Semua Bab 52 Hz อวาฬกาศ: Bab 31 - Bab 40

ฉันหันขวับไปมองทางพี่ปลื้มทันทีที่ได้ยินเสียง และเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ปลื้มก็หันมาจ้องฉันแบบพอดิบพอดี เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เลิกคิ้วพร้อมกับบุ้ยปากคล้ายกับให้ฉันรีบลุกไปเอาสมุดที่อยู่ในกระเป๋าข้างลานมาก่อนจะหมดเวลา ฉันหันกลับมามองหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอหน้าเจื่อนไปเลย“ลุกเถอะ” ฉันบอกเสียงเรียบ ยื่นมือไปตบลงบนบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจฉันเชื่อว่าพวกพี่ระเบียบไม่กล้าทำอะไรหรอก อย่างมากก็แค่สั่งวิ่งรอบลาน หรือไม่ก็สั่งลุกนั่ง ทำโทษต่างๆ นาๆ ตามประสาพี่ระเบียบเท่านั้นแหละ“ปลาวาฬ! เหลือเวลาอีกแค่สองนาที คุณรีบลุกไปเอาสมุดของตัวเองมาได้แล้ว!” เสียงคำสั่งเด็ดขาดจากพี่ปลื้ม ทำให้ฉันต้องชักมือที่วางอยู่บนบ่าของเพื่อนกลับมา ก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งไปเอาสมุดของตัวเองมาวางไว้ด้านหน้าพี่ระเบียบจำนวนหลายสิบคนเริ่มเดินตรวจตามแถว ส่วนเพื่อนคนไหนที่ไม่ได้เอาสมุดมาก็ยืนตัวตรงก้มหน้าอยู่แบบนั้น บางคนที่ทำสมุดไม่เรียบร้อย ก็จะถูกพี่ระเบียบสั่งให้ไปทำใหม่ ซึ่งข้อนี้ฉันรู้สึกไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ เนื่องจากการทำสมุดล่าลายเซ็นมันสิ้นเปลืองงบประมาณในการซื้อกระดาษ ไหนจะต้องซื้ออุปกรณ์นั่นนี่มาทำอีก“ค

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก... แต่นั่นแหละ มันคือความจริง แค่หายใจเฮือกเดียว เวลาก็ดำเนินมาอย่างรวดเร็วจนฉันอดที่จะลอบถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายไม่ได้ เพราะยิ่งเวลาเดินเร็วขึ้น นั่นก็แสดงว่าวันสอบกลางภาคก็จะใกล้เข้ามามากขึ้นด้วยวันนี้ฉันก็มาลงลานอีกเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือพี่ปลื้ม นับตั้งแต่วันนั้นที่เขาตัดพ้อฉัน ฉันก็ไม่เจอพี่ปลื้มอีกเลย มีแต่พวกพี่ระเบียบคนอื่นมาคุมแทน เขาหายสาบสูญ...“ปีหนึ่งทุกคนลุก!” คำสั่งจากพี่ระเบียบหน้าขรึมตัวอวบอ้วน ทำให้บรรดาปีหนึ่งที่นั่งก้มหน้าก้มตาเขี่ยพื้นปูนเล่นถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนจะตะเกียกตะกายกันลุกขึ้นตามคำสั่ง “อาทิตย์หน้ามีจับบัดดี้ ใครที่ไม่มาก็จะไม่มีบัดดี้ ฉะนั้นผมอยากให้พวกคุณทุกคนมา ทราบ!”“ทราบครับ / ทราบค่ะ”ถึงพี่ระเบียบที่มาคุมคนใหม่นี้จะดูหน้าโหดดุ แต่ความจริงแล้วเขากลับดูน่ากลัวน้อยกว่าพี่ปลื้มซะอีก อย่างน้อยเขาก็หลุดให้เห็นบ่อย มีแอบยิ้ม มีแอบขำบ้าง แต่พี่ปลื้มนั่น... ถ้าบอกว่าเป็นมนุษย์น้ำแข็งฉันก็เชื่อ พูดทีก็เหมือนอาศัยอยู่ขั้วโลกแล้ว“แยกย้ายกันกลับหอได้!” หลังจากจบกิจกรรมลงลาน พี่ก็ปล่อยให้กลับหอตามปกติวันนี้ฉัน

ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง พี่ปลื้มกลับมาทำหน้าคุมระเบียบปีหนึ่งต่อ ส่วนฉันที่บอกเขาเอาไว้แล้วว่าจะไปขอลายเซ็น ตอนนี้ก็ได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ มองดูกลุ่มคนเสื้อดำทะมึนที่กำลังนั่งเซ็นลายมือชื่อลงในสมุดให้เพื่อนคนอื่นๆ อยู่ ทุกคนที่เข้าไปขอลายเซ็นกลุ่มพี่ระเบียบต่างได้เควสท์ที่ทำให้กระอักกระอ่วนใจไปตามๆ กันบางคนได้เควสท์เต้นพร้อมกับถ่ายคลิปลงและแท็กให้พี่ระเบียบเห็นคนเดียว บางคนก็ได้เควสท์แสดงตลกต่อหน้าพี่ระเบียบ ส่วนที่เป็นผู้หญิงก็มักจะถูกพี่ระเบียบไล่ให้ไปไหว้สุนัข ไปคุยกับต้นไม้ ไปขอพรเสาไฟ ซึ่งแต่ละอย่างที่สั่งมานั้น ทำให้ฉันแทบจะไม่อยากเข้าไปขอลายเซ็นจากพี่กลุ่มนั้นเลยฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวกลับออกมาเตรียมจะไปขอลายเซ็นเพื่อนคนอื่นๆ ก่อน แต่ทว่าเสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกนั้นกลับทำให้ฉันจำใจต้องยิ้มเจื่อนออกมา และหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง“ปลาวาฬ...”“…” ฉันยิ้มแหยๆ ให้พี่ปลื้ม ก่อนจะเดินก้มหน้างุดเข้าไปยังพี่ระเบียบกลุ่มใหญ่“ขอกันง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้มั้งน้อง” เสียงหนึ่งในพี่ระเบียบคนหนึ่งพูดขึ้นมา“…” แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ“ผมมีเควสท์ให้คุณทำ ให้คุณไปถ

สวนสุคันธชาติในที่สุดฉันก็มาถึงสวนดอกไม้หลากสีของมหาวิทยาลัยโดยการนั่งรถเมล์มอมา ปกติรถเมล์มอจะวิ่งแค่โซนที่เป็นตึกเรียนเท่านั้น แต่ฉันก็ขอให้ลุงคนขับช่วยพามาส่งที่สวนสุคันธชาติ เพราะตัวเองต้องทำเควสท์ส่งพี่ระเบียบและไม่มีรถขับมาเอง ลุงคนขับก็มีน้ำใจ ขับมาส่งจนถึงที่เลยสวนสุคันธชาติเป็นพื้นที่ดูแลของเด็กเกษตรศาสตร์ ตอนที่เข้ามาแล้วเห็นดอกไม้ละลานตาหลากหลายสีมากๆ แถมยังรู้สึกถึงกลิ่นอายธรรมชาติอีกด้วย ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ในมหาวิทยาลัยด้วย แต่ฉันกลับคับข้องใจอย่างหนึ่งว่าทำไมถึงไม่ทำสวนแบบนี้ไว้ที่ที่คนพลุกพล่านและเห็นได้บ่อยๆ กัน มาทำไว้ทำไมหลังมหาวิทยาลัย“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ” ในจังหวะที่ก้าวเข้าไปในสวน จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทักฉัน“วาฬมาถ่ายรูปกับดอกไม้เจ็ดสีตามวันทั้งเจ็ดค่ะ” ฉันบอกไปตามความจริงคิดแล้วก็แค้นไม่หาย เพราะพี่ปลื้มคนเดียวเลยที่ทำให้ฉันต้องลำบากลำบนมาถึงที่นี่ สั่งเควสท์บ้าบออะไรก็ไม่รู้ และที่สำคัญคือฉันยังไม่ได้แอดเฟสเขาไปด้วย เมื่อคืนมัวแต่คิดเรื่องสถานที่ที่จะมาถ่ายรูปเนี่ย“อ๋อ... ส่งเควสท์พี่ระเบียบใช่มั้ย ตามมาๆ” คำพูดรู้ทันของค

สิ้นเสียงของเภา การสตาร์ตรถก็ดังขึ้น และตัวรถมอเตอร์ไซค์คันโก้ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วหมับ!ฉันเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับเอวของเภาไว้เพราะกลัวตก บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยขึ้นมอเตอร์ไซค์มาก่อน ขับเร็วแบบฟาสต์แปดแบบนี้ฉันก็แย่สิ“เกาะแน่นๆ นะน้องสาว” เภาลากเสียงยาวราวกับเห็นเป็นเรื่องสนุก ก่อนจะแว้นพาฉันไปยังลานกิจกรรมใช้เวลาเพียงสิบนาทีจากหลังมหาวิทยาลัยมาถึงลานกิจกรรม บอกตามตรงเลยว่า... ฉันจะไม่ขึ้นรถกับเภาอีกเด็ดขาดนับจากนี้เป็นต้นไป ฉันก้าวลงจากรถ รู้สึกได้ถึงอาการโคลงเคลงของร่างกายและขาที่สั่นเทาของตัวเอง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดหมวกกันน็อคออกจากหัวส่งคืนให้เภา ก่อนจะเค้นเสียงของตัวเองบอกขอบคุณเขาไป“ขอบใจนะเภา...”‘แต่เราคงไม่นั่งรถกับเธออีกแล้ว...’ ฉันนึกในใจ พลางฉีกยิ้มเจื่อนส่งให้เภา ก่อนจะเดินหนีออกมาเลยทันที“ไว้เจอกันในแถวนะวาฬ เราขอเอารถไปหาที่จอดก่อน!” ยังไม่วายที่เขาจะตะโกนตามหลังมา ฉันยกมือขึ้นทำท่าโอเคให้เภา“ปลาวาฬ” อะไรกันอีกล่ะชีวิต เพิ่งรอดตายจากการแว้นมาได้ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันอีกฉันหมุนตัวกลับไปหาเสียงเรียกคุ้นหูนั้นช้าๆ และพบว่าโจทย์ก็เดิมๆ พี่ปลื้มอีกเช