บททั้งหมดของ WARNING! เตือนแล้วนะ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ฉันก้มลงหยิบมันขึ้นมาช้าๆ รู้สึกใจเต้นรุนแรงมากเมื่อเห็นพี่เฟียต ความจริงฉันก็ไม่ได้ไม่เข้าใจอะไรมากมาย ก็แค่อยากจะมาทบทวนสิ่งที่เรียนในห้อง แต่พอมาเห็นพี่เฟียตแล้วฉันก็ไม่อยากติวเพราะประหม่ามาก ดังนั้นข้ออ้างที่จะใช้ในการหลบหนีจึงมีเพียงขอไปเข้าห้องน้ำเท่านั้นที่จะใช้ได้“อีกอย่าง.. ข้อแม้ของพี่คือห้ามลุกออกไปไหนเมื่อพี่สอน ดังนั้นตอนนี้ใครที่อยากเข้าห้องน้ำให้รีบลุกออกไปเข้า พอพี่เริ่มสอนแล้วจะไม่มีการลุกออกจากที่นั่งใดๆทั้งสิ้น เข้าใจนะครับ!”จังหวะมาแล้ว ลุกเลยฟิล์ม!ฉันลุกพรวดขึ้นก่อนจะหันไปกระซิบกับแก้วเบาๆว่าขอตัวกลับหอก่อนเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย สมุดที่ใช้บังหน้ายังคงใช้บังอยู่แบบนั้น ส่วนกระเป๋าที่วางอยู่ที่พื้นฉันก็หยิบขึ้นมาแล้วเรียบร้อย เตรียมพร้อมการหนีเต็มที่“น้องจะลุกไปเข้าห้องน้ำใช่ไหมครับ” เสียงของพี่เมฆถามเมื่อสังเกตเห็นฉัน“ชะ..ใช่ค่ะ” ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“งั้นรีบไปรีบมานะครับ” พี่เมฆว่าก่อนจะเดินไปทางอื่นฉันเริ่มย่องด้วยความเบาเหมือนคนทำอะไรผิดมาสักอย่าง แต่ก็ถึงกับหยุดชะงักกึกเมื่อเสียงของพี่เฟียตดังขึ้น“น้องคนนั้นน่ะ! จะไปเข้าห้องน้ำทำไมต้องเอากร

ตึกตัก...เสียงหัวใจฉันเต้นอีกแล้ว มันรุนแรงจนกลัวว่าพี่เฟียตจะได้ยิน ฉันกลั้นหายใจก่อนจะผลักร่างของตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของคนตัวสูง ฉันเสมองไปทางอื่น“กลับหอยังไง” คำถามของพี่เฟียตทำคิ้วฉันขมวดจะอยากรู้ไปทำไมกันล่ะ..“แท็กซี่..มั้ง” ฉันตอบพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีหากแต่...“กลับกับพี่ เดี๋ยวไปส่ง” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมากลับทำให้เท้าฉันชะงักกึกหือ.. อะไรนะ?“…” ฉันหูฝาดไปแน่ๆเลย ฉันได้ยินเขาบอกว่าจะไปส่งเหรอ“รอพี่อยู่ตรงนี้ ห้ามเดินไปไหน ดึกแล้ว มันเปลี่ยว” เสียงพี่เฟียตบอกทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปอีกทางฉันมองตามหลังของพี่เฟียตด้วยอาการงงงวย เมื่อก่อนหน้านี้ยังด่าฉันอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้มาทำดีด้วยล่ะบรรยากาศรอบข้างที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวๆจากเสาไฟฟ้าของถนนในมหาวิทยาลัยเท่านั้นที่ส่องแสงพอให้เห็นทาง ฉันลูบแขนตัวเองพลางมองไปรอบๆ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว แม้แต่ยุงที่ควรจะมีในตอนค่ำคืนก็ยังไม่โผล่มาสักตัว ความกลัวเริ่มไล่ลามเข้าเกาะกุมหัวใจฉันจนเผลอเดินถอยหลังทีละก้าวด้วยหัวใจที่เต้นรุนแรงปึก!“กรี๊ด!”ทันทีที่แผ่นหลังชนกับอะไรบางอย่าง และเหมือนมีมือมาแตะลงบนบ่าของ

