Todos os capítulos de Rock &Delicious ปรุงรัก เสิร์ฟร้อน: Capítulo 61 - Capítulo 70

“พี่ชาย.. หนูอยากกินไอติม”เสียงเล็กบอกความต้องการของตนเองอย่างออดอ้อน สายตาหวานเยิ้มมองที่ไอศกรีมสีแดงแท่งโตก่อนจะไล่สายตาตามเรือนร่างกำยำขึ้นมาสบตากับคนตัวสูงไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์ หรือความต้องการส่วนลึกในจิตใจกันแน่ จัสมินรู้แล้วว่าไอศกรีมที่เมฆจะให้กินนั้นมันไม่ใช่ไอศกรีมที่ทำจากนม หรือกะทิแต่อย่างใด ..ถึงกระนั้นจัสมินก็ยังอยากกินมันอยู่ดี“หึๆ” เมฆกระตุกยิ้มอย่างพอใจที่คนตัวเล็กเรียกร้องถึงขนาดนี้จัสมินกัดปากล่างของตนเองเล็กน้อย เอนพิงหลังกับหมอนใบโตแอ่นอกอิ่มอย่างเชิญชวน เป็นเช่นนี้เห็นทีจะต้องให้เธอเมาบ่อยๆ เสียแล้ว“ยั่วขนาดนี้พี่ชายจะไม่ให้กินได้อย่างไรละคะ”พูดจบเมฆก็คลานเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก จัสมินคว้าไอศกรีมแท่งนั้นทันที มันไม่มีความเย็นอยู่เลยแม้แต่นิดเดียวมีแต่ความร้อนระอุเสียมากกว่า เธออยากรู้ว่ามันจะเป็นรสกะทิเหมือนที่พี่ชายบอกหรือเปล่า“ซี้ด..”ลิ้นเล็กแตะที่ปลายหัวสีแดงธรรมชาติเบาๆ ก็ทำเอาเจ้าของไอศกรีมครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน มันกระตุกทักทายจัสมาหลายที“น่ารักจัง”จัสมินยกยิ้มอย่างพอใจ พร้อมกับลากนิ้วตั้งแต่ปลายไปจนสุดโคน ยิ่งทำให้มันดิ้นพล่าน ..เธอชักจะติดใจ

“ขอเข้าไปนะ”“อ้า/โอ้ว..”จัสมินไม่ทันอนุญาตเขาก็ดับส่วนแข็งขึงเข้ามาแล้ว เมฆชอบใจกับความรู้สึกตอดรัดของโพรงเนื้อนุ่มที่เธอพึ่งเสร็จไป มันเหมือนกับว่าเธอกำลังนวดให้เขา“ซี้ด..”สะโพกสอบค่อยๆ สาวท่อนเอ็นเข้าออกในโพรงรักที่แสนรัดตึง ยิ่งมันตอดรับสัมผัสที่เขากระแทกกระทั้นมันยิ่งทำให้อารมณ์สวาทของคนตัวโตให้ลุกโชนมากขึ้นจังหวะเนิบนาบก็แปรเปลี่ยนเป็นอัดแรงๆ คนตัวโตมองคนตัวเล็กที่ปรือตามองเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง“โอ้ว.. เสียวว่ะ ซี้ด...”“อ้ะ เบาๆ หนูเจ็บ ซี้ด..”“อ้า.. เอานานๆ นะ ซี้ด ชดเชยที่ไม่ได้เอาหลายวัน”เมฆครางกระซิบเบาๆ ข้างหู จากนั้นก็ดูดกัดติ่งหูของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อ้า ซี้ด ตอดดีเหลือเกิน โอ้ว..”“อ้ะ อ้ะ อ้ะ ซี้ด..”เสียงหวานเปร่งออกมาจากกลีบปากนุ่มช่างเป็นส่วงทำนองที่ไพเราะเหลือเกินร่างบางแอ่นตัวขึ้นเล็กน้อยให้เมฆได้สัมผัสเธอมากขึ้น แขนเรียวข้างหนึ่งยึดไหล่หนาเอาไว้ อีกข้างก็วางไว้ที่สะโพกสอบของเมฆ จัสมินจับจังหวะโยกเป็นจังหวะเดียวกับคนตัวสูงยิ่งทำให้เขาสัมผัสเธอได้อย่างลึกซึ้งขึ้น“อ้า.. ซี้ด..”“อ้ะ อ้า เสียวจัง”กระแสความปรารถนาก็ไหลเวียนถ่ายเทให้กันแล

