WARNING! เตือนแล้วนะ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

พอได้ไปทำบุญ จิตใจอันฟุ้งซ่านของฉันก็สงบลงมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้กระวนกระวายอย่างกับหนูโดนน้ำร้อนลวก ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้อง กำลังทบทวนบทเรียนที่เรียนมาในรอบอาทิตย์ที่แล้วอยู่ เพื่อเตรียมการสอบมิดเทอมหรือสอบกลางภาคที่เด็กมัธยมนิยมเรียกกันนั่นแหละเมื่อวานที่พี่เฟียตไปทำบุญด้วย ฉันกับเขาก็ไม่ได้สนทนาอะไรกันเลย ขนาดมองหน้ากัน เราก็ยังไม่ได้มอง จะมีบ้างบางครั้งที่พี่ปลาทูพูดถึงฉัน พี่เฟียตถึงจะหันมาให้ความสนใจเหตุการณ์ของเมื่อคืนฉันก็ยังจำได้ดี ตอนที่เขาแบกฉันกลับมาที่หอ ฉันจำได้หมดว่าตัวเองพูดอะไรไปบ้าง และยังจำได้ด้วยว่าพี่เฟียตพูดอะไรกับฉัน ใครว่าเมาแล้วจำอะไรไม่ได้ ฉันว่าไม่จริงแน่นอน ฉันรู้ด้วยว่าตัวเองสั่งพี่เฟียตทำอะไรบ้าง รู้ว่าเขาให้ฉันขี่หลัง จนกระทั่งมาส่งฉันที่หอด้วยตัวเอง แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้อะไรเลย เพราะเหมือนฉันจะหลับไปและสมองก็มึนมากๆด้วย แต่ตอนหลับก็ยังรู้สึกว่าเนื้อตัวของตัวเองเย็นจากการสัมผัสน้ำ เหมือนเขาจะเช็ดตัวให้ พอหลังจากนั้นฉันก็หลับไปแล้วตื่นขึ้นมาก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ โดนผีอำ!ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้วที่ฉันนั่งๆนอนๆอ่านหนังสือ ผลัดกับเล่นเกมและไ

ไม่ได้โทรหาเหรอวะ ไม่ได้โทรหาเชี่ยไรล่ะ ก็เมื่อกี้ผมก็กดโทรออกเบอร์มันอยู่“กูโทรหามึงก่อนหน้านี้ประมาณยี่สิบนาทีแล้ว!”[อย่ามาไอ้เฟียต! มึงไม่ได้กดโทรมาหากู เบอร์มึงไม่ขึ้นที่หน้าจอกูสักครั้งเลยเถอะ] เหรอวะ?!แล้ว.. เมื่อกี้ที่ผมโทรไปสั่งก๋วยเตี๋ยวเสียงเด็ดขาดนั้น ผมโทรไปหาใคร?!ผมรีบกดวางสายไอ้คินทร์โดยที่ไม่รอให้มันตอบกลับมา ก่อนจะกดเข้าบันทึกการโทรเพื่อดูเบอร์ติดต่อที่กดโทรไปสั่งก๋วยเตี๋ยวก่อนหน้านี้ประมาณยี่สิบนาทีทันทีที่สายตาเห็นว่าเป็นเบอร์ของใคร ผมก็ได้แต่อุทานในใจว่า ‘ชิบหายแล้ว!’ก๊อกๆ!เสียงเคาะประตูสองทีที่ด้านหน้าทำให้มือผมที่กำลังกดโทรศัพท์อยู่ชะงักลง พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายของผมดังเอื้อกที่ดังออกมา สายตาตวัดไปมองที่ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่ทันที“เวรละไง” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงมองดูสภาพที่อยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์ลายตารางหมากรุก กับเสื้อกล้ามสีขาวที่บางจนเห็นเนื้อในของตัวเอง พลางรีบวิ่งไปหยิบผ้าผ่มบนที่นอนมาคลุมกายไว้ แล้วเดินไปยังประตูมือของผมเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูให้เปิดออก พร้อมกับหัวใจที่กระหน่ำเต้นด้วยความรุนแรงไปด้วย ถ้าเห็นหน้ายัยเด็กนั่น ผมอาจจะช็อกจนหมดสติเอ

