Semua Bab 52 Hz อวาฬกาศ: Bab 21 - Bab 30

“…” ผมมองคนตัวเล็กอย่างตกตะลึง ประหลาดจริงๆ นั่นแหละ“…” จากนั้นเธอก็เดินนำผมออกไปยังจุดรอรถของมหาวิทยาลัย เพื่อจะต่อรถภายในมหาวิทยาลัยไปลงที่หน้ามอ“…” ผมก้มลงมองห่อขนมในมือ พลางเผยยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดูเธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงท้องของผมร้องได้ยังไง ขนาดผมเองยังไม่ได้ยินเสียงท้องของตัวเองเลยบนรถแท็กซี่หลังจากโบกรถแท็กซี่ได้ ตอนนี้รถก็มุ่งหน้ากลับไปยังหอของปลาวาฬ โดยที่ผมอาสาจะไปส่งเธอ เพราะเห็นว่าเธอไม่มีเพื่อนกลับด้วย ส่วนหนึ่งคือผมต้องรับผิดชอบเธอด้วย เพราะผมให้เธออยู่รอรายชื่อเฟสบุ๊คของน้องๆ ในรุ่นผมฉีกห่อขนมที่เพิ่งได้รับจากปลาวาฬออก ก่อนจะหยิบมันฝรั่งแผ่นบางทอดกรอบนั้นขึ้นมากิน พลางปรายตาไปมองคนด้านข้างที่เอาแต่ดูดน้ำอัดลมท่าเดียว ทั้งๆ ที่อาหารก็ซื้อมาแล้ว แต่เธอกลับไม่แตะเลยด้วยซ้ำ“กินแต่น้ำอัดลม ไม่กลัวปวดท้องเหรอ” ผมอดถามออกไปไม่ได้“…” คนตัวเล็กส่ายหน้ารัว“ระวังปวดท้องนะ ไม่กินข้าว”“มียา”“…”ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ให้กับความหัวรั้นของเธอ ดูท่าน่าจะเอาแต่ใจตัวเองน่าดูเหมือนกันนะ“อยู่หอเดียวกันกับพี่เอกใช่มั้ย” ผมเอ่ยถามเธอออกไปอีกครั้งเพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในรถอ

เมื่อเห็นเขากดโทรอีกครั้ง ฉันก็เลยกดรับสายอย่างปลงๆ“…”[โหล...] เสียงทุ้มจากปลายสายเอ่ยทักขึ้นมา“…” พูดมาสิ มัวแต่โหลๆ อยู่ได้[ได้ยินมั้ยเนี่ย] พี่ปลื้มพูดขึ้นมาอีกครั้ง“อือ” ฉันครางรับ[ปากมีไว้พูด เงียบเพื่อ?]“…” แล้วจะกวนฉันเพื่อ?[แน่ะ...]“อือ... พูดมา รอฟังอยู่” ฉันขึ้นเสียงเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด ง่วงก็ง่วง จะนอนก็ไม่ได้นอน[พี่จะให้แจ้งเพื่อนว่าให้ทำสมุดล่าลายเซ็น2เล่ม เล่มแรกสีเหลือง เล่มที่สองสีฟ้า เล่มสีเหลืองให้ล่าลายเซ็นเพื่อนที่เอารุ่นและทำความรู้จักกัน เล่มสีฟ้าให้ล่าลายเซ็นรุ่นพี่ เดี๋ยวพี่แจ้งอีกทีเรื่องยอดลายเซ็น ตัดกระดาษขนาดA5ใส่มาประมาณ200แผ่น เจาะรูเข้าเล่มให้เรียบร้อย หน้าปกให้ใช้กระดาษแข็งตามสีที่พี่บอก เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะให้พวกเราช่วยกันคิดอีกทีเรื่องหน้าปกว่าจะออกแบบกันยังไง]“อ่อ...” ฉันตอบเบาๆ สองตาจะปิดลงอยู่รอมร่อ[ง่วงเหรอ]“…” ไม่ง่วงมั้ง นี่มันเข้าวันใหม่แล้วนะเนี่ย[นอนก่อนก็ได้ ไว้ตอนเช้าก็ค่อยดึงเพื่อนเข้ากลุ่มอีกรอบ]“ไหนให้เสร็จเร็วๆ”[ก็ไหนง่วงไง]“…” ใช่... ฉันง่วง ง่วงมากๆ ด้วย[นอนก่อนก็ได้ แค่นี้นะ]“อือ”ฉันกดวางสายทันที ก่อนจะหยิบโทรศัพท

