Semua Bab 52 Hz อวาฬกาศ: Bab 41 - Bab 50

156 Bab

คลื่นความถี่ที่รุนแรง /2

“กินนี่หรือกลับบ้านคะ” พนักงานเอ่ยถามเมื่อกำลังจะเช็คบิล“กลับบ้านค่ะ” พี่ปลื้มคงไม่อยากมานั่งกินที่นี่หรอก มีโปรเจกต์ที่ต้องทำด้วยนี่“199บาทค่ะ” ฉันรีบยื่นเงินให้พนักงานและรับใบเสร็จมา ยืนรออยู่สักพัก ชุดไก่ได้ใจก็ถูกห่อออกมาให้โดยพนักงานฉันยื่นถุงเคเอฟซีไปให้พี่ปลื้ม ถลึงตาให้เขาไปด้วย พร้อมกับมองเงินที่เหลืออยู่เพียงแบงก์หนึ่งร้อยบาทใบเดียวในกระเป๋าสตางค์ ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน“เราเอากลับไปกินที่หอเถอะ” พี่ปลื้มไม่รับถุงเคเอฟซีไป แต่กลับบอกให้ฉันเอากลับไปกินที่หอตัวเองแทนอะไรของเขา แล้วมาบอกให้ฉันซื้อทำไม“แล้วให้วาฬซื้อทำไม” ฉันขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย“ก็แค่อยากแกล้งเล่น” เสียงทุ้มเอ่ยตอบ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจของเขาที่ยกขึ้นที่มุมปาก“…” ไม่มีเหตุผล พี่ระเบียบทำไมถึงไม่มีเหตุผลแบบนี้นะ“พี่ไปทำโปรเจกต์ก่อนนะ” พี่ปลื้มบอก ก่อนที่ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาจะยกขึ้นมายีผมฉันนิดๆ จากนั้นก็เดินออกไปโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีก“…”ตึกตัก... ตึกตัก...ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ปลื้มนิ่งๆ หัวใจของตัวเองเต้นรัวมาก ฉันยกมือขึ้นมาจับตรงหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะส่ายหน้าและพูดพึมพำกับตั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความคิดถึง

ติ๊ง!เสียงข้อความจากเมสเซนเจอร์ดังขึ้นในระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ามาเพื่อจะไปอาบน้ำ ฉันเดินกลับมาที่เตียงของตัวเองอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเมสเซนเจอร์เพื่อเช็คว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา พอเห็นว่าเป็นพี่ปลื้ม ฉันถึงได้กดอ่าน บางทีอาจจะสั่งงานอะไรอีกก็ได้Phakkapong Sakwattana : พ่อชอบมั้ยนึกว่าจะมาสั่งงาน มาถามว่าพ่อฉันชอบนาฬิกาที่เขาเลือกให้ไหมเนี่ยนะPlawan Parita : ชอบPlawan Parita : ป๊าบอกว่าสวยป๊าฉันชมไม่ขาดปากเลยว่านาฬิกาที่พี่ปลื้มเลือกให้สวยมาก ตรงกับสไตล์ป๊าฉัน แถมป๊ายังชอบมากๆ อีกด้วย แต่ฉันไม่ได้บอกป๊านะว่าพี่ปลื้มเป็นคนเลือกให้ เดี๋ยวฉันโดนป๊าแซวอีกPhakkapong Sakwattana : พี่จะบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะมีงานบายเนียร์ เราต้องทำป้ายสองป้ายให้รุ่นพี่ ป้ายแรกเป็นป้ายถ่ายรูป ป้ายที่สองเป็นป้ายแปะโพสต์อิตอำลาPlawan Parita : แล้วจะเริ่มทำป้ายกันเมื่อไหร่คะPhakkapong Sakwattana : อาทิตย์นี้ เดี๋ยวพี่จะบอกรายละเอียด แต่ตอนนี้พี่หิวข้าวPlawan Parita : ได้ค่ะฉันวางโทรศัพท์ลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะผละออกมาเมื่อคิดว่าคงหมดธุระของพี่ปลื้มแล้ว แต
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความคิดถึง /2

