Semua Bab 52 Hz อวาฬกาศ: Bab 11 - Bab 20

Plawan Talks.‘เผด็จการ’ คือคำแรกที่หัวสมองของฉันกลั่นกรองออกมาจากเหตุการณ์เบื้องหน้า ฉันมองตามร่างของผู้ชายปีหนึ่งที่เดินหน้าเจื่อนออกไปจากห้องประชุมเมื่อถูกผู้ชายเสื้อดำที่ฉวยโอกาสหอมแก้มฉันตอนเมาไล่ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องมีระบบโซตัสในมหาวิทยาลัยด้วย ให้รุ่นพี่มาทำตัวมีอำนาจเหนือน้อง สั่งน้องทำนั่นนี่ทุกอย่าง ทำราวกับตัวเองรู้ดีเรื่องโลกภายนอก ทั้งๆ ที่พวกนั้นก็ยังไม่เคยเผชิญกับความโหดร้ายของโลกภายนอกเลยด้วยซ้ำ“ผมบอกพวกคุณไว้ตรงนี้เลยนะครับ! ป้ายชื่อ! ห้ามทำหาย ห้ามทำยับ ห้ามมีรอยชำรุดแม้แต่นิดเดียว เพราะคุณจะต้องรักษาป้ายชื่ออันนี้ไว้จนกว่าจะจบการรับน้อง ปีหนึ่งทราบ!” รุ่นพี่หัวหน้าเผด็จการกล่าวต่อ“ทราบ!” ทุกคนในห้องประชุมพร้อมขานรับ ยกเว้นฉันฉันส่ายหน้าให้กับบรรดาพี่ระเบียบทั้งหลายสิบคนตรงหน้า ก่อนจะเดินออกจากแถวมาเพราะรู้สึกอยากจะเข้าห้องน้ำ“คุณจะไปไหน!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวตะโกนขึ้นทางด้านหลังฉัน ทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินอยู่ชะงักกึกฉันหันหน้าไปเผชิญกับรุ่นพี่จอมเผด็จการ ก่อนจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ปวดฉี่”“…” แต่คนตรงหน้ากลับเอาแต่ขมวดคิ้วมองหน้าฉันราวกับแปลกใจที่

“พรุ่งนี้วาฬจะเข้ารับน้องอีกมั้ย” นั่นสิ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอยากจะเข้ารับน้องดีมั้ย“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าให้ไกด์เพราะพวกพี่ระเบียบเผด็จการพวกนั้นทำให้ฉันเริ่มลังเลใจแล้วว่าการรับน้องระบบโซตัสที่จำกัดสิทธิ์ของฉันมันทำให้ฉันไม่เป็นอิสระเอาซะเลย ต้องคอยเดินตามกรอบที่รุ่นพี่วางไว้ให้ โต้แย้งอะไรก็ไม่เคยได้“เราว่าจะเข้าจนจบเลย” ไกด์บอกด้วยท่าทางจริงจังฉันขมวดคิ้วจ้องมองเขาด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วระบบแบบนี้จะไม่ค่อยมีใครชอบ ทำไมเขาถึงได้อยากเข้าจนกว่ากิจกรรมจะจบล่ะ“ทำไม” ฉันอดถามออกไปไม่ได้จริงๆ“เราคิดว่ามุมที่เราเห็นอยู่ตอนนี้ มันอาจจะซ่อนบางมุมเอาไว้ก็ได้” มุมเหรอ? มุมอะไรของเขา“มุม?” ฉันทวนคำของไกด์งงๆ“เราก็บอกไม่ถูกหรอกว่าทำไมถึงอยากเข้ารับน้องจนกว่าจะจบ เรารู้แค่ว่าเราอยากเห็นว่าจุดจบของการรับน้องจะเป็นยังไง มันอาจจะมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี เราว่ามันอยู่ที่การเปิดใจมากกว่าว่าจะเปิดใจรับกับกิจกรรมบ้าๆ นี้ได้มากน้อยแค่ไหน อย่างน้อยก็ถือว่าได้เรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้นนะ”อืม... มีเหตุผล ข้อนี้ฉันเห็นด้วยกับเขา ฉันอ่านบทความในการทำสิ่งที่ไม่ชอบมาแล้ว“อ่อ...” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มล

