All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 71 - Chapter 80

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเอง กวาดสายตามองความเละเทะทั่วทั้งห้อง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านถุงขนมแต่ละถุงไปสะกิดเพื่อนๆ ที่ยังคงนอนหลับคาวงเบียร์อยู่“โบ๊ทตื่น...” ไม่กระดิก“กี๋...” เหมือนตายแล้ว“ออม...” นิ่งยิ่งกว่าหิน“หนึ่ง...” เรียกได้ว่าคนตายยังอายไม่มีใครตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่คนเดียว ฉันชะโงกหน้าไปดูขวดเบียร์ทั้งหมด เมื่อคืนเราไม่ได้ซื้อเบียร์มากินแค่ขวดเดียวอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่เราซื้อมาหลายขวดเลย เพราะออมบอกว่าจะกินทั้งทีก็เอาให้สุดไปเลย ตอนนี้พบว่าเบียร์พวกนั้นถูกทุกคนกินไปหมดแล้ว แสดงว่าเมื่อคืนน่าจะหนักเอาการอยู่ ฉันรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำให้สร่างเมา หัวของตัวเองตอนนี้เรียกว่าราวกับถูกค้อนทุบเลยก็ว่าได้ มันทั้งมึนและงงไปหมด รู้สึกเหมือนโลกเอียงไปเลยเมื่ออาบน้ำเสร็จ ฉันก็เดินตรงไปปลุกทุกคนอีกรอบ เพราะตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแล้ว และคิดว่าอีกไม่นานพี่น่าจะเรียกรวมเพื่อจะเดินทางกลับมหาวิทยาลัยกันแล้วด้วย“ทุกคนตื่น...” ฉันเดินไปสะกิดเพื่อนแต่ละคนเรียงตัว แต่ทว่าก็ยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาจริงๆ จังๆ เลย มีแต่สะลึมสะลือ แล้วก็หลับต่ออย่างไม่สนใจต่อโลกภายนอกฉันเริ่มมอง

Pluem Talks.ผมปรายตามองปลาวาฬที่กำลังเดินคอตกไปขึ้นรถอย่างรู้สึกผิด จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากจะว่าพวกเธอหรอก แต่การที่แอบกินแอลกอฮอล์ในรีสอร์ทมันก็ดูไม่ดีจริงๆ ในฐานะพี่ระเบียบอย่างผมก็มีหน้าที่ที่จะต้องตักเตือนรุ่นน้องว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ พยายามชี้แนะในสิ่งที่ถูกที่ควรตามความเหมาะสมเท่าที่ผมจะทำได้แล้ว“ไอ้ปลื้ม...” ไอ้เซียนเอ่ยเรียกผมให้เข้าไปขอโทษพี่ๆ พนักงานอีกรอบผมเดินเข้าไปหาพี่หนักงาน ก่อนจะยกมือขึ้นขอโทษขอโพยทุกคนอีกครั้ง “ผมขอโทษแทนรุ่นน้องของผมด้วยนะครับ พี่ๆ คงลำบากกันแย่เลย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไรหรอก” พี่พนักงานรับไหว้ด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง“ผมขอบคุณมากๆ เลยนะครับที่ดูแลพวกผมและน้องๆ เป็นอย่างดี ขอบคุณครับ”“…”“งั้นพวกผมลากลับกันเลยนะครับ สวัสดีครับ”“สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ” ทุกคนยกมือขึ้นไหว้ลาพี่ๆ พนักงาน ก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถระหว่างนั้นโบ๊ทก็เดินเข้ามาหาผม ผมไม่ค่อยสนิทกับโบ๊ทเท่าไหร่หรอก แต่เราทำความรู้จักกันตั้งแต่ร่วมทำงานรับน้องด้วยกันแล้ว ถึงจะไม่สนิทแต่ก็ถือว่าคุยด้วยได้“เธอสนิทกับปลาวาฬใช่มั้ย” โบ๊ทเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง“…” ส

Phao Talks.ผมยืนมองร่างเล็กของปลาวาฬที่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับใครบางคนอยู่ ตอนไปค่ายผมก็ไปด้วย ผมกะจะหาโอกาสคุยกับปลาวาฬหลายครั้ง แต่ใจมันก็ไม่กล้าพอ ผมรู้ตัวว่าตอนนี้ผมกับปลาวาฬเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ผมไม่สามารถกลับไปเป็นเพื่อนในชีวิตของเธอได้อีก และเธอก็คงไม่อยากกลับมาเป็นเพื่อนกับคนอย่างผม ผมทำผิดกับเธอไว้มากจริงๆ บางทีถ้าผมปิดบังเธอเรื่องนั้นเอาไว้ ตอนนี้มันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้ทุกครั้งที่ผมอยากจะเอ่ยปากพูดบางอย่างกับปลาวาฬ แต่พอเจอสายตาของเธอที่มองมา มันก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ออกเลย ผมได้แต่ก้มหน้าเดินหันหลังให้เธอ ผมยอมรับว่าผมเป็นห่วงปลาวาฬ กลัวเธอจะไม่มีเพื่อน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ปลาวาฬรู้จักการเข้าสังคมมากขึ้น เธอเริ่มพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ แล้ว ทำให้ผมหายห่วงลงไปเยอะมาก“ไอ้เภามึงกลับยังไงวะ” ผมหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะพบกับไอ้แคน หนุ่มอิสานบ้านนาที่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุง ผมรู้จักมันตอนเข้าค่ายนี่แหละ“เดี๋ยวกูเดินไปเอามอไซค์ที่จอดไว้ข้างตึกนู่นแหละ” ผมบอกมัน ก่อนจะหันกลับไปมองปลาวาฬอีกครั้ง แต่ทว่าตอนนี้เธอเดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ผมได้แต