“เภา...” ฉันเปล่งเสียงเรียกชื่อคนตรงหน้าแผ่วเบาพี่ปลื้มยังคงนั่งกินข้าวอยู่ที่เดิม เขามองฉันสลับกับเภาไปมา“เราเห็นวาฬพอดี ขอโทษที่ถือวิสาสะจับข้อมือวาฬนะ” เภาว่า พร้อมกับมือของเขาที่ยกขึ้นเกาหัวนิดๆ คล้ายกับเขินอาย“ไม่เป็นไร...” ฉันส่ายหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองพี่ปลื้มที่นั่งกอดอกมองฉันกับเภาสนทนากันด้วยมาดพี่ระเบียบเต็มพิกัด“แฮ่ม!” เขากระแอมไอเสียงดัง ทำให้เภารู้ตัว และหันไปยกมือไหว้“หวัดดีครับพี่” เภาเอ่ยทักทายพี่ปลื้มด้วยความเป็นกันเอง“มึงมาทำอะไรที่นี่ไอ้เภา” หืม? พี่ปลื้มรู้จักเภาด้วย?“มาหาพี่เพียวไงพี่ พี่เพียวมันย้ายหอมาที่นี่” เภาบอกด้วยน้ำเสียงสดใส ว่าแต่เพียวนี่ใครกัน“เออ กินข้าวด้วยกันมั้ย นั่งดิ” พี่ปลื้มเอ่ยชักชวนเภาให้นั่งกินข้าวด้วย เภาหันมายักไหล่ให้ฉันด้วยท่าทางเป็นกันเอง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับพี่ปลื้มเงียบๆ“นั่งสิวาฬ” เภาเอ่ยชวนฉันบ้างฉันเบนสายตาไปมองพี่ปลื้มที่เอาแต่นั่งกินอาหารไม่พูดไม่จา จากนั้นถึงได้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างกับเภา“กูไม่ยักรู้ว่าไอ้เพียวมันย้ายหอ” พี่ปลื้มพูดขึ้นมา สายตาคมกริบจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าหล่อใสของเภา“มันย้าย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

บ้านสาขาในตำนาน

“น้องคะ น้ำได้แล้วนะ” เสียงเรียกจากพี่เจ้าของร้าน ทำให้ฉันต้องเดินกลับไปรับน้ำพร้อมกับยื่นเงินค่าน้ำให้พี่เจ้าของร้านไป ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะพี่ปลื้มพี่ปลื้มกินข้าวเสร็จแล้ว เงินที่ฉันวางไว้ให้เขาก็ยังอยู่บนโต๊ะ แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะถูกจ่ายหมดแล้วเลย ไหนบอกว่าลืมเอากระเป๋าสตางค์มาไง ทำไมจ่ายเงินเองได้“พี่จะกลับหอแล้วนะ อย่าลืมไปหาบ้านสาขาไว้ล่ะ” พี่ปลื้มว่า จากนั้นก็ลุกออกไป โดยยังทิ้งท้ายกับเภาไว้อีกหนึ่งประโยคว่า “มึงก็ไปช่วยปลาวาฬหาด้วยนะไอ้เภา ทำตัวมีประโยชน์บ้าง”“โห่พี่... ได้ดิ เรื่องแค่นี้เอง” เภาพูดแกมหยอกล้อ ก่อนจะโบกมือลาให้พี่ปลื้มฉันหันมามองเภาบ้าง “ใครจ่ายค่าข้าว” ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย“ก็พี่ปลื้มนั่นแหละ อันนี้เงินวาฬเปล่า” เภาตอบ พร้อมกับหยิบแบงก์ร้อยจำนวนสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถามหาเจ้าของ“อ่อ...” ฉันตอบรับ มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ถือแก้วน้ำเอื้อมไปหยิบมันคืนกลับมา ปรายตาไปมองคนตัวสูงที่กำลังเดินดุ่มๆ ออกไปไหนบอกไม่มีเงินจ่ายค่าข้าว... แปลกคนชะมัดวันตามหาบ้านสาขาวันแรกปลาวาฬ : หลังเลิกเรียนแล้วแว้นมอไซค์มารับวาฬที่หน้าตึกเรียนรวมหน่อยนะเภาฉันกด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

