All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 1 - Chapter 8

Plawan Talks. วาฬเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม มีขนาดตัวที่ใหญ่ อาศัยอยู่เฉพาะในทะเลและมหาสมุทร เป็นสัตว์ที่มีรูปร่างคล้ายปลา คือมีรูปร่างเพรียวยาว มีครีบ และมีหางเหมือนปลา แต่หางจะมีแนวนอน ไม่ใช่แนวตั้งเหมือนปลา เพราะฉะนั้นวาฬไม่ใช่ปลา... อืม... แปลก ฉันครุ่นคิดในหัวสมองของตัวเองอย่างหนักเกี่ยวกับบทความในเว็บที่กำลังอ่านอยู่ “ถ้าไม่ใช่ปลา...” แล้วทำไมคนถึงต้องเรียกว่า ‘ปลาวาฬ’ ด้วยนะ เป็นคำถามที่ถูกตั้งขึ้นจากข้อสงสัยตลอดระยะเวลาหลายปีที่ฉันเรียนมัธยมศึกษา แต่ก็ไม่กล้าจะถามคนภายนอกออกไป เพราะกลัวคนอื่นจะมองว่าฉันแปลก ซึ่งฉันคิดว่าไม่ได้มีแค่ฉันเองหรอกที่ตั้งข้อสงสัยแบบนี้ ฉันว่าอีกหลายคนบนโลกใบนี้ก็มีข้อสงสัยเหมือน ๆ กับฉัน “อืม...” ฉันครางในลำคอ ก่อนจะกดปุ่มโฮมออกจากหน้าบทความที่กวาดสายตาอ่านได้เพียงสามบรรทัด ตอนเด็ก ๆ ฉันมีความใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็นนักบินอวกาศ แต่ด้วยข้อจำกัดหลายอย่างทำให้ความฝันของฉันถูกบั่นทอนลงทีละนิดทีละน้อย ฉันชอบท้องฟ้า ชอบสีน้ำเงิน ชอบความเงียบสงบ

Plawan Talks.ตุบ!ตึกตัก... ตึกตัก...ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่คนตรงหน้าล้มฟุบลงไปบนพื้นทันทีหลังจากริมฝีปากเขาสัมผัสแก้มฉันได้เพียงสามวินาที เสียงหัวใจฉันเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วแบบที่ไม่ได้ตั้งตัว ทั้งร่างชาดิก สมองไร้การรับรู้ไปชั่วคราว สัมผัสร้อนวูบวาบยังคงติดตรึงอยู่ตรงผิวแก้มฉัน และมันเริ่มทำให้ทั้งใบหน้าฉันร้อนเห่อขึ้นมาอย่างรวดเร็วฉันกะพริบตาหนึ่งทีเพื่อเรียกสติอันน้อยนิดของตัวเองกลับมา ก่อนจะใช้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องลงไปยังร่างที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นดาดฟ้า ผู้ชายคนนั้นนี่... คนที่เดินชนฉันตอนเขาออกมาจากลิฟต์ตายหรือเปล่านะ... แน่นิ่งขนาดนี้“…”ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกนอนไม่หลับเพราะไม่ชินกับสถานที่ ก็เลยคิดว่าจะออกมาตากลมเล่นสักหน่อยก่อนจะนอน แต่พอมาถึงชั้นดาดฟ้า ฉันก็อ่านบทความในอินเตอร์เน็ตเพลินจนลืมดูเวลา จนกระทั่งผู้ชายคนนี้เดินเข้ามา แล้วจู่ ๆ เขาก็เข้ามากอดมาหอมแก้มฉัน แต่ก่อนเขาจะสลบไป เขาบอกขอบคุณฉันด้วยขอบคุณเรื่องอะไรกัน?สมองยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น และเป็นครั้งแรกของฉันด้วยที่โดนผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใ

Pleum Talks. “เมื่อกี้คุยกับใครวะปลื้ม” เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ พี่เอกก็เอ่ยถาม พลางชะเง้อคอมองผู้หญิงแปลกประหลาดที่เดินออกไป “ไม่มีไร” ผมบอกปัด ๆ ก่อนจะวางแก้วน้ำอัดลมให้พี่ ๆ ทั้งสองคน หางตาเหลือบไปมองเจ้าของร่างเล็กที่เดินดูดน้ำอัดลมออกไปด้วยสายตาเรียบเฉย “แล้วสรุปมึงจะเป็นเฮดว้ากให้กูไหมเนี่ย กูรอคำตอบอยู่นะเว้ย” ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับพี่เอก เงยหน้าสบตากับรุ่นพี่ที่ตัวเองเคารพนับถือนิ่ง ๆ “ถ้าผมเป็น...” “ดีมากไอ้น้องรัก” ยังไม่ทันได้พูดเงื่อนไขเกี่ยวกับการยอมเป็นเฮดว้ากให้พี่เอกได้รับรู้ จู่ ๆ พี่แกก็ชิงตัดบทผมไปดื้อ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำโค้กของตัวเองไปดูดอย่างสบายอารมณ์ เสียงผิวปากอย่างมีความสุขของพี่เอกทำให้ผมขมวดคิ้วแน่น อะไรจะดีใจขนาดนั้น (-_- ) “เดี๋ยวกูไปสั่งข้าวให้ดีกว่า มึงเอาไรไอ้เอก” พี่นายที่นั่งเงียบมาสักพักแล้วพูดขึ้น พลางหันไปถามพี่เอกที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง “ข้าวกะเพราหมูสับก็ได้” พี่เอกว่า ก่อนจะหันมาถามผม “มึงเอาไร เดี๋ยวกูเล

“กูเนี่ยแม่งสมัครเข้ามา เห็นว่าเท่ไง ได้เป็นพี่ระเบียบ แม่งเอ๊ย... ไม่คิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้” “หึ...” ผมแค่นยิ้มให้กับความคิดของมัน หารู้ไม่ว่าพี่ระเบียบนี่แหละเหนื่อยที่สุดของการเป็นนักศึกษาแล้ว “มึงมีเพื่อนสมัครเข้ามาด้วยไหม” “มี” ผมบอก ก่อนจะสอดส่ายสายตามองหาเพื่อนของตัวเองที่ปะปนอยู่ในขบวนวิ่ง และก็เจอพวกมันสองคนที่กำลังวิ่งกันไปพลางคุยกันไปพลาง “นั่นไง สองคน” ก่อนจะชี้นิ้วไปยังเพื่อนทั้งสองคนของผมให้ไอ้ทีดู “ดีว่ะ กูนี่สมัครมาเดี่ยว ๆ เลย เพื่อนกูไม่มีใครอยากเป็นสักคน” ‘เพราะเพื่อนมึงรู้ไงว่ามันเหนื่อยแค่ไหน’ ผมได้แต่คิดในใจ และแค่นยิ้มให้กับบุคคลใสซื่อที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เกี่ยวกับการเป็นพี่ระเบียบที่กำลังวิ่งอย่างอ่อนแรงอยู่ด้านข้าง “…” “เราต้องฝึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ” ไอ้ทีถาม “คงจนกว่าจะรู้จักกันหมดมั้ง” ผมคิดว่าผมรู้จุดประสงค์ของการเข้าฝึกการเป็นพี่ระเบียบนี้ดี เป็นเพราะการเป็นพี่ระเบียบจะต้องทำงานกันเป็นกลุ่มใหญ่ ต้องช่วยกัน