เส้นผมของผู้หญิงที่ยาวสะลวยแผ่กระจายเต็มหมอนใบโต จัสมินได้ยินทุกอย่างชัดเจน แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะโผล่หน้าไปสวัสดี หรือทักทายอะไรทั้งนั้นได้แต่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนโตอยู่แบบนี้“แม่ใจเย็นๆ นะครับ” เมฆจับไหล่ผู้เป็นมารดา และบอกด้วยรอยยิ้ม“ยังไงเจ้าเมฆ อธิบายมาเดี๋ยวนี้” สายตาของผู้เป็นแม่มองสภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่มีเพียงกางเกงนอนผ้าลื่นขายาวปกปิดร่างกาย แววตาตำหนิอย่างชัดเจน“ลงไปคุยกันข้างล่างดีกว่านะครับ”เมฆประคองมารดาผู้ที่ตอนนี้มีอารมณ์ฉุนเฉียวออกจากบริเวณนี้ก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องลงสายตาคมกริบก็มองไปที่ก้อนผ้าห่มบนเตียงด้วยความกังวลเมื่อความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่บริเวณรอบข้าง คนตัวเล็กจึงโผล่ออกมาจากที่ซ่อน ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน จัสมินพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด..จะทำอย่างไรดี? แม่ของพี่ชายจะมองเธอว่าเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน? แล้วถ้าท่านไม่ชอบเธอ..สมองเล็กๆ คิดไปต่างๆ นานา เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เท้าเล็กจึงพาร่างที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปอาบน้ำชำระความเครียดที่ก่อตัวขึ้น ..อย่างไรก็คงต้องรอเมฆกลับขึ้นมาก่อนก็แล้วกันเมฆประคองหญิงผู้เป็นที่รักและเป็นผู้ใหกำเน

จนถึงเวลาอาหาร ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็เอาใจหญิงสาวตัวเล็กจนเมฆย้อยนึกไปว่า ชีวิตนี้เขาทำพลาดหลายอย่าง แถมแม่สาวน้อยก็ยังเข้ากับคนง่ายเสียนี่ จะว่าดีมันก็ดีที่ครอบครัวของเขารัก และเอ็นดูจัสมิน แต่บางทีเขาก็คิดว่ามันมากเกินไป“หนูจัสมินอาหารถูกปากไหมลูก?” แม่ของเมฆเอ่ยถาม“อร่อยมากๆ เลยค่ะ” จัสมินตอบด้วยรอยยิ้มอาหารทุกอย่างบนโต๊ะล้วนแล้วแต่อร่อยทั้งสิ้น ถึงจะไม่เท่าฝีมือของเมฆ แต่ก็นับว่ามีรสชาติที่ดีมากๆ“งั้นก็ทานเยอะๆ นะ เอ้านี่ ลองชิมผัดนี้ดู” พ่อของเมฆเอาใจว่าที่ลูกสะใภ้บ้างด้วยการตักอาหารให้“ขอบคุณค่ะ”จัสมินยื่นจานข้าวรับผัดเห็ดสามสหาย ซึ่งเธอยังทานกุ้งตัวโตที่แม่ของเมฆตักให้ไม่หมดเลยตัวซ้ำ พ่อของเมฆก็ตักอย่างอื่นเพิ่มให้อีกแล้วบรรยากาศที่อบอุ่นของโต๊ะอาหารทำให้จัสมินคลายความกังวลก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น แต่ยังมีอีกคนที่ความกังวลเพิ่มพูนขึ้นจนหน้าเป็นห่วง“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับเย็นนี้นะครับ”เมฆตัดสินใจบอกออกไปในขณะที่ทุกคนกำลังทานของหวานกันอยู่“อ่าว.. ไหนจัสมินบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ไง” มิลล์ร้องท้วงอย่างไม่พอใจ“นั้นน่ะสิ นี่แม่กับพ่อพึ่งจะเห็นหน้าลูกชายเองนะ” ..พึ่งทำความรู้จักกับลูกว

“อ๋อ..”พีมองตามที่หญิงสาวชี้ก็พบชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับจัสมินที่ดูอย่างไรก็คงเป็นคู่รักธรรมดาที่คบกับแค่ไม่นาน เดี๋ยวก็คงเลิกกัน พอถึงตอนนั้นก็ค่อยรับเลี้ยงจัสมินก็ยังไม่สาย ..เด็กคนนี้ดูแล้วค่อนข้างหัวอ่อนเสียด้วยเมฆกล่าวทักทายคนที่คาดว่าเป็นเจ้าของร้านก่อนจะนั่งลงข้างๆ คนตัวเล็กพร้อมกับใช้แขนแกร่งโอบเอวคอดเอาไว้หลวมๆ ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่แสดงความเป็นเจ้าของจนออกนอกหน้า“งั้นสั่งอาหารเลยดีกว่านะครับ น้องจัสมินอยากทานอะไรสั่งได้เลยนะครับนอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้ก็ได้” พีเอ่ยอย่างใจป้ำ“ขอบคุณค่ะ” จัสมินกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วหันมาสนใจเมฆที่นั่งเงียบอยู่ “พี่ชายอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?”“หนูมาทำงานไม่ใช่หรอคะ เอาที่หนูตกลงกับทางร้านไว้นั่นแหล่ะ รีบทำให้สร็จจะได้รีบกลับ”ประโยคหลังเขาหันไปมองหนุ่มเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใช่ว่าเขาจะคิดมาก เรื่องแบบนี้ผู้ชายด้วยกันดูกันออก มีแต่คนตัวเล็กนี่แหล่ะที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยหลังจากที่สั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว จัสมินก็คุยเรื่องค่าโฆษณา และเงื่อนไขต่างๆ ในการลงเพจกับเจ้าของร้าน และเจ้าของร้านก็เสนอให้ลด 10% สำหรับลูกค้าที่บอกว่า ