All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 81 - Chapter 90

ผมกลับมาที่ห้องโดยมีไอ้คินทร์ไปรับกลับมา ตอนนี้กำลังนอนหายใจรวยรินคล้ายกับตัวเองกำลังจะหมดลมหายใจอยู่บนเตียง เสียงของไอ้ไบรท์ยังคงวนเวียนไปมาอยู่ในหัวสมองของผม ผมคิดเกี่ยวกับคำพูดของมันจนปวดหัวไปหมด มันชอบเด็กคนนั้นจริงๆ แถมยังเป็นรักแรกพบด้วย ผมรู้สึกหวงเธอยังไงก็ไม่รู้ ผมไม่อยากให้เธอมีแฟน ไม่อยากให้เธอมีใครมาชอบเลย นี่ผมเป็นอะไรไปวะผมชอบเธอเข้าแล้วจริงๆใช่ไหม เด็กจุ้นจ้านวุ่นวายคนนั้นมีอิทธิพลเหนือหัวใจผมจริงๆแล้วเหรอ“อ้าว.. ถึงห้องก็เงียบเป็นไก่ตายห่าเลยนะมึง เป็นเชี่ยไรอีกเนี่ย” ไอ้คินทร์ขมวดคิ้วถามผม“คินทร์...” ผมเรียกชื่อมันเสียงเครียด“…?” มันเลิกคิ้วขึ้น คล้ายกับรอฟังคำพูดต่อไปจากปากผมอยู่“มึงเคยมีความรักใช่ไหม อาการมันเป็นยังไง เล่าให้กูฟังหน่อย” ก่อนจะตัดสินใจถามมันออกไป เพราะอยากรู้คำตอบ“ทำไมมึงถามกูแบบนี้ เฮ้ย! อย่าบอกนะว่ามึงมีความรักอ่ะ” มันชี้หน้าผม พร้อมกับใบหน้าที่ตื่นตระหนกราวกับเป็นเรื่องใหญ่หลวงที่เกิดขึ้นในชีวิตผม“กูไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย” ผมส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอยผมไม่รู้จริงๆว่าคำว่า ‘ชอบ’ มันต้องรู้สึกยังไง มันต้องเป็นแบบไหน นิยามของมันคืออะไร ผมไม่รู้เลย.

ครืด! ครืด!คิ้วของฉันขมวดเมื่อโทรศัพท์ที่อยู่ในมือสั่นอีกครั้ง ฉันเดินไปยังระเบียงห้อง มองไปยังห้องของเขาที่เปิดผ้าม่านอยู่ เห็นพี่คินทร์กำลังนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ที่โต๊ะด้วย ฉันเลื่อนนิ้วเพื่อกดรับสายอีกรอบเมื่อเป็นเบอร์ของพี่เฟียต“ฮัลโหลค่ะ” ฉันกรอกเสียงของตัวเองลงไป[อ้าว.. โทรผิดอีกแล้ว โทษที จะโทรหาพ่อ] ใบหน้าของฉันเริ่มยับยู่ยี่ เขาจะมองให้มันดีๆก่อนไม่ได้เลยหรือไงนะ“ค่ะ พี่ช่วยมองเบอร์ให้มันดีๆก่อนไม่ได้เหรอ” คราวนี้เป็นฉันเองที่กดตัดสายของเขาทิ้งอย่างหงุดหงิดครืด! ครืด!แต่พอวางสายได้ยังไม่ถึงนาทีเลยด้วยซ้ำ เสียงสั่นของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ ฉันขมวดคิ้วมองมันอย่างไม่เข้าใจนัก เป็นพี่เฟียตที่โทรหาฉันอีกแล้ว คราวนี้จะอ้างใครอีกล่ะ เขาจะโทรหาใครอีก“ฮัลโหล!” ฉันกัดฟัน กรอกเสียงแข็งๆของตัวเองลงไปในสาย[อ้าว.. โทษๆ พอดีจะโทรหาไอ้คินทร์] โทรหาพี่คินทร์?“ตอนนี้พี่เฟียตอยู่ที่ไหนคะ” ฉันลองหยั่งเชิงถามเขาไป[อยู่ห้อง ไอ้คินทร์มันไปไหนไม่รู้ จะโทรหามันให้มันซื้อน้ำขึ้นมาด้วย พอดีที่ห้องน้ำหมด]พี่คินทร์ไปไหนไม่รู้? ที่ห้องน้ำหมด? ทุกอย่างที่พี่เฟียตพูดกลับตรงข้ามกับภาพที่ฉันเห็น