ฉัน แก้ว ปิ่น และพาร์ท เราเรียนเอนกราฟห้องเดียวกัน อาจจะเพราะความบังเอิญหรือเป็นเพราะโชคชะตาที่ขีดไว้ เราทั้งสี่คนถึงได้มารู้จักกันแบบนี้ นี่ก็เพิ่งเข้าเดือนแรกของการเรียนอุดมศึกษาของฉัน ฉันยังมีเพื่อนอีกมากมายให้ทำความรู้จัก แต่ปัจจุบันดันสนิทกับสี่คนนี้ไปแล้วนี่สิ“วันนี้อาจารย์มอบหมายให้พวกพี่มาสอนน้องๆแทนนะคะ พวกพี่เรียนปริญญาโทกันแล้ว เดี๋ยววันนี้จะมีพี่ๆปีสี่มาช่วยพวกพี่สอนเราอีกแรงด้วย” ฉันหูผึ่งทันทีที่ได้ยินเสียงพี่ผู้ช่วยฝึกสอนหรือที่เขาเรียกกันว่าพี่TA ชื่อเรียกเต็มๆก็คือ Teacher Assistant นั่นเองแล้วปีสี่ที่พี่เขาว่า คงไม่ใช่พวกพี่เฟียตหรอกใช่ไหม?“ตอนนี้พี่เขาไปเตรียมกระดาษให้น้องๆนะคะ พี่ขอถามพวกเราก่อนว่าซื้ออุปกรณ์มากันหรือยังคะ”ช่วงตอนปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ฉันได้ยินรุ่นพี่บอกมาว่าจะมีวิชาเขียนแบบที่ต้องเตรียมพวกอุปกรณ์ ฉันจดมาเรียบร้อยแล้วว่าต้องใช้อะไรยังไงบ้าง และก็ซื้อมาครบหมดทุกอย่างแล้วด้วย แต่ช่วงเช้าคาบเรียนแคลคูลัสตอนที่กำลังจดเนื้อหาที่อาจารย์สอน ฉันดันทำยางลบหล่นหาย แถมเมื่อตอนช่วงเที่ยงที่รอพี่เฟียตก็ลืมซื้อมาอีกฉันหันไปหาแก้ว ก่อนจะสะกิดที่ไหล่ของแก้วเบา

หลังจากที่พี่เฟียตหายไป เขาก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลยจนกระทั่งหมดคาบเรียน ทิ้งความสงสัยให้ฉันไว้มากมายก่ายกอง กะอีแค่เรื่องที่ฉันซื้อขนมมาให้ ทำให้เขาโกรธจนต้องเดินหนีออกไปเลยเหรอ“ตอนนั้นพี่เฟียตเดินหนีไปไหนอ่ะฟิล์ม” แก้วถาม“ไม่รู้ดิ” ฉันตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะเก็บอุปกรณ์เข้ากระเป๋า แล้วหยิบขนมคุกกี้กล่องใหญ่ออกมาเปิด ฉันอุตส่าห์ใช้เงินค่าขนมของตัวเองไปซื้อมาตั้งแพง ราคาเกือบครึ่งพันเลยนะ แถมเจ้านี้ยังอร่อยมากๆด้วย ฉันหยิบมันออกมาหนึ่งชิ้นก่อนจะหันไปหาแก้ว “กินไหมแก้ว”“ไม่ล่ะ ช่วงนี้ลดความอ้วน” แก้วบอกพลางเก็บอุปกรณ์เข้ากระเป๋าฉันหยิบขนมคุกกี้โยนเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่กินก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่เปลืองเงินหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนแล้วที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ และวันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งฉัน ปิ่น แก้ว และพาร์ท เราสี่คนนัดกันว่าจะไปดูหนังที่เมเจอร์ของเซ็นทรัลเพื่อเป็นการพักผ่อนจิตใจในช่วงที่เรียนอย่างเคร่งเครียดมา และสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกที่อาจารย์ไม่ได้สั่งการบ้านวิชาฟิสิกส์ ทำให้ทั้งฉันและเพื่อนปีหนึ่งที่เรียนวิศวะทุกคนต่างว่างไปโดยปริยาย“ใกล้ถึงยังปิ่

7-ELEVENตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าเซเว่นที่อยู่ใกล้กับเซ็นทรัล โดยที่มีพี่เฟียตนั่งรออยู่ตรงทางเดินหน้าเซเว่น ฉันอาสามาซื้อยาแก้ปวดพร้อมกับยาทาแก้ฟกช้ำให้เขาเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเจ็บตัว แต่ยาที่วางเรียงรายกันอยู่บนชั้นทำให้ฉันปวดสมองจนแทบจะระเบิด เพราะไม่รู้ว่าต้องเลือกใช้ยาอันไหนฉันเดินกลับไปที่หน้าเคาท์เตอร์ อ้ำอึ้งอยู่สักพัก แต่ก็ยอมบอกพี่พนักงานออกไปเมื่อเห็นพี่เฟียตที่นั่งรออยู่ด้านนอก“พี่คะ หนูจะซื้อยาแก้ปวดแล้วก็ยาทาแก้ฟกช้ำค่ะ” ฉันถอนหายใจเมื่อบอกเสร็จ“น้องปวดอะไรคะ” ฉันเอียงคอ ขมวดคิ้วตามประสาคนไม่เข้าใจ แต่เหมือนพี่เขาจะดูออกเลยบอกต่อว่า “พี่หมายถึง น้องปวดแบบไหนคะ ปวดหัว ปวดท้อง ปวดประจำเดือน”“โดนชกมาค่ะ ต้องใช้แบบไหนคะ” ฉันตอบโดยปรายตาไปมองพี่เฟียตที่นั่งจ้องฉันเขม็งจากด้านนอก“คนนั้นชกน้องเหรอคะ!” พี่พนักงานชี้นิ้วไปที่พี่เฟียตพลางถามด้วยน้ำเสียงแตกตื่นฉันรีบปฏิเสธทันควัน “ปะ..เปล่าค่ะ ไม่ใช่พี่เขาค่ะ” พอเห็นพี่พนักงานทำหน้างง ฉันเลยต้องอธิบาย “คือพี่เขาถูกชกค่ะ ไม่ใช่หนู”“อ๋อ.. ถ้างั้นเอาไทลินอลไหมคะ” พี่พนักงานถามขึ้นฉันพยักหน้าเมื่อถูกถาม ตอนนี้เอาอะไรก็ไ