All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่เฟียตแปลกๆนะฟิล์ม” ปิ่นที่นั่งลงข้างๆฉันหันมาพูดด้วย ก่อนที่ฝ่ามือของเธอจะแตะลงบนบ่าฉันเบาๆแปลกสิ.. ขนาดฉันยังว่าแปลกเลย ปกติเขาเป็นแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ ลำพังแค่ฉันจะก้าวเข้าห้องของเขา เขายังห้ามแล้วห้ามอีก แต่เดี๋ยวนี้เขาชอบมาวนเวียนใกล้ๆฉันอยู่เรื่อยเลย ถ้าไม่นับเรื่องเมื่อคืนที่จมูกเขาชนแก้มฉันว่าเป็นเรื่องไม่ตั้งใจ ฉันคงคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วว่าพี่เฟียตกำลังพยายามหาทางเข้าใกล้ฉันอยู่“เราว่า...” เสียงของปิ่นหยุดลงแค่นั้น ฉันเงยหน้าขึ้นจากเข่าของตัวเอง เป็นพี่เฟียตที่เดินถือกระเป๋าของฉันเข้ามาวางไว้ให้ เขาปรายตามองฉันแว๊บหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองปิ่นกับแก้วอีก จากนั้นก็เดินออกไปเลย “เราว่า.. พี่เฟียตอาจจะชอบฟิล์มนะ เราสังเกตสายตาของพี่เฟียตตอนที่มองฟิล์มอ่ะ มันดูราบเรียบไม่แสดงอาการอะไรก็จริง แต่ในนั้นมันแฝงความห่วงใยผสมหวงแหนไว้ยังไงก็ไม่รู้”ไม่จริงหรอก.. คนอย่างพี่เฟียตเนี่ยนะจะมาชอบฉัน ฉันเป็นใคร ฉันเป็นแค่เฟรชชี่ปีหนึ่งจอมวุ่นวาย ฉันพูดมาก ฉันจุ้นจ้าน ฉันน่ารำคาญจะตายไป คนอย่างเขาจะมาชอบม้าดีดกะโหลกแบบฉันได้ยังไง“เราขอไปอาบน้ำก่อนนะ” ฉันลุกพรวดขึ้น สลัดเรื่องวุ่นวายใจทิ้งไป แล

“พวกพี่ขอบคุณน้องๆทุกคนมากนะคะที่มาเข้าค่ายในครั้งนี้ พวกพี่หวังว่าค่ายนี้จะทำให้น้องๆมีความทรงจำดีๆเพิ่มขึ้นอีกเรื่องหนึ่งนะ ขอให้น้องๆทุกคนเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่มาน้า~”หลังจากบรรดาปีหนึ่งเข้าฐานวนครบทั้งสามฐาน รุ่นพี่ก็ให้เวลาพวกเราไปเก็บสัมภาระ แล้วมารวมกันที่ลานเพื่อเตรียมตัวกลับมหาวิทยาลัย เนื่องจากเสร็จสิ้นภารกิจการเข้าค่ายดาราศาสตร์ในครั้งนี้แล้วเป็นสองวันเต็มที่ทั้งสนุก ตื่นเต้น และ..สับสนมากจริงๆตอนนี้ฉันนั่งก้มหน้ามองพื้น โดยที่หูก็ทำหน้าที่ฟังเสียงของพี่แคทที่เอ่ยความรู้สึกไป ไม่รู้สิ.. ฉันไม่อยากเงยหน้าขึ้นมองพวกพี่ชมรมเลย กลัวว่าถ้ามองไปแล้วจะเจอพี่เฟียตเข้า ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไอ้ผ้าเช็ดหน้าที่พี่เฟียตยื่นมาให้ฉันเมื่อตอนเช้า มันคือตัวการที่ทำให้ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาในตอนนี้“เดี๋ยวแยกย้ายไปขึ้นรถเลยนะคะ ไปถึงมหาวิทยาลัยแล้วไปรวมกันที่ชมรมก่อน เดี๋ยวพวกพี่จะแจกขนมนะ”สิ้นเสียงของพี่แคท ทุกคนที่นั่งอยู่รอบกายฉันต่างลุกขึ้นพร้อมกัน ทำให้ฉันที่เอาแต่จิ้มนิ้วเขี่ยดินด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ลุกขึ้นตาม ทุกคนต่างทยอย

FIATT Talks.ปึก!หัวผมถูกบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรงจนหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ผมตวัดสายตาดุๆของตัวเองไปหาไอ้ตัวการที่เป็นคนทำ ก่อนจะตวาดลั่นด้วยความโมโหจนคนตรงหน้าสะดุ้งเฮือก“ทำเชี่ยไรของมึงวะ!” ไอ้คินทร์หน้าซีดทันทีที่ได้รับเสียงกระโชกโฮกฮากของผม“เออ! แบบนี้หน่อยสมควรที่จะเป็นมึง” อะไรของมัน“มึงเป็นเหี้ยไรของมึง ตบหัวกูเพื่อ?” ผมถามมันด้วยอาการหัวเสีย อารมณ์ดีก่อนหน้านี้โดนกวนจนขุ่นมัวไปหมด“ก็กูเห็นมึงนั่งยิ้มมองโทรศัพท์อยู่คนเดียว นึกว่าผีเข้าสิง” มันว่าก่อนจะเดินมานั่งตรงขอบเตียง“ผีเผออะไรของมึง ไร้สาระ” ผมตอบมันเสียงเรียบ พลางเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเอง“ตั้งแต่กลับมาจากค่าย กูเห็นมึงนั่งมองโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” ไอ้คินทร์เริ่มอธิบายอาการที่ผมเป็นอยู่ซึ่งผมก็รู้ตัวเองดีว่าผมกำลังเป็นแบบที่มันพูด และดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนักขึ้นทุกวัน“อือ.. แล้วไงต่อ”“ก็ปกติมึงเคยยิ้มที่ไหนวะเฟียต หรือต่อให้มึงยิ้ม มึงก็ยิ้มแค่มุมปาก ไม่ได้ยิ้มกว้างขนาดนี้” ผมเลิกคิ้วขึ้นมองไอ้คินทร์ที่สีหน้าตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นแปลกใจไปแล้ว “กูถามมึงจริงๆ ในโทรศัพท์มึงมีอะไรดี”“ไ