บ้านสาขาในตำนาน /2

“จะไหวเหรอวาฬ” เภาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ในขณะที่ฉันกำลังก้าวลงจากรถของเขาฉันมองเข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสงัด ลมพัดปรอยๆ ทำให้รู้สึกถึงขนอ่อนที่ลุกชันขึ้นมาตามร่างกาย จริงๆ ฉันอาจจะรู้สึกไปเองว่าบ้านหลังนี้มีอะไรแปลกๆ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกหาเบอร์ที่ติดประกาศอยู่หน้าบ้าน รอสายสักพักก็มีคนกดรับ[ฮัลโหล] เป็นเสียงแหบแห้งเหมือนเสียงของผู้สูงอายุเลย“สวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยทักทายกลับไป ก่อนจะรีบบอกประเด็นสำคัญเพื่อไม่ให้มันเวิ่นเว้อ “วาฬจะขอเช่าบ้านทรงไทยเอาไว้ทำงานของสาขาได้มั้ยคะ มีคนเช่าไปหรือยัง”[หนูแน่ใจแล้วเหรอ บ้านหลังนี้ไม่มีคนเช่ามาหลายปีแล้วนะ สภาพทรุดโทรมดูไม่ได้ แถมยังเป็นบ้านไม้อีกต่างหาก]ฉันเพ่งมองเข้าไปยังตัวบ้านอีกครั้ง สภาพทรุดโทรมดูไม่ได้งั้นเหรอ... แต่สภาพบ้านที่ฉันเห็นตอนนี้มันยังดูดีอยู่เลยนะ ไม่เห็นจะทรุดโทรมตรงไหนเลยนี่“แต่วาฬหาบ้านไม่ได้แล้วค่ะ” ฉันยืนยันคำเดิมอีกครั้ง[หนูลองไปหาหน้ามอของหนูดูก่อนมั้ย ถ้ามันไม่มีจริงๆ ก็ค่อยมาเช่าหลังนี้ก็ได้]“โอเคค่ะ” หลังจากวางสายจากเจ้าของบ้าน ฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันไปหาเภาที่นั่งอยู่บนรถ“เป็นไงบ้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความทรงจำฟื้นคืน

หลังจากได้ฟังเรื่องราวสุดสยองพองขนของบ้านสาขาในตำนานจากคำบอกเล่าของป้าเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัย ฉันกับเภาก็แยกย้ายกันกลับหอเลย ฉันอยากเล่าเรื่องนี้ให้ป๊าฟังด้วย ตอนนี้ฉันโคตรตื่นเต้นเลย เพราะตัวเองไม่เคยเจอเรื่องราวประหลาดทำนองนี้มาก่อนในชีวิต และฉันเชื่อมากๆ ว่าป๊าฉันต้องตื่นเต้นไม่แพ้กันแน่นอน[ฮัลโหลวาฬ... ทำไมวันนี้โทรมาค่ำจังล่ะลูก] ทันทีที่ป๊ากดรับสาย ป๊าก็เป็นคนพูดก่อนทันทีฉันเหลือบตาไปมองนาฬิกาตั้งปลุกที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้วด้วย ทำไมป๊ายังไม่นอนอีกนะ“ป๊ายังไม่นอนเหรอ” ฉันเอ่ยถาม[ป๊ามีโปรเจกต์เร่งด่วนต้องส่งภายในอาทิตย์นี้ ก็เลยเร่งทำให้มันเสร็จๆ]“ป๊าอย่าหักโหมมาก” ฉันเอ่ยเตือนป๊าบอกตามตรงว่าฉันค่อนข้างห่วงสุขภาพของป๊าพอสมควร ป๊าทำงานหนักมาก หามรุ่งหามค่ำเกือบทุกวันเลย เป็นไปได้ฉันก็อยากจะเรียนจบเร็วๆ ให้ตัวเองได้เข้าทำงานที่บริษัทดีๆ สักแห่ง แล้วเอาเงินเดือนก้อนแรกมาฝากป๊าเป็นของขวัญบ้าง แต่ก็นั่นแหละ อะไรก็หนีความจริงไม่พ้นหรอก เพราะตอนนี้ฉันเพิ่งอยู่แค่ปีหนึ่งเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกตั้งสามปีกว่าจะเรียนจบ[ไม่เป็นไรหรอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความทรงจำฟื้นคืน /2