“ถ้าร้อนก็เอาผ้าห่มออกเถอะค่ะ” ฉันแนะนำไปอย่างจนใจทั้งๆที่ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางทำตามแน่นอน พี่เฟียตเป็นคนมีความมั่นใจสูง ลำพังแค่ฉันบอก เขาก็ไม่น่าจะทำตามคำพูดของเด็กกะโปโลแบบฉันแน่พรึ่บ!แต่.. ผิดคาดแฮะ เขาสลัดผ้าห่มผืนหนานั่นออกอย่างรวดเร็ว เสื้อกล้ามสีขาวที่บางจนเห็นเนื้อตัวด้านในของพี่เฟียตปรากฎแก่สายตาฉัน ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยการกระพริบตาอีกหนึ่งที พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ สติลอยเคว้งออกไปกับภาพเบื้องหน้าเป็นที่เรียบร้อย“น้อง!” ฉันสะดุ้งเมื่อถูกพี่เฟียตเรียกชื่อเสียงดัง “เรียกตั้งนานแล้ว เหม่ออะไร”“ปะ..เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้า สะบัดหัวเพื่อไล่ภาพผีอำในตอนที่พี่เฟียตกำลังก้มลงจูบตัวเองออกไป“พี่แต่งตัวไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ขอโทษที”“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ กินก๋วยเตี๋ยวเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด” ฉันรีบก้มตาก้มตาลงมองชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง มือข้างหนึ่งหยิบตะเกียบ อีกข้างก็หยิบช้อนขึ้นมา“…”ทั้งห้องเกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง มีเพียงแค่การนั่งกินก๋วยเตี๋ยวระหว่างฉันกับพี่เฟียตเท่านั้นที่เป็นเสียงหนึ่งเดียวที่มี ทั้งๆที่สายตาเราก็ไม่ได้ประส

‘สภาพภูมิอากาศของเมืองเชียงใหม่วันนี้ จะมีพายุเข้าทำให้มีฝนตกโปรยปรายทั่วทุกพื้นที่ของจังหวัด ขอให้ชาวเชียงใหม่ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ’ ฉันไล่สายตาผ่านตัวอักษรแต่ละตัวที่ปรากฏอยู่บนจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เพจของเมืองเชียงใหม่ประกาศเกี่ยวกับพายุที่เคลื่อนตัวเข้ามา ส่งผลกระทบให้ทั่วทุกพื้นที่มีฝนตกโปรยปรายเป็นบริเวณกว้างสายตาฉันละจากเครื่องโทรศัพท์ แล้วมองออกไปนอกระเบียง เมฆดำเริ่มเคลื่อนตัวต่ำลง ทั้งๆที่ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้ากว่าๆเพียงเท่านั้น ฉันถอนหายใจยาว แล้วตามด้วยความกังวลที่เกิดขึ้นในจิตใจ วันนี้ฉันมีเรียนเช้าด้วย ปกติก็ต้องเดินไปขึ้นแท็กซี่ที่หน้าปากซอย แต่ถ้าฝนตกแบบนี้ ฉันก็ต้องเดินเปียกไปงั้นเหรอ ร่มก็ไม่มีคลืน!เสียงฟ้าร้องดังแทรกขึ้นมา ฉันรีบเก็บสมุดหนังสือที่วางเตรียมเอาไว้เข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวสำรวจรอบๆห้องว่าปิดไฟปิดแอร์แล้วหรือยัง พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็รีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างโดยที่ไม่ลืมล็อกห้องเสร็จสรรพ เพราะต้องไปหน้าปากซอยก่อนที่เม็ดฝนจะโปรยลงมาพอวิ่งลงมาถึงชั้นล่าง เงยหน้ามองฟ้าฝนเบื้องบนแล้วก็ติดสปีดวิ่งสี่คูณร้อยออกไปทันทีซ่า!แต่พอวิ่ง

FILM Talks.“เฮ้อ..” ฉันนั่งถอนหายใจในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่จดเนื้อหาในจอโปรเจคเตอร์ที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ ในสมองก็มีแต่เรื่องราวของพี่เฟียตจนตีกันวุ่นวายกับบทเรียนไปหมด“ถอนหายใจหลายครั้งแล้วนะฟิล์ม เป็นอะไร” ปิ่นที่นั่งอยู่ข้างๆฉันเอ่ยถามก็จะอะไรซะอีกล่ะ โพสต์ที่เพจขาโหดวิศวะปะทะเฟรชชี่หน้าใสโพสต์ไง ฉันบอกตรงๆเลยว่ารู้สึกไม่สบายใจมากๆ ฉันกับพี่เฟียตเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แบบนี้ชื่อเสียงของพี่เฟียตจะไม่ป่นปี้เพราะฉันหรือไง“เปล่า” ฉันตอบปิ่นพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอน้อยๆ“เมื่อเช้าตอนที่พี่เฟียตเดินกางร่มมาส่งฟิล์มอ่ะ เราแม่งโคตรทึ่งเลย เหมือนฟิล์มกับพี่เฟียตเป็นแฟนกันเลย น่ารักมาก!” นั่นไง ปิ่นพูดขึ้นมาอีกแล้ว ฉันจะหนีเรื่องของพี่เฟียตพ้นบ้างไหมเนี่ย“ถูก!” พาร์ทที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็หันมาแจมด้วย “ถามจริงเหอะฟิล์ม พี่เฟียตนี่คิดอะไรกับฟิล์มเปล่าวะ”“แค่กๆ!” ฉันไอออกมาเมื่อได้ฟังประโยคของทั้งสองคน รู้สึกกระอักกระอ่วนในใจเล็กๆยังไงก็ไม่รู้“รีบไอกลบเกลื่อนเลยจ้า” ส่วนนี่คือเสียงแซวของแก้วที่นั่งอยู่ข้างๆพาร์ท“เราไม่คุยเรื่องนี้แล้ว!” ฉันรีบตัดฉับบทสนทนาที่กำลังจะลุกเป็นไฟทิ้งด้วยก