All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 61 - Chapter 70

“โอเค! วันนี้มีฐานจำนวนสามฐานที่น้องๆจะต้องเข้านะคะ เป็นฐานความรู้ เดี๋ยวพี่จะให้น้องๆนับเลขหนึ่งถึงสามไล่ไปเรื่อยๆเพื่อจับกลุ่มนะ” แคทเดินเข้าไปชี้น้องผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าฝั่งผม “เริ่มหนึ่งจากน้องคนนี้ค่ะ”หลังจากนั้นบรรดาเฟรชชี่หน้าใสก็นับเลขหนึ่งถึงสามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งนับถึงคนสุดท้าย เสียงที่จ้อกแจ้กจอแจนั้นถึงได้เงียบลง แคทก็โพล่งขึ้นอีกรอบ “นับหนึ่งยกมือขึ้นค่ะ”น้องๆที่นับหนึ่งยกมือขึ้นทันที “เดินไปรวมกันตรงนั้นเลยค่ะ พี่บาสคะ! ดูแลน้องด้วยค่ะ” แคทชี้ไปยังบริเวณพื้นที่ว่างเพื่อให้น้องๆที่นับหนึ่งไปนั่งรวมตัวกัน แล้วเรียกไอ้บาสจอมตะกละใช้งานทันที“น้องที่นับสองยกมือขึ้นค่ะ” แคทตะโกนขึ้นอีกครั้ง พอน้องๆยกมือ ก็ชี้ไปอีกบริเวณที่ว่างอยู่ “ไปรวมกันตรงนั้นเลยค่ะ พี่พีทคะ พี่แคทวานช่วยดูน้องด้วยค่ะ”“น้องที่นับสามยกมือขึ้นค่ะ” ตามด้วยน้องๆที่นับสามยกมือกันทันทีหลังจากได้ยินเสียงแคท หนึ่งในนั้นก็มีคนตัวเล็กที่พยายามจะแกล้งผมอยู่ด้วย ผมเดินไปสะกิดแคทพลางพยักพเยิดหน้าเป็นสัญญาณว่ากลุ่มนี้ผมขอดูเอง แคทหันมาพลางพยักหน้ารับเพราะรู้ถึงจุดประสงค์ของผม “มารวมกันด้านหน้าเลยค

“ไม่มีที่นั่ง” ผมตอบหน้าตายความจริงมันมีที่ว่างอยู่ด้านหน้าประมาณสองที่ แต่ผมอยากจะนั่งตรงนี้ ใครจะทำไม แน่จริงก็ไล่สิ“…” เธอพยายามเขย่งตัวเองที่เตี้ยกว่าเบาะหลายเท่าขึ้นดูที่นั่ง คล้ายจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีที่นั่งเหลือแล้วอย่างที่ผมบอกจริงไหม แต่เหมือนจะมองไม่เห็น เลยเปลี่ยนมาถลึงตาใส่ผมแทน “ตามมากวนประสาทหนูอีกแล้วเหรอ วันนี้พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย กวนหนูไม่เลิกเลย”“ทำอะไร” ผมเลี่ยงที่จะใส่ใจกับคำถามของเธอ แล้วชะเง้อคอไปดูในจอมือถือของเธอที่เปิดเกมอยู่“ก็เห็นหนิคะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะเบะปากใส่ผม“…” ผมเงียบ เพราะผมรู้ดีว่าทุกครั้งที่ตัวเองเงียบ คนรอบข้างมักจะให้ความเกรงใจผมขึ้นอีกหลายเท่าฟิล์มเหลือบตามามองผมอีกครั้ง ก่อนที่เสียงลมหายใจของเธอจะถูกผ่อนออกมายืดยาว “เล่นเกมอยู่ค่ะ” เธอตอบพร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือให้ผมดู “Candy crushไง รู้จักเปล่า”เธอถามผมเหรอว่าผมรู้จักไหม.. ผมรู้จักแค่แคลคูลัส ฟิสิกส์ เคมี และวิชาสาขากับวิชาตัวต่ออื่นๆของตัวเองเท่านั้นแหละ ในชีวิตผมเคยสนใจเกมที่ไหน ถ้าคอเกมก็ต้องเป็นไอ้คินทร์นู่น เล่นตั้งแต่เกมคอมพิวเตอร์ยันเกมในมือถือ ถามมันไปเ

“น้องๆคะ ได้เวลาแล้วนะ มารวมตัวกันเร็วค่า~” พี่แคทตะโกนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ฉันยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูเวลา หลังจากที่ตัวเองนั่งฟังเพลงในโทรศัพท์มือถืออยู่หน้าเต้นท์มาสักพักแล้ว พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มตรงพอดีเป๊ะ บรรดาปีหนึ่งที่นั่งเล่นอยู่หน้าเต้นท์ก็ทยอยลุกกันเข้าไปนั่งล้อมวงรุ่นพี่ ฉันถอดหูฟังออกจากหู แล้วเดินตรงไปยังวงล้อมที่ตอนนี้มีจำนวนคนเกือบห้าสิบคนนั่งล้อมอยู่ทันทีที่ก้นแตะลงบนพื้นหญ้าสีเขียวหนานุ่ม บรรดาพี่ๆก็เริ่มทำการนั่งเรียงหน้ากระดานกันที่ด้านหน้า ก่อนจะเกริ่นนำ “เดี่ยวพี่จะให้น้องๆจับคู่กันนะคะ พี่เตรียมผ้าสำหรับนอนดูดาวไว้ให้แล้ว ใครที่ไม่มีคู่ ให้จับคู่กับพี่ค่ายนะ” พี่แคทบอกก่อนจะชี้ไปยังบริเวณที่มีผ้าผืนสีขาวปูอยู่ทั่วทุกพื้นที่กระจายออกไป เพราะมีแสงสว่างจากดวงจันทร์ ทำให้เรามองอะไรค่อนข้างสะดวกฉันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ตอนนี้มีแสงระยิบระยับจากดวงดาวมากกว่าล้านดวง วันนี้ท้องฟ้าเปิดด้วย ดูแล้วให้ความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ฉันหันกลับมามองบรรดาเพื่อนๆอีกครั้ง ทุกคนมีคู่ที่จับกันหมดแล้ว บางคนก็ไปจับคู่กับพี่ค่าย แล้วแต่ความต้องการ

FIATT Talks.ผมมองหน้าของเด็กเจ้าปัญหาที่ตอนนี้หันไปมองดวงจันทร์เป็นที่เรียบร้อย หลังจากที่ผมเล่าให้เธอฟังว่าทำไมผมเลือกที่จะเป็นดวงจันทร์ ผมคิดว่าถ้าผมเลือกที่จะเป็นดวงดาวแบบเธอ เธอก็จะไม่มีวันเห็นผม ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามค้นหาว่าผมอยู่ตรงไหน แต่มันก็คงใช้เวลายาวนาน ถ้าให้เลือก ผมขอเป็นดวงจันทร์ที่โดดเด่นกลืนกินดวงดาวดีกว่า เพราะทุกครั้งที่เธอมองขึ้นไป เธอจะได้เห็นผมเป็นอันดับแรกทุกครั้งที่มอง...ใบหน้าของเธอยามที่ยิ้มเวลามองดวงดาวบนท้องฟ้า เป็นรอยยิ้มที่ผมมองแล้วรู้สึกสบายใจที่สุดตั้งแต่เกิดมา มันดูเป็นยิ้มที่ผมไม่สามารถหาจากที่ไหนได้อีก แค่มองก็รู้สึกถึงความสุข เหมือนกับว่ารอยยิ้มของเธอสามารถสร้างความสุขให้คนรอบข้างได้ โดยที่ไม่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจใดๆเลยตึกตัก...ผมยกมือขึ้นกุมในตำแหน่งหัวใจของตัวเอง รู้สึกถึงอัตราการเต้นของมันที่รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งมองหน้าเธอ หัวใจของผมก็ยิ่งเต้นแรง บ้าจริง... ผมรู้สึกเหมือนมันจะหลุดกระเด็นออกจากอกเลย“…” ผมค่อยๆขยับตัวเองเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่ยังคงจ้องมองบนท้องฟ้าไม่วางตาค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ ยิ่งใกล้เท่าไหร่ หัวใจข

ผ่านไปสักพัก ในที่สุดรถก็เลี้ยวเข้ามาในโฮมสเตย์ที่เป็นที่ตั้งของค่าย เด็กน้อยขี้เซาก็ยังคงนอนหลับปุ๋ยเหมือนเดิม ผมมองแก้มป่องๆของเธอ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นมัน กลิ่นหอมจางๆที่ยังคงติดจมูกผมอยู่เมื่อคืน จนตอนนี้ผมก็ยังไม่ลืมกลิ่นนั้น ผมเขย่าตัวของฟิล์มเบาๆ พร้อมกับร้องเรียกเธอ“ฟิล์ม..” แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกตัวอะไรเลย “ตื่นเร็ว ถึงค่ายแล้ว”“อื้อ.. อย่ากวนนะ ง่วง” คิ้วผมขมวดทันทีกับท่าทางของเธอ ง่วงขนาดนี้ไปทำอะไรมา ทั้งๆที่เมื่อคืนเราเลิกดูดาวกันตอนสามทุ่มครึ่ง ถ้าเข้านอนตอนนั้นก็น่าจะนอนเพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ“ฟิล์ม ถึงค่ายแล้ว จะไม่เข้ากิจกรรมฐานเหรอ” ผมถามเธออีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่หลับตาไม่ยอมตื่น ถึงได้คิดอะไรออก “ถ้าไม่ตื่น พี่จะอุ้มออกไปนะ” สิ้นเสียงของผม ตาของเธอก็ยังปิดสนิทอยู่เหมือนเดิม ไม่มีทีท่าสะทกสะท้านหรือตกใจกับคำพูดของผมแม้แต่น้อยผมขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะยัดโทรศัพท์มือถือของเธอใส่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วยื่นแขนข้างหนึ่งสอดเข้าไปด้านหลังของลำตัวเธอ สวนอีกข้างสอดเข้าไปใต้ขาพับเธอ เธอขยับตัวยุกยิกราวกับรำคาญ ผมออกแรงทั้งหมดยกตัวเธอออกมาจากเบาะ ก่อนจะเ