อาคารเรียนรวม19 : 02 น. วันถัดมาหลังจากเลิกเรียนแลป ฉันก็ส่งข้อความไปหาพี่ปลื้มทันที ยืนรออยู่หน้าตึกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็รอแค่เขาแล้วล่ะว่าจะมารับฉันเมื่อไหร่ในระหว่างที่ยืนรอพี่ปลื้ม ฉันก็กวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆ ก่อนจะต้องหยุดสายตาของตัวเองลงตรงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนกอดกับผู้หญิงตรงมุมตึก จะว่าไปแล้วร่างของผู้ชายคนนั้นดูคุ้นเคยมาก ทันทีที่ทั้งคู่ผละออกจากกัน ฉันก็ต้องชะงักเมื่อผู้ชายคนที่ว่าคือพี่ปลื้ม และผู้หญิงคนที่เขากอดคือพี่ที่เรียนเกษตรเพื่อนของเขาที่ฉันเจออยู่ที่สวนสุคันธชาติตึกตัก... ตึกตัก...หัวใจของฉันเต้นขึ้นมาอย่างรัวเร็ว ฉันรีบหมุนตัวหันมาอีกฝั่งเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตเห็นจากคนทั้งสอง ความรู้สึกแปลกประหลาดตรงเข้าครอบงำความนึกคิดของฉัน แปลกจัง... ฉันยกมือขึ้นทาบที่อกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ จับจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง และพบว่ามันเต้นถี่เอามากๆ เลย“วาฬ!” เสียงเรียกทุ้มต่ำที่ดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้นช้าๆ “รอนานมั้ย ขอโทษที พอดีเมื่อกี้พี่...”“ไม่นาน” ฉันรีบตัดบทพี่ปลื้มทันที“งั้น... เราไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความถี่แปรปรวน

Plawan Talks.ตึกตัก... ตึกตัก...หลังจากวิ่งออกมาจากบ้านสาขา ฉันก็ทำได้แต่ยืนจับจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองอยู่ที่หน้าบ้าน เป็นเพราะอุบัติเหตุทำให้พี่ปลื้มล้มลงทับตัวฉันจนจมูกเขาดันมาชนกับแก้มฉันอย่างจัง ครั้งแรกที่เขาหอมแก้มฉันที่ดาดฟ้าวันนั้น สาบานได้เลยว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเขาเมาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่ครั้งนี้นี่สิ สติเขาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์“…”“อะ..เอ่อ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของชีพจร ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับพี่ปลื้มตรงๆ“…”“คือ...” พี่ปลื้มยืนอ้ำอึ้ง มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นเกาหัวอยู่แบบนั้น สายตาคมกริบของความเป็นเฮดว้ากก็ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงการหลบสายตาเท่านั้นที่เขาแสดงออกมาให้เห็น“…” ฉันยังคงเงียบ ไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา“กลับกันเลยมั้ย” พี่ปลื้มเอ่ยถามยิ้มๆ ก่อนจะเดินนำไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองไม่ต้องถามฉันก็ได้มั้ง ในเมื่อเขาอยากกลับใจจะขาดขนาดนี้ฉันเดินตามหลังพี่ปลื้มไป จนกระทั่งเราทั้งสองคนเดินออกจากรั้วบ้าน เขาก็ทำหน้าที่ล็อครั้วและยื่นกุญแจมาให้ฉัน ก่อนที่วิญญาณพี่ระเบียบจะเข้าสิงร่าง และสั่ง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