“กูซื้อมาให้ไอ้เฟียตเว้ย!” ไอ้เฟรมว่า ก่อนจะเสริมด้วยการขอให้ไอ้คินทร์มาเกลี้ยกล่อมผมช่วยมัน “มึงมาช่วยกูพูดกับไอ้เฟียตหน่อยดิวะ ถ้ามันยอมลงแข่งนะ เดี๋ยวกูซื้อให้มึงแดกอีกสิบถาดเลย”“มึงพูดแล้วนะ” ไอ้คินทร์ยิ้มร่า ก่อนจะยกนิ้วชี้มายังไอ้เฟรมที่ยืนนวดให้ผมอยู่“ไอ้คนเห็นแก่กิน!” ไอ้เฟรมถลึงตาใส่ไอ้คินทร์ที่กำลังยิ้มอย่างได้ใจ“อือ.. กูยอมรับ” ไอ้คินทร์ตอบรับโดยไม่บ่ายเบี่ยง ก่อนจะหันไปจัดการกับพิซซ่าตรงหน้าต่อ“ไอ้เฟียต.. กูไหว้มึงล่ะ ให้กูทำอะไรก็ได้ กูอยากสารภาพรักกับเก๋จริงๆนะมึง” ไอ้เฟรมเปลี่ยนจากยืนนวดเป็นนั่งลงกับพื้น แล้วยกมือไหว้ผม ทำหน้าทำตาน่าสงสาร แถมยังขยับเข้ามาเกาะขาผมอีกด้วยผมขมวดคิ้วมองมันด้วยสายตาราบเรียบของตัวเอง ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นใจมันนะ “มึงแน่ใจแล้วว่าคนนี้ชอบจริงๆ?” ผมหรี่ตาถามมัน“กูจริงจัง” ไอ้เฟรมบอกด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพยักหน้ารับอีกสามทีประกอบด้วย“อืม..” ผมพยักหน้ารับรู้เจตนารมณ์ของมัน “แต่ไปหาคนอื่นเถอะว่ะ กูไม่ได้เล่นนานละ คงไม่ชินมือ”“ไอ้เฟียต.. มึงแม่ง!” ไอ้เฟรมโอดครวญ “มึงรู้ไหมว่าทำไมกูอยากให้มึงมาร่วมวงด้วย เพราะมึงเป็นหนุ่มฮ็อตท็อป5ของมหาวิทยาลัยไ

หลังจากฟังพี่ไบรท์ซ้อมเพลงเสียงเพลงในใจฉันวนซ้ำหลายรอบจนฉันแทบจะร้องตามได้ ตอนนี้ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว ซึ่งพี่ๆในวงเริ่มจะล้าแขนกันแล้ว ในที่สุดการฝึกซ้อมก็เลยต้องยุติลงเพื่อยกไปซ้อมในวันหลังแทน พี่ไบรท์หันมายิ้มให้ฉันก่อนจะเดินตรงมาหา พลางหันไปถามปิ่นกับแก้วที่ตอนนี้นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ด้วย“พี่จะพาไปเลี้ยงบิงซู มีใครอยากไปไหม” พี่ไบรท์ถามพวกเราสามคนด้วยหน้าตายิ้มแย้ม“ไปค่ะ แต่พี่ไบรท์ช่วยแวะเซเว่นให้หน่อยได้ไหมคะ แก้วจะซื้อข้าวก่อน ตอนนี้หิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว” แก้วทำท่าลูบท้องของตัวเองวนๆประกอบคำพูดของเธอไปด้วย“…” ส่วนปิ่นก็ยังนั่งเงียบอยู่ เห็นด้วยว่าเธอกำลังเม้มปากเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ฉันสะกิดไหล่ปิ่นเบาๆเพื่อเรียกสติจนเธอสะดุ้ง“ไปไหมปิ่น พี่ไบรท์ชวน” ก่อนจะถามย้ำปิ่นเพื่อให้เธอตัดสินใจ“เราต้องไปเขียนรายงานการทดลองแลปฟิสิกส์อ่ะ” ปิ่นว่าด้วยท่าทางเสียดาย“แย่เลย” พี่ไบรท์ก็เสียดายไม่ต่างกัน ก่อนที่เขาจะหันมาที่ฉัน เหมือนต้องการคำตอบจากฉันด้วย“ฟิล์มไปค่ะ พี่ไบรท์เลี้ยงทั้งที ไม่ไปก็เสียดายแย่ ตอนนั้นฟิล์มไปเข้าค่าย อดกินหมูเลย” ฉันย่นจมูกให้พี่ไบรท์ที่ยืนยิ้มโชว์ฟันข