All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 61 - Chapter 70

“…” ฉันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไอ้อยากไปก็อยากนะ แต่อีกใจฉันก็ไม่ค่อยอยากจะไปเท่าไหร่นักหรอก ไปค้างคืนที่อื่นมันรู้สึกไม่ค่อยชินด้วย ที่หอพักนี่กว่าจะปรับตัวได้ก็เล่นกินเวลาไปเป็นอาทิตย์แล้ว“ป๊าว่าไปเปิดหูเปิดตาก็ดีเหมือนกันนะ หนูไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวที่ไหนอยู่แล้วด้วย” ป๊าเสริม“…”“ช่วงนี้เป็นช่วงที่จะต้องเก็บเกี่ยวเวลาแห่งความสุขนะวาฬ หนูรู้มั้ยว่าตั้งแต่เรียนม.ปลายจนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย หนูไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนนอกจากห้างเลยนะ”ก็จริงอย่างที่ป๊าว่า ตั้งแต่ช่วงที่ฉันเรียนมัธยมปลาย ฉันก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนกับป๊าเลย เพราะช่วงนั้นต้องเตรียมตัวทำอะไรหลายๆ อย่าง ไหนจะสอบโอเน็ต ไหนจะสอบแกตแพต ไหนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไหนจะงานกลุ่มอีกเป็นกระบุง ช่วงนั้นสารภาพเลยว่าฉันเหนื่อยมากๆ จนวันหยุดเสาร์อาทิตย์แทบจะลุกจากเตียงไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ“งั้นไปก็ได้” ฉันตัดสินใจได้ในทันที อย่างน้อยก็ขอไปสูดอากาศบริสุทธิ์ของธรรมชาติบ้างเถอะ ช่วงนี้มัวแต่เรียนอยู่ในห้องแอร์ป๊ายิ้มตอบฉันผ่านทางกระจกมองหลัง ก่อนที่เจ้าตัวจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถของตัวเองต่อไป ฉันจึงก้มลงมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองอีกครั้ง พลางกด

หลายชั่วโมงผ่านไปในที่สุดเราก็เข้าเขตของรีสอร์ทแล้ว ทุกคนเริ่มทยอยลงรถกัน ในระหว่างที่ฉันยังคงนั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์ให้เภานอนซบอยู่แบบนั้น ฉันหันไปหาพี่ปลื้มที่กำลังเก็บของอยู่ทางด้านหลัง พอพี่ปลื้มหันมาสบตากัน เขาก็เลิกคิ้วขึ้นคล้ายกับสงสัยว่าทำไมฉันถึงยังไม่เตรียมลงจากรถอีก“…” ฉันบุ้ยปากมาทางเภาที่นอนหลับสนิทไม่ไหวติง พลางทำหน้าขอความช่วยเหลือจากพี่ปลื้มไปด้วยและเหมือนพี่ปลื้มจะรู้ทัน เขาเลยหยิบกระเป๋าสัมภาระของตัวเองลงมา ก่อนจะหอบความพะรุงพะรังนั่นเดินชนเภาเข้าอย่างจังจนเกิดเสียงดัง ‘กึก’ เมื่อเภาเริ่มรู้สึกตัว พี่ปลื้มก็เอ่ยขอโทษได้อย่างแนบเนียน“ขอโทษทีว่ะ พอดีของกูเยอะ” แต่มันจะไม่เนียนก็ตรงที่บอกว่าของเยอะเนี่ยแหละของที่พี่ปลื้มเอามาก็มีแค่กระเป๋าสะพายหลังใบเดียวเพียงเท่านั้นเอง“อือ...” เภายกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองเพื่อไล่ความง่วงงุน ก่อนจะหันมาหาฉัน “อ้าววาฬ...”“…” ฉันทำหน้านิ่ง นั่งตัวแข็งทื่อ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่พี่ปลื้มไม่ละไปไหน อย่างน้อยก็ให้เขาช่วยฉันจนถึงที่สุดก่อน จะให้ฉันอยู่กับเภาสองคนบนรถแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันทำตัวไม่ถูก“รีบๆ ลงรถได้แล้วไอ้เภา เดี๋ยวกูจะเรียกรวม”