ความถี่แปรปรวน /2

ในจังหวะที่ตาทั้งสองข้างกำลังจะปิดลง เสียงคำสั่งงานของพี่ปลื้มก็ดังก้องขึ้นมาในสมองจนฉันต้องรีบเด้งตัวเองขึ้นจากเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเข้ากลุ่มเพื่อแจ้งเพื่อนๆ เกี่ยวกับงานบายเนียร์ที่กำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้าพี่ปลื้มส่งภาพป้ายปีของเขามาให้ฉันแล้ว ทีนี้ฉันก็ต้องหาคนออกแบบให้ได้สินะ ฉันรีบกดพิมพ์อธิบายรายละเอียดของป้าย พร้อมกับประกาศหาคนออกแบบป้ายไปด้วย และแจงเกี่ยวกับการลงลานที่พี่ปลื้มนัดวันเวลามาให้แล้ว พอโพสต์เสร็จก็มีเพื่อนเข้ามากดไลค์อยู่เป็นจำนวนมาก แต่กลับไม่มีใครอาสาจะออกแบบป้ายเลยฉันถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย จริงๆ สกิลการวาดรูปของฉันถึงจะห่วยแตก แต่สกิลการใช้เครื่องมือโฟโต้ช็อปของฉันนี่เรียกว่าขั้นเทพเลยล่ะ ฉันชอบเรียนรู้เกี่ยวกับการแต่งภาพมาตั้งแต่ช่วงสมัยมัธยมต้นแล้ว ดังนั้นฉันเลยฝึกมาเรื่อยๆ ในเมื่อไม่มีใครอาสาออกแบบป้ายให้ งั้นฉันทำเองก็ได้!วันลงลานหลังจากส่งแบบป้ายผ่าน ทุกอย่างก็เข้าสู่เหตุการณ์ปกติอีกครั้ง ฉันและเพื่อนคนอื่นๆ มาลงลานกันด้วยใบหน้าเศร้าหมองระคนทนทุกข์ ก็ใครอยากจะมาลงลานกันล่ะ ลงลานแต่ละทีเสียเหงื่อไปตั้งเท่าไหร่ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya

หวาดระแวง

วันทำงานป้ายวันแรกหลังจากพี่ปลื้มชี้แจงวันนั้น ฉันก็เริ่มนัดเพื่อนๆ มาทำงานป้ายในอีกสองวันถัดมา บางคนหาทางมาบ้านสาขาไม่ถูก ฉันก็ต้องทำหน้าที่ส่งโลเคชั่นไปให้ ตอนนี้ฉันให้เพื่อนที่มีรถกระบะไปซื้อไม้กับสีอะคริลิกแล้ว เพื่อนบางส่วนกำลังนั่งดูแบบที่ฉันปรินท์ใส่กระดาษมาให้ และเพื่อนอีกบางส่วนก็กำลังทำความสะอาดบ้านสาขาอยู่ฉันยืนกดโทรศัพท์อยู่ที่หน้าบ้าน ส่งโลเคชั่นให้เพื่อนที่หาบ้านไม่เจอ ส่วนเภากำลังสนทนากับเพื่อนๆ ในบ้านอย่างออกรสออกชาติ พวกพี่ระเบียบหายหน้าหายตาไปนับจากนั้น“วันนี้ไม่น่าจะได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนะวาฬ” เสียงผู้หญิงที่สะกิดฉันจากทางด้านหลังเอ่ยขึ้นฉันหันกลับไปมองเพื่อนผู้หญิงผิวขาว หน้าตาสะสวย ดวงตากลมโตเป็นประกาย สวมแว่นตาหนาเตอะตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ “…”“อย่างมากก็คงได้แค่ซื้ออุปกรณ์มา แล้วก็ทำความสะอาดบ้านสาขาให้พร้อม เราคิดว่าพรุ่งนี้ถึงจะเริ่มงานแบบจริงจังได้” เธอพูดตามที่ฉันคิดเอาไว้ทุกอย่างเลย ฉันก็คิดเหมือนกันว่าวันนี้ไม่น่าจะได้เรื่องอะไร“เดี๋ยวพอเพื่อนซื้ออุปกรณ์มา วาฬจะให้กลับกันเลย” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“โอเคๆ งั้นเราไปทำความสะอาดต่อก่อนนะ” พ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-26
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
34567
...
16
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status