All Chapters of HIDDEN LOVE ไม่ควรรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“หึ...” ผมหันกลับไปมองไอ้เฟียตเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากมัน “หัวเราะไร!” ผมเอ่ยถามออกไปอย่างขัดใจ ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องหัวเราะด้วย “เปล๊า!” ไอ้เฟียตยักไหล่ ก่อนจะจดจ่ออยู่กับการขับรถต่อไป ผมนอนคิดมาทั้งคืนแล้วเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเอง ผมเคยรู้สึกแบบนี้กับครีมมาก่อน เพราะฉะนั้นผมจึงสามารถยืนยันได้แล้วว่าตัวเองกำลังคิดยังไงกับยัยอุ๋ง ผมไม่เหมือนไอ้เฟียตที่นอนกระสับกระส่ายด้วยความสับสนหลายวันหลายคืนแบบว่ามันคิดยังไงกับฟิล์มกันแน่ เพราะมันไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ผมไม่ใช่ ผมเคยมีแฟน และผมก็รู้ด้วยว่าที่ยัยอุ๋งสารภาพว่าชอบผมในวันนั้นที่หัวหินเป็นเรื่องจริง ผมไม่ได้ฟังธงว่าเธอจะชอบผม แต่ผมแค่รู้สึกว่ายัยอุ๋งคิดกับผมแบบนั้นจริงๆ แค่ใช้ความรู้สึก... ความรู้สึกของผมเท่านั้นที่สามารถยืนยันได้ว่ายัยอุ๋งคิดยังไง แต่ผมก็ยังอยากฟังจากปากเธอ อยากให้เธอกล้าพูดออกมาว่าชอบผม อยากให้เธอกล้ามากขึ้นกว่านี้อีกหน่อยเท่านั้นเอง “ไอ้เฟียต...” ผมเรียกชื่อไอ้เฟียตเสียงดังเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่า” มันหันมาเลิกคิ้วถามผมงงๆ “กูอยากให้มึงช่วยอะไรหน่อย เดี๋ยวจอดข้างหน้าเลย” ผมชี้ไปที่ทางข้างฟุตบาทเ

“คะ...เคท” ฉันเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยเสียงอันสั่นเครือของตัวเองเมื่อเดินมาถึง เพียงไม่นาน บานประตูที่ปิดสนิทอยู่ก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเคทที่เดินเกาหัวออกมา “ว่า” เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนจะยกมือขึ้นป้องปากหาว “ฮึก... พี่คินทร์ถูกระ...รถชน” กว่าจะเค้นน้ำเสียงของตัวเองบอกเคทออกไปได้ ฉันก็แทบจะเป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น โลกทั้งใบหมุนวนไปหมด... “วะ...ว่าไงนะ?!” เคทตาสว่างทันทีที่ได้ยินเรื่องราวจากปากฉัน “แกรู้ได้ยังไง ใครบอกแกไอ้น้ำ” “น้ำรับสายเบอร์แปลกไป ฮึก... แล้วเบอร์นั้นก็บอกว่าพี่คินทร์ถูกรถชนที่หน้าโรงพยาบาล” ฉันรีบอธิบายรายละเอียดให้เธอฟังทันที “เดี๋ยวก่อนนะ...” เคทยกมือขึ้นห้ามฉันพูดต่อ เธอยืนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปรายตามามองฉันนิ่งๆ และพูดขึ้นว่า “ถ้าพี่คินทร์มันโดนรถชนจริงๆ ต้องมีเบอร์จากโรงพยาบาลหรือไม่ก็เบอร์พี่คินทร์มันโทรเข้าเครื่องฉันไม่ก็เครื่องของพ่อกับแม่ฉันแล้วสิ แต่นี่กลับโทรเข้าเบอร์แก แถมยังเป็นเบอร์แปลกด้วยที่โทรมา แกว่าเรื่องนี้มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ” ฉันขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินคำพูดชวนให้ครุ่นคิดจากปากเคท “เคทจะบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหกเหรอ

ราวกับคนตรงหน้าตั้งใจจะลงโทษกัน เขาเอียงองศาใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะบดเคล้าริมฝีปากฉันอย่างหนักหน่วง ร่างกายที่ต่อต้านเขาก่อนหน้านี้เริ่มไร้เรี่ยวแรง จากที่กำกำปั้นทุบอกเขาอยู่ ตอนนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อตรงอกของพี่คินทร์ไปเรียบร้อยแล้ว เวลาแต่ละวินาทีที่ถูกพี่คินทร์จูบนั้นเหมือนเนิ่นนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ร่างกายฉันเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย อัตราการหายใจเริ่มช้าลงจนทำให้ม่านตาพร่าเบลอ ในจังหวะที่ฉันเหมือนกำลังจะเป็นลม เขาก็ถอนจูบออกไป “เฮือก...” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความรวดเร็วเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ พยายามตักตวงออกซิเจนให้ได้มากที่สุด “เมื่อไหร่เธอจะยอมสารภาพว่าชอบฉันสักทีอุ๋ง” “!!!” ทันทีที่ได้ยินคำถามจากคนตรงหน้า ดวงตาฉันก็เบิกกว้างอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบสั่นไหว บอกทีว่าฉันกำลังหูแว่ว ฉันฟังผิดไปใช่ไหม... “เมื่อไหร่เธอจะยอมรับและสารภาพออกมาให้ฉันรู้สักที หรือต้องรอให้ฉันตายจริงๆก่อนเหรอถึงจะยอมบอก” “…” “ฉันรู้แล้วว่าเธอแอบชอบฉันอยู่” “พะ...พี่คินทร์” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงสั่น รู้สึกถึงความชาที่ไล่ลามไปทั่วร่างกาย “วันนั้นที่หัวหิน ฉันเข้าไปหาเธอที่ห้องหลังจากไอ้เฟียตอุ้มเ

