Semua Bab 52 Hz อวาฬกาศ: Bab 51 - Bab 60

แสดงว่าตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกันมาและที่เภาคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่างนั้น เขาหวังจะหลอกฉันงั้นเหรอ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุดอยู่นะ ทั้งๆ ที่ฉันไว้วางใจให้เขาเข้ามาเป็นเพื่อนกัน เชื่อจนสนิทใจว่าเขาเป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงแม้จะเห็นภาพเหตุการณ์นั้นกับตาแต่ก็ยังไม่ตัดใจเลิกคบเขา แต่ดูที่เขาตอบแทนความไว้เนื้อเชื่อใจที่ฉันมีให้สิฉันเดินออกจากบ้านสาขา มองซ้ายแลขวาหาร่างของเขา แต่ปรากฏว่าเขายังไม่กลับมา ฉันจึงเดินออกมาจากบ้าน สองมือที่สั่นเทาของตัวเองกดโทรศัพท์หาป๊า[ฮัลโหล] ป๊ากดรับสายฉันทันทีหลังจากเสียงสัญญาณครั้งที่สามจบลง“ป๊ามารับวาฬที่หน้ามอหน่อยได้มั้ย”[ตอนนี้เลยเหรอลูก ป๊าติดงานอยู่เลย]ฉันเม้มปากแน่น เก็บความไม่สบายใจเอาไว้ ก่อนจะตัดสินใจบอกป๊าไป “งั้นเดี๋ยววาฬหาทางกลับเองก็ได้ค่ะ”[มีเรื่องอะไรหรือเปล่าลูก น้ำเสียงหนูดูไม่ค่อยดีเลยนะวาฬ]“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยววาฬกลับหอก่อนนะป๊า” ฉันบอกเท่านั้นก็รีบตัดสายป๊าไป ก่อนที่ป๊าจะจับผิดได้ว่าฉันกำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ฉันเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางไปหน้ามหาวิทยาลัย โชคดีหน่อยที่มันไม่ไกลมาก และฉันยังมีค

“มึงมาทำอะไรที่นี่ไอ้เภา” ผมขมวดคิ้วถามไอ้เภาเสียงเรียบ“ผมมาหาพี่เพียว” ไอ้เภาบอกจุดประสงค์ของตัวเองให้ผมได้รับรู้ “แต่ดันเจอพี่ซะก่อน”“…”“พี่มาหาพี่เอกเหรอ”แสดงว่ามันยังไม่รู้เรื่องที่ปลาวาฬอยู่หอนี้งั้นสิ“กูมีเรื่องอยากคุยกับมึงหน่อย ตามกูไปที่ชั้นดาดฟ้านะ” ผมบอกมันทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินนำไปยังลิฟต์ มุ่งตรงสู่ชั้นดาดฟ้าพร้อมกันกับมันพอมาถึงชั้นดาดฟ้า บรรยากาศเย็นๆ ของลมก็ตีกระทบหน้าเป็นระยะ ผมยืนมองวิวทิวทัศน์ในยามค่ำคืนของย่านหอพัก ก่อนที่ไอ้เภาจะเดินเข้ามาสมทบ มันมองตรงออกไปเบื้องหน้าเช่นเดียวกันกับผม“มีเรื่องอะไรเหรอพี่” มันเอ่ยถามแทรกผ่านเสียงลมแรง“วันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”“…” พอมันเลือกที่จะเงียบ ผมถึงได้เหลือบตามองปฏิกิริยาของมัน “พี่รู้ได้ไงว่ามีเรื่อง”“กูคุยกับปลาวาฬมา”“ปลาวาฬบอกอะไรพี่”“เขาบอกว่ามึงคิดจะหลอกเขา” ผมบอกตามที่ปลาวาฬบอก ส่วนข้อเท้จจริงคืออะไร อันนี้ผมไม่รู้“สงสัยวาฬคงเห็นแชท” ไอ้เภาก้มหน้าลงมองพื้น น้ำเสียงดูผิดหวังเล็กน้อย“…”“ผมสารภาพเลยว่าครั้งแรกที่เห็นปลาวาฬ ผมคิดจะหลอกฟันเธอจริงๆ” คำบอกเล่าจากปากของมันทำเอาผมถึงกับสะอึกอย่างไปไม่เป็น“