Plawan Talks.ฉันมองออกไปเบื้องหน้าที่มีภาพลานอันกว้างขวาง คิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อนว่ากว่าจะวิ่งรอบลานครบสองรอบคงเสียเหงื่อไปเยอะอยู่เหมือนกัน แถมขาฉันต้องสั่นและปวดมากแน่ๆ หลังจากวิ่งเสร็จ ฉันหมุนตัวกลับไปมองเพื่อนๆ ปีหนึ่งที่มองมาอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเบนสายตาไปมองพี่ปลื้มที่กำลังคุยกับพี่ระเบียบคนที่ว่าฉันอยู่ สั่งมาได้ตั้งสองรอบ กี่เมตรก็ไม่รู้ฉันเบ้ปากให้พี่ปลื้มอย่างนึกชิงชัง ก่อนจะออกแรงวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า บรรยากาศรอบลานตอนนี้เป็นยามเย็น มีบรรดานักศึกษาต่างคณะทั้งรุ่นพี่และรุ่นเดียวกันมาเล่นกีฬาอยู่ด้วย ลานกิจกรรมที่นี่น่าจะไม่ได้ใช้แค่กิจกรรมรับน้องเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นสถานที่สำหรับหลอมรวมกลุ่มพี่และน้องของสถาบันแห่งนี้เอาไว้ด้วยเม็ดเหงื่อค่อยๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากฉัน ถึงแม้ดวงอาทิตย์จะกำลังโบกมือลาขอบฟ้า แต่อากาศร้อนอบอ้าวก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เสียบหูฟังเข้ากับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก่อนจะยัดมันเข้าหูเพื่อปิดกั้นเสียงรบกวนต่างๆ สองเท้าวิ่งไปตามลานปูน สองตามองตรงไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าได้ออกมาวิ่งแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน โลกของปลาวาฬอย่า

มาบอกฉันทำไมกัน ไม่ได้อยากรู้เรื่องของเขาสักหน่อย“…”“พี่เข้าใจนะว่าตอนนี้เรายังไม่เข้าใจหรอก แต่ถ้าอยู่ไปนานๆ เดี๋ยวเราจะเข้าใจเอง” พี่ผู้ชายตรงหน้าเผยยิ้มกว้างออกมาท่ามกลางแสงสลัว เขาลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากตรงที่ฉันนั่งอยู่ฉันขมวดคิ้วมองตามร่างแข็งแกร่งของพี่ผู้ชายคนนั้นที่เดินออกไปอย่างงุนงง เข้าใจที่ว่าคือเข้าใจอะไร ฉันยังต้องเข้าใจอะไรอีก“น้องปลาวาฬ” เสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้นที่ด้านหลัง ตามมาด้วยแรงสะกิดนิดๆ ที่หัวไหล่ “เดี๋ยวพวกพี่ระเบียบจะปล่อยเพื่อนเราแล้วนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่หอ”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววาฬให้ป๊ามารับ” ฉันปัดมือปฏิเสธพี่สันทนาการไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงวอร์ม และกดโทรหาป๊าทันที[ฮัลโหล...] เสียงป๊าตอบกลับมา ในน้ำเสียงนั้นแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เต็มเปี่ยม“ป๊าว่างมั้ย” ฉันลองถามหยั่งเชิงป๊าไป ถ้าป๊าไม่ว่างจริงๆ ฉันจะให้พี่เขาไปส่งก็แล้วกัน[ตอนนี้เหรอ... อืม...] เสียงป๊าขาดหายไปประมาณสามสิบวินาที ก่อนจะตอบฉันกลับมา [ว่างอยู่นะ ป๊าเคลียร์งานเสร็จแล้ว]เป็นแบบนี้ตลอดเลย ป๊าทำงานหนักก็เพื่อฉัน...“ถ้าป๊าเหนื่อย...”[ไม่เป็นไร ป๊าไม่เหนื่อยหรอก

“…” ฉันค่อยๆ หมุนตัวเองกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงเรียบนิ่งนั้นช้าๆ“มานั่งได้ ผมไม่ได้ห้าม”“หืม?” ฉันครางในลำคอ เลิ่กลั่กนิดหน่อย“โต๊ะกินข้าวเป็นของสาธารณะที่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยนี้มีสิทธิ์ใช้ คุณก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนี้ คุณมีสิทธิ์ใช้ มานั่งได้” พี่ปลื้มพูดเสียงเรียบ สายตาเบนไปมองที่ว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่“ไม่เป็นไร” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ“เหย... ไม่เป็นไรน้องติสท์ นั่งหลายๆ คน สนุกดี” พี่อีกคนในกลุ่มพูดขึ้น ทั้งๆ ที่น้ำเสียงก็ดูกวนประสาท แต่ใบหน้ากลับตึงเปรี๊ยะอย่างกับถูกสตาฟไว้“…” ฉันหันไปกวาดตามองหาพื้นที่ว่างภายในโรงอาหารเพื่อจะนั่งกินข้าวเที่ยง แต่ทว่าทุกโต๊ะกลับถูกจับจองหมดแล้ว และฉันก็มีเรียนตอนบ่ายต่อด้วย จะมัวมาโอ้เอ้ไม่ได้แล้ว “ก็ได้...”ฉันเดินตรงเข้าไปนั่งยังที่ว่างข้างๆ พี่ปลื้ม ก่อนจะก้มหน้าก้มตานั่งกินข้าวเงียบๆ บรรยากาศน่าอึดอัดถูกบั่นทอนลงด้วยการพูดคุยอย่างออกรสจากบรรดาพี่ระเบียบหลายคนในกลุ่ม ไม่มีใครสนใจฉัน เว้นซะแต่...“ทำไมไม่ตอบข้อความ” พี่ปลื้มถามขึ้นเสียงเบา เหมือนเขาตั้งใจจะให้แค่ฉันเท่านั้นที่ได้ยิน“อ่อ... ยุ่งๆ” ฉันตอบสั้นๆ โดยที่ไม่ได้เ