟียตไปชั่วคราวก็กลับมาทำงานของมันดังเดิม พี่เฟียตอยู่ตรงนี้แล้ว ความจริงตอนนี้ฉันควรจะเดินเข้าไปขอโทษเขาเรื่องที่วิวาทกับเขา แต่ทว่าในใจมันกลับขี้ขลาดเกินกว่าจะเดินไปเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวงนี้ได้จริงๆ ฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆกับตัวเอง“เอาข้าวมันไก่ค่ะ” ฉันสั่งป้าแม่ค้า เพียงไม่นาน อาหารจานเดียวก็ถูกเสิร์ฟถึงมือ “เท่าไหร่คะ”“สามสิบบาทค่ะ” ฉันหยิบแบงค์ยี่สิบออกมาหนึ่งใบก่อนจะควานหาอีกใบในกระเป๋าตังค์ แต่ทว่ามันกลับไม่มีเหลือแล้วในวินาทีนี้แย่ล่ะ