“…” ฉันส่ายหน้าให้ช้าๆ ก่อนจะเบนสายตาหลบดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างไม่รู้จะทำตัวยังไงดี“วาฬคงเห็นแชทที่เราคุยกับเพื่อนแล้วใช่มั้ย” เภาเอ่ยต่อ ก่อนจะชักมือที่มีแก้วชาไข่มุกนั้นกลับไปดูดกินเองแทน“อ่อ..” ฉันเอ่ยตอบเสียงเบาตอนนี้เนื้อตัวเย็นเฉียบไปทุกอณูรูขุมขนแล้ว ยิ่งยืนอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ก็ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะสนทนากับเภายังไงดี เภาที่เมื่อก่อนฉันคิดว่ารู้จักเขาเป็นอย่างดี แต่พอเอาเข้าจริง ฉันกลับไม่รู้นิสัยใจคออะไรของเขาเลยสักนิดเดียว“เราไม่รู้ว่าวาฬจะเชื่อที่เราพูดอีกมั้ย แต่เราอยากบอกกับวาฬว่าเราขอโทษนะ”“…” ขอโทษแล้วไงล่ะ ถึงยังไงมันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี“เรายอมรับว่าเราเคยคิดแบบนั้นจริง”“…” คำพูดจากปากเภา ทำให้ฉันถึงกับหันหน้ากลับไปมองเขา สองคิ้วของตัวเองค่อยๆ ขมวดเข้าหากันอย่างขุ่นเคืองนี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ขนาดฉันแปลกแยกจากผู้คนขนาดนี้ ยังมีคนคิดจะเคลมฉันอีกเหรอ อยู่คนเดียวตั้งแต่แรกก็คงดีกว่านี้สินะ จะได้ไม่ต้องมาเจอเรื่องอะไรแย่ๆ แบบนี้“แต่ตอนนี้เราไม่ได้คิดแบบนั้นกับวาฬแล้วนะ” สายตาแน่วแน่จากคนตัวสูงทำให้ฉันถึงกับไปไม่เป็น พยายามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ยากจะหยั่ง

แปะๆ ๆ!เสียงปรบมือดังเกรียวกราวไปทั่วทุกบริเวณภายในอาคารหอประชุมกลาง สถานที่จัดงานบายเนียร์ของบรรดาเหล่านิสิตนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในที่สุดป้ายบายเนียร์ที่เราอุตส่าห์ลงมือลงแรงทำกันหลายวันก็ได้ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่หน้างานเป็นที่เรียบร้อยตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ พี่ระเบียบให้บรรดาปีหนึ่งมาขึ้นป้ายรอเวลางานบายเนียร์ที่กำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ซึ่งเวลาเข้างานอยู่ที่ประมาณหนึ่งทุ่มตรง แต่พี่ๆ จะนัดอีกทีตอนหกโมงครึ่งเพื่อมาพูดคุยเกี่ยวกับกิจกรรมที่จะมีในงาน“เดี๋ยวหกโมงครึ่งเจอกันที่ตรงนี้เหมือนเดิม! ผมจะแจ้งเกี่ยวกับกิจกรรมที่จะมีในงาน ห้ามสาย! แต่งตัวตามธีม! แยกย้ายได้!”ธีมบายเนียร์ที่ได้คือธีมแฟนตาซี ฉันบอกป๊าเอาไว้แล้ว ป๊าไปหาชุดให้ฉันแล้วเรียบร้อย เป็นชุดของนักเรียนบ้านเวทย์มนต์กริฟฟินดอร์ในหนังเรื่องแฮรี่พอตเตอร์ ป๊าบอกอยากให้ฉันแต่งเป็นเฮอไมโอนี่ (=_=)ทุกคนในแถวเริ่มแยกย้ายกันออกไปแต่งตัว ส่วนฉันต้องไปรอป๊าที่หน้ามหาวิทยาลัย เพราะป๊าจะมารับไปแต่งหน้าทำผม ฉันปรายตาไปมองพี่ปลื้มที่ยังอยู่ในชุดเสื้อดำกางเกงยีนส์กำลังยืนพูดคุยกับพี่ระเบียบกลุ่มใหญ่ เขาขมวดคิ้วด้วย สงส

เสร็จสิ้นคำสั่งจากพี่เฮดว้ากชั่วคราว ทุกคนก็พากันลุกนั่งใหม่ตั้งแต่ต้น แต่ท่าทางก็ยังไม่ต่างจากครั้งแรกอยู่ดี พี่ระเบียบทั้งหมดหยุดลุกนั่ง และทำท่ากระซิบกระซาบกันยกใหญ่ หลังจากนั้นพี่ปลื้มก็กลับเข้ามามีบทบาทอีกครั้ง เขายกมือขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแอ๊บหญิง“ไม่ไหวแล้วค่า ขอเปลี่ยนเป็นเต้นแทนได้มั้ยคะ” พอได้ยินเฮดว้ากผู้เคร่งระเบียบพูดแบบนี้ ทุกคนต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ นั่นก็รวมถึงฉันด้วย จะให้ทนยังไงไหวล่ะ ก็แสดงจัดเต็มกันขนาดนี้“รออะไรล่ะค๊า.. เพลงมาจ้า...” เฮดระเบียบชั่วคราวเอ่ยขึ้น พร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะสิ้นเสียงดีดนิ้วของเฮดระเบียบชั่วคราว เสียงเพลงจังหวะมันส์ๆ ก็ถูกเปิดขึ้นมา พี่ระเบียบแต่ละคนต่างทำการแสดงของตัวเองท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างชอบใจของทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่ จังหวะนั้นฉันสบสายตาเข้ากับพี่ปลื้มพอดี เขาหลุบตาลงมองสภาพตัวเองก่อนจะหันหน้าหนีฉันคล้ายกับว่าอับอายเต็มทน“ฮา...” ฉันหัวเราะออกมานิดหน่อย ก่อนจะหยุดเสียงหัวเราะของตัวเองเอาไว้เพราะกลัวพี่ปลื้มจะอายไปมากกว่านี้พอการแสดงสิ้นสุดลง กลุ่มพี่ระเบียบก็พากันกรีดร้องด้วยเสียงโหยหวน จากนั้นก็วิ่งแตกกระเจิงกันไปหลังเวท