“เป็นยังไงกันบ้างคะน้องๆ หลังจากไปเข้าค่ายกันมา สนุกกันมั้ยคะ” พี่ตั๊ก หนึ่งในพี่สันทนาการเอ่ยถามตอนนี้เรากลับเข้าสู่ช่วงรับน้องกันเหมือนเดิมแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันที่พี่ระเบียบนัดลงลานอีกเช่นเคย แต่ตอนนี้พี่ระเบียบหลบออกไปให้พี่สันทนาการได้ทำงานกันต่อ ซึ่งตามปฏิทินแล้วฉันคิดว่าวันนี้พี่ๆ น่าจะชี้แจงเกี่ยวกับงานดาวเดือนที่กำลังจะมีขึ้นในอาทิตย์หน้า“สนุกค่ะ / สนุกครับ” พวกเราหลายคนเอ่ยตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน“อาทิตย์หน้าจะมีงานดาวเดือนนะคะ ประมาณวันศุกร์นะ ซึ่งพวกพี่ได้ทำการคัดเลือกตัวแทนดาวเดือนของคณะเราไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้พี่ก็เลยอยากจะมาชี้แจงกิจกรรมที่น้องๆ จะต้องทำตอนเข้างานนะ”“…” ทุกคนนั่งฟังพี่พูดอย่างใจจดใจจ่อ แต่เว้นกี๋กับออมไว้สองคนแล้วกัน เพราะพวกนั้นกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติอยู่“เดี๋ยวตอนก่อนเข้างาน พวกพี่ระเบียบจะนัดน้องที่หน้าโดมชัยวิวัฒน์นะคะ”พูดถึงชื่อโดมนี้ทีไรฉันก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทุกที โดมแห่งนี้เป็นโดมเก่าแก่ ใช้ทำกิจกรรมต่างๆ ที่เป็นงานใหญ่ของมหาวิทยาลัย เคยมีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่ามีนักศึกษาวิศวะยิงกันตายในนั้นด้วย บางคืนก็จะได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมา แต่ก

“ฮัลโหลป๊า” ฉันตะโกนทักป๊าแทรกเสียงที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโดม พยายามจับโทรศัพท์ให้ชิดกับหูที่สุดเพื่อจะฟังเสียงของป๊า(วาฬ... ตอนนี้ป๊าอยู่โรงพยาบาลนะ ป๊าล้มหัวฟาดพื้น)“อะไรนะ!” ฉันอุทานด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยินป๊าบอก “แล้วป๊าเป็นไรมากมั้ย!”ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง และเดินออกจากแถวนั่งทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ใจฉันร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว ยังไงก็ต้องไปหาป๊าที่โรงพยาบาลให้ได้(ป๊าหัวแตกนิดหน่อย ตอนนี้กำลังรอรับยาอยู่ หมอทำแผลให้ป๊าแล้ว อีกสองวันหมอถึงจะนัดมาตรวจอีกรอบ)“ป๊ารอวาฬก่อน เดี๋ยวไปหา” ฉันรีบเดินตรงออกจากโดม จากนั้นก็กดวางสายจากป๊าไปพอเดินออกมายืนอยู่หน้าโดมก็เหมือนคนมืดแปดด้าน ตอนนี้ไม่มีรถเมล์มอแล้วเนื่องจากเลยเวลาที่รถวิ่ง ฉันจึงทำได้แค่กดเข้าแกร็บเพื่อจะเรียกรถไปหาป๊า และเดินไปรอแกร็บอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยแทน รออยู่สักพักก็มีพี่แกร็บขับรถยนต์มารับไปส่งที่โรงพยาบาลฉันเดินเข้าไปที่แผนกจ่ายยาซึ่งอยู่ทางโซนด้านหน้าของตึกพยาบาล ระหว่างนั้นก็มองหาป๊าไปด้วย และในที่สุดก็เจอ... น้ำตาฉันรื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นป๊าที่อยู่ในสภาพชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าเปื้อนเล