“ขนาดมึงยังไม่อยากลงประกวดเลยไอ้ปลื้ม มึงไม่เห็นใจน้องเหรอวะ ทำอะไรที่มันไม่ชอบ ฝืนใจไปมันไม่มีความสุขนะ” ไอ้ชินเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากเงียบฟังผมกับไอ้เซียนมาสักพักแล้ว“มึงว่าที่กูมาเป็นเฮดระเบียบแบบนี้กูชอบมั้ย” ผมถามพวกมันกลับบ้าง“…” ทั้งโต๊ะเงียบสนิท ไอ้เซียนกับไอ้ชินหันหน้ามองกันเลิกลั่ก“การที่เราทำอะไรที่ไม่ชอบ ให้คิดซะว่าการฝืนใจตัวเองนั้นเป็นการฝึกจิตใจให้พร้อมรับกับปัญหา รู้จักอดทนและเผชิญหน้ากับอุปสรรคในชีวิต จะทำให้เราเติบใหญ่และได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ บนโลกได้อย่างถ่องแท้มากขึ้น” ผมพูดประโยคที่วนเวียนอยู่ภายในสมองออกไปอย่างเลื่อนลอยไม่รู้ว่าประโยคดังกล่าวผมได้ยินมาจากที่ไหน แต่มันติดตรึงอยู่ในห้วงความทรงจำผมตลอดเวลา น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยแต่ทว่าเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตชีวาของใครบางคนก็ดังซ้ำไปซ้ำมาภายในหัวสมองของผมด้วย“เชรด... ปรบมือสิครับรอไร!” ไอ้เซียนวางแก้วเหล้าในมือลง พร้อมกับปรบมือให้ผมรัวๆ“ไอ้เหี้ยปลื้ม มึงแม่งอย่างคมอ่ะ บาดลึกในใจกูมาก” ไอ้ชินก็เอาด้วย“จริงๆ กูก็ไม่ได้อยากมาเป็นว้าก แต่มันเหมือนมีบางอย่างดลใจกูให้มาทำหน้าที่นี้”“…”“อาจจะเป็นคลื่นความถี่ 52 เฮิร์ตมั้ง

เสียงตะโกนประสานกันด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ จากเสียงทุ้มของผู้ชายหลายคนทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ลืมขึ้นและเงยหน้าเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอจ้องได้ไม่ถึงสองวินาที สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทแสนเย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลกของพี่ปลื้มเข้าอย่างจังจนฉันต้องก้มหน้าลงเหมือนเดิมแทบจะทันที“เงยหน้าขึ้นมาทำไม!”“เพื่อนผมสั่งให้เงยเหรอวะ!”นี่กำลังจะเริ่มการว้ากน้องแบบจริงจังแล้วสินะ...“ใครไม่ไหวออกไป!”“พวกผมรับผิดชอบพวกคุณไม่ได้!”“ใครอ่อนแอออกไป!”“ปีหนึ่งลุก!”เมื่อได้ยินคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทรงอำนาจ ทุกคนก็พากันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว รวมทั้งฉันด้วย ทั้งๆ ที่หน้ายังคงก้มอยู่แบบนั้น และเปลือกตายังคงปิดสนิทไม่กล้าที่จะลืมขึ้นมองภาพเบื้องหน้า“ช้าว่ะ! ปีหนึ่งกอดคอกันเดี๋ยวนี้!” คำสั่งถัดมาคล้ายกับกำลังจะถูกลงโทษที่ลุกขึ้นช้า ทำให้แถวด้านข้างถูกหดเข้ามา และแขนของเพื่อนก็คล้องเข้ากับคอของคนถัดไปเรื่อยๆ ตาของฉันลืมขึ้นทันที“ผู้ชายกอดคอผู้หญิงนี่ได้รับอนุญาตเหรอวะ!” อะไรกัน... -_- ก็สั่งให้กอดคอกันไม่ใช่หรือไง“ขอโทษนะ” คนที่ได้ชื่อว่าประธานรุ่นรีบโค้ง

Plawan Talks.“ปีหนึ่ง! แถวตอนเรียงสิบ!” เมื่อถูกตะโกนเรียก บรรดาปีหนึ่งที่กำลังนั่งเขี่ยดินบนลานกิจกรรมเล่นก็กรูกันลุกขึ้นและวิ่งไปจัดแถวต่อหน้าพวกพี่ระเบียบโดยไม่สนใจฟ้าดินใดๆ ทั้งสิ้นฉันได้แต่ส่ายหน้าให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นสาวเท้าช้าๆ เข้าไปยังกลุ่มคนจำนวนมากที่วิ่งวุ่นกันจัดแถวตามคำสั่งของรุ่นพี่เผด็จการ“เอ้า! คุณปลาวาฬครับ! เพื่อนคุณรออยู่ครับ เดินเร็วๆ หน่อยได้มั้ย!” ว่าแล้วว่าต้องสังเกตเห็นฉัน ก็เขาจ้องจะเล่นงานกันเต็มที่อยู่แล้วนี่“…” ฉันเหลือบตาขึ้นมองพี่ปลื้มอย่างเซ็งๆ ก่อนจะพึมพำเสียงเบากับตัวเองว่า “ก็ขายาวได้แค่นี้...”“ใครเป็นประธานรุ่น!” พอเดินไปจัดแถวจนเสร็จเรียบร้อย พี่ปลื้มก็ตะโกนถามทันที“…” แล้วก็ตามคาด ประธานขี้ขลาดตามเคย“ไม่มีประธานรุ่นกันเหรอวะ!” น้ำเสียงของพี่ปลื้มดูสูงขึ้นเล็กน้อย กำลังจะหงุดหงิดแล้วแน่เลย “ปลาวาฬออกมาข้างหน้า!”ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ปลื้มอย่างงุนงงเมื่อจู่ๆ ก็ถูกเรียกออกไปข้างหน้า นี่กะจะแกล้งอะไรฉันอีกใช่ไหม ทำไมตั้งแต่ฉันเจอกับผู้ชายคนนี้ ชีวิตที่แสนสงบมันถึงได้ไม่เกิดขึ้นเลยนะ ครั้งแรกที่เจอกันก็ถูกเขาเดินชนแถมยังไ