ฉันขมวดคิ้วจ้องพี่ไบรท์อย่างไม่เข้าใจกับคำพูดกำกวมของเขานัก เรื่องกะทันหันอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจเลย“โอเค! งั้นเรามาเริ่มดูการแสดงของวงKingsBandกันเลยดีกว่าค่า~” พี่นีลประกาศทิ้งท้ายไว้แล้วเดินลงจากเวทีไปตอนนี้เป็นเวลากลางคืน แสงสปอร์ตไลท์จากเวทีที่ส่องวิบวับไปทั่วบริเวณ ทำให้เวทีดูน่าสนใจขึ้นหลายสิบเท่าเหมือนกับเป็นเวทีประกวดวงดนตรีระดับชาติเลย ฉันยิ้มให้พี่ไบรท์ พร้อมกับชูสองนิ้วให้เขาเพื่อบอกเป็นนัยว่าเป็นกำลังใจให้ พี่ไบรท์ยิ้มตอบกลับมา ก่อนจะเดินไปประจำยังไมโครโฟน เสียงไม้กลองของพี่ดรัมมือกลองดังกระทบกันเป็นจังหวะ ก่อนที่เสียงกีตาร์จะบรรเลงขึ้นมาพี่ไบรท์เริ่มร้องเพลง และวินาทีนี้พี่ไบรท์ดูเจิดจ้าที่สุดบนเวทีเลย...เสียงกรี๊ดจากทั่วทุกสารทิศดังขึ้นในระหว่างที่เพลงเสียงเพลงในใจฉันเริ่มบรรเลง ทุกคนต่างวิ่งเอาดอกกุหลาบไปส่งให้พี่ไบรท์กัน จนในมือของพี่ไบรท์เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงสดหลายดอกในระหว่างที่พี่ไบรท์ร้อง ฉันกลับรู้สึกถึงสายตาของเขาที่มองมาที่ฉันบ่อยครั้งจนน่าสงสัย ทุกครั้งที่พี่ไบรท์ร้องประโยค ‘เธอจะเป็นเสียงเพลง อยู่ในใจฉัน’ สายตาของเขามักจะมองมาที่ฉันเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งฉันก็

FILM Talks.ฉันนั่งมองพี่เฟียตที่ตอนนี้กำลังเดินไปประจำที่ยังกลองชุด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนโหดแบบเขาเล่นดนตรี อารมณ์สุนทรีก็มีเหมือนกับคนปกติทั่วไปเหมือนกันนี่นะ ฉันยิ้มให้พี่เฟียต หากแต่เขากลับเอาแต่จ้องฉันท่าเดียวเลย บนใบหน้าของพี่เฟียตที่ก่อนหน้านี้ก่อกวนฉันเป็นว่าเล่น บัดนี้กลับมีแต่สีหน้าจริงจังจนฉันไม่กล้าแหยมด้วยพี่เฟียตยกไม้กลองขึ้นมาตีกันเป็นจังหวะสามครั้ง ก่อนที่กีตาร์ของพี่คินทร์จะบรรเลงต่อ เพลงจังหวะช้าๆอย่างเพลงเธอทำให้ได้รู้ของวงโปเตโต้ถูกพี่ๆปีสี่บรรเลงขึ้น พี่เฟียตไม่ได้ทำหน้าที่เป็นนักร้องนำ แต่เขาทำหน้าที่เป็นมือกลองทุกคนในวงเมื่อมารวมกันแล้วดูมีเสน่ห์กันทุกคนเลย แต่ที่เจิดจ้าที่สุดบนเวทีคงจะเป็นพีเฟียตที่นั่งตีกลองด้วยชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงิน ทุกสายตาของผู้หญิงที่อยู่ในฮอล์ล้วนตกหลุมรักเสียงกลองของพี่เฟียต หนึ่งในนั้นก็มีฉันด้วย ยิ่งเขาตีดังเท่าไหร่ เหมือนหูของฉันได้ยินเรื่องราวบางอย่างที่ดังออกมาจากกลองตัวนั้นพอสิ้นเสียงเพลงจังหวะช้าๆที่เนื้อหากินใจอย่างเพลงเธอทำให้ได้รู้ เพลงจังหวะสนุกอย่างเพลง 9 นาฬิกาก็ดังขึ้นตามมา เสียงกีตาร์ของพี่คินทร์ดังขึ้นเป็นอันดับแรก

ก่อนจะผละร่างของเธอออก แล้วดันเธอเข้าไปในห้องของตัวเอง พอเข้ามาได้ สิ่งแรกที่ผมทำคือล็อกประตูห้องเสร็จสรรพ ฟิล์มมองการกระทำของผมด้วยความตะลึง ก่อนที่เสียงของเธอจะเปล่งออกมาอย่างตะกุกตะกัก“พะ..พี่ล็อกปะ..ประตูทำไม” เธอเดินถอยหลังหนีไปด้วย ในขณะที่ผมก็ก้าวเท้าตามเธอไปติดๆ“ฟิล์ม.. พี่จริงจัง” ผมบอกเธอเสียงเย็น พลางแค่นยิ้มให้กับอาการตื่นตระหนกที่เธอกำลังแสดงออกมานี่เธอกำลังคิดว่าผมจะทำอะไรเธออยู่เหรอ ผมมีความเป็นสุภาพบุรุษพอ และครอบครัวของผมไม่เคยสอนให้เอาเปรียบผู้หญิงด้วย ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก ก็แค่อยากกอดเธอให้ชื่นใจเท่านั้นเอง“พี่เฟียต พี่น่ากลัวอ่ะ” ฟิล์มทำหน้าตาเหมือนไม่ไว้ใจผมนักผมหัวเราะร่วนเมื่อเห็นท่าทีแบบนั้นของเธอ ก่อนที่ตัวเองจะบอกเธอไปตามตรง “พี่ไม่ได้จะทำอะไร สัญญา”แต่เธอก็ยังเหมือนไม่ไว้ใจผมอยู่ดี ดูจากสีหน้าที่ลังเลตอนนี้ก็รู้แล้ว “พี่ช่วยถอยห่างออกไปหน่อยได้ไหม หนูกลัวนะ”ผมขยับตัวห่างออกมาหนึ่งก้าวตามคำขอของเธอ “ทำไมน้องถึงกลับหอมา” ก่อนจะยิงคำถามสำคัญใส่เธอทันที“หนูไม่อยากอยู่ที่งาน คนกำลังฮือฮาเรื่องพี่เฟรม ตอนนั้นไม่มีใครพูดถึงเรื่องของหนู” เธอยืนกอดอกพูดเสียงราบ