KINN Talks. สลบไปแล้ว... ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อคนตัวเล็กที่โดนผมแอบขโมยหอมแก้มและจูบหน้าผากพร้อมกับทีเด็ดการกระซิบบอกชอบไปก่อนหน้านี้สลบไปแล้ว เธอยังอ่อนต่อโลกมากจริงๆ เด็กยังไงก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ ผมส่ายหน้าให้กับความไร้เดียงสาของร่างเล็กในอ้อมกอด ก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงและอุ้มยัยอุ๋งขึ้นมา ใบหน้าตอนหลับของยัยอุ๋งเป็นสิ่งที่ผมเห็นทุกวันจนชินชา บางครั้งมันก็น่ารักจนผมอยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มป่องพองนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่บางทีมันก็น่าหมั่นไส้ เพราะไม่ว่าวันไหนเธอก็จะนอนหลับง่ายมาก ไม่ว่าผมจะเล่นเกมเสียงดังหรือรบกวนเธอยังไง เธอก็ยังหลับลงตลอด จนผมรู้สึกว่าโลกเดิมของผมที่โดนไอ้เฟียตบ่นมาตลอดกับโลกใบใหม่ที่ยัยอุ๋งเดินเข้ามามันช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนที่ผมยังอยู่ห้องกับไอ้เฟียต มันจะชอบบ่นผมทุกครั้งว่าผมเล่นเกมดึกจนรบกวนการนอนของมัน แต่กับยัยอุ๋ง เธอไม่เคยบ่นผมเลย เธอนอนหลับได้ทั้งๆที่ผมยังเล่นเกมเสียงดังแบบนั้น ถ้าเป็นไอ้เฟียต... ต่อให้มันบ่นแค่ไหนผมก็ไม่มีทางที่จะหยุดเล่น แต่กับยัยอุ๋ง... แค่เธอนอนหลับ ผมก็รู้สึกอยากเลิกเล่นเกมดึกๆเพียงเพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของเด็กอย่างเธอ ตั

“ทั้งโง่ทั้งซื่อบื้อขนาดนี้ฉันชอบไปได้ยังไงนะ” ผมไม่ตอบคำถามเธอ แต่บ่นพึมพำกับตัวเองแทน ทันใดนั้นฝ่ามือจากยัยอุ๋งก็กระทบลงบนอกผมดัง ‘ปึก’ จนผมอึ้งไป “…” “…” ยัยอุ๋งหน้างอง้ำ เธอจิกตามองผมอย่างเอาเรื่อง และทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง หมับ! “อ๊ะ!” แต่จังหวะนั้นผมก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้ทัน ออกแรงกระตุกนิดเดียวก็ทำให้เธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองได้ไม่ยากเย็น ยัยอุ๋งดิ้นขลุกขลัก มือเล็กตีไปทั่วร่างกายผมจนเกิดเสียงดัง ‘แปะๆๆ’ ผสมกับเสียงบ่นงุ้งงิ้งของเธอ “ปล่อยน้ำเลยนะ!” “ยังพูดไม่จบเลย จะไปไหน” ผมก็แค่บ่นนิดเดียวเอง จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้ไหมเนี่ย “ไม่อยากคุยด้วย!” ฟังจากน้ำเสียงดูเธอน่าจะหงุดหงิดอยู่พอสมควร “ถึงโง่หรือซื่อบื้อขนาดไหนแต่ฉันก็โดนเธอดาเมจความรักจากเธอไปแล้วนะ รับผิดชอบหน่อยสิ” “…” คราวนี้เธอถึงได้หยุดดิ้น และนั่งหอบหายใจในอ้อมกอดของผมแทน “เธอชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรออุ๋ง เล่าให้ฟังหน่อยสิ” และเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ผมถึงได้อยากฟังจากปากยัยอุ๋งถึงความเป็นมาที่เธอชอบผม “น้ำ...” “เล่ามา ฉันรอฟังอยู่” MAWNUM Talks. ฉันจะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี มันนานมากแล้วที่ฉันชอบเข