เมื่อครบเวลาสิบนาทีตามที่พี่ให้ ก็ดูเหมือนว่าบรรดาปีหนึ่งจะออกมากันหมดแล้ว พวกพี่ๆ ก็ให้เราไปกินข้าวที่ห้องอาหารของรีสอร์ท ซึ่งอาหารที่นี่จะเป็นอาหารทะเลซะส่วนใหญ่ และยังเป็นแบบบุฟเฟ่ต์อีกด้วยฉันนั่งกินข้าวกับรูมเมทชั่วคราวที่ชื่อออม โบ๊ท กี๋ กับหนึ่ง เราเริ่มทำความรู้จักกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ฉันถ่ายรูปทั้งสี่คนส่งให้ป๊าดูด้วย ป๊าชมว่าเพื่อนทั้งสี่คนน่ารักมากหลังจากที่ฉันเล่าวีรกรรมเมื่อคืนของพวกเธอให้ป๊าฟัง เมื่อคืนพวกเธอเล่นผีถ้วยแก้วกัน ซึ่งฉันก็ร่วมผสมโรงเล่นด้วย เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ของฉันมาก เพราะหลังจากเหตุการณ์วันที่ไปหาบ้านสาขาครั้งนั้น ทำให้ฉันสนใจเรื่องลี้ลับมากขึ้นเราใช้เวลากินข้าวกันอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง พวกพี่ระเบียบก็ให้ปีหนึ่งไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองให้เรียบร้อย และให้มายืนเข้าแถวรอพี่ๆ ที่หน้ารีสอร์ท“อยากรู้จังว่าอากาศป่าชายเลนมันเป็นยังไง” เสียงกี๋พูดคุยกับโบ๊ท“เคยมาปลูกป่าชายเลนมั้ยวาฬ” หนึ่งเอ่ยถามฉัน ในระหว่างที่ฉันกำลังยืนเหม่อมองบรรยากาศเวลาสิบโมงที่มีแสงแดดอ่อนๆ แผ่กระจายอยู่ทั่วทุกมุม น่าแปลกที่เป็นเวลาสายแล้ว แต่แดดกลับไม่แรงเลย“ไม่เคย” ฉันส่ายหน้าบอก

พอพูดจบเท่านั้นแหละ พี่ปลื้มก็ปล่อยมือออกจากขากางเกงฉันทันที ฉันรีบบึ่งไปยังจุดรับประทานอาหารเพื่อหาข้าวกินทันทีหลายชั่วโมงผ่านไปเมื่อทุกคนทานกินข้าวกันเสร็จสรรพ พวกพี่ๆ ก็ปล่อยให้ทำกิจกรรมผ่อนคลายต่างๆ ได้ตามปกติ บางคนก็ไปเล่นสกีน้ำ บางคนก็พายเรือคายัค ส่วนฉันก็นั่งมองเพื่อนๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งช่วงเย็นพี่ก็ให้พวกเรากลับที่พักกัน“ปีหนึ่งฟัง! เดี๋ยวจะให้แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นให้มาทานข้าวที่นี่ ทุกคนทราบ!” พี่ปลื้มพูดเปิดประเด็นทันทีเมื่อเรามาถึงรีสอร์ทแล้ว“ทราบ!” ทุกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียง“แยกย้ายได้!”“ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะ” จากนั้นก็กระจายตัวกันไปทำธุระส่วนตัวของแต่ละคนฉันเดินกลับห้องเพื่อไปอาบน้ำ แต่กลับพบว่ามีเพื่อนอาบอยู่ก่อนแล้ว และฉันได้คิวสุดท้ายในการอาบด้วย ฉันเลยนั่งเล่นเกมรอเพื่อนๆ อยู่ที่ระเบียงของห้อง พอเพื่อนอาบเสร็จจนครบทุกคนแล้ว ฉันถึงได้เดินเข้าไปอาบบ้าง เมื่อเสร็จธุระ พวกเราก็พากันไปยังห้องอาหารของทางรีสอร์ท“วันสุดท้ายแล้วอะ กินเบียร์กันมั้ย” ออมเปรยขึ้นในระหว่างที่ฉันกำลังตักผลไม้ใส่จาน“กินได้เหรอ” โบ๊ทเอ่ยถามอย่างกล้

ใบหน้าหลับพริ้มของคนในอ้อมกอดทำเอาผมทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ ยอมรับว่าตกใจในการกระทำของปลาวาฬเป็นอย่างมาก แต่ตอนนั้นผมไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้เลย มันแข็งทื่อไปหมด ยอมรับว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนหอมแก้มจากผู้หญิงมา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมโดนหอมแก้มจากคนที่ไม่ใช่แฟนตัวเอง แถมต้นเหตุที่กำลังนอนหน้าแดงในอ้อมกอดของผมก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวด้วยว่าทำอะไรลงไปผมขยับตัวนิดหน่อยเพราะรู้สึกเมื่อย ก่อนจะค่อยๆ ขยับร่างของปลาวาฬออกจากตัวเอง เอนตัวของเธอไปนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นผมถึงค่อยลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วอุ้มเธอขึ้นมา หยิบถุงขนมเลย์วางไว้บนตัวของปลาวาฬ และอุ้มเธอเดินตรงไปยังหอพักหญิงโชคดีมากที่รีสอร์ทมีแม่บ้านคอยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมอุ้มปลาวาฬตรงไปหาแม่บ้านที่กำลังนั่งดูละครจากโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงจุดเคาน์เตอร์ให้บริการ“คุณป้าครับ...” ผมเอ่ยทักป้าแม่บ้านด้วยความขัดเขิน“อุ้ย... ขอโทษทีค่ะ เมื่อกี้ป้าดูละครเพลินไปหน่อยเลยไม่ทันได้สังเกต” คุณป้าแม่บ้านพูดอย่างนอบน้อม วางโทรศัพท์ในมือลง ก่อนจะเลื่อนสายตาจากใบหน้าของผมลงมองปลาวาฬที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดผม “แล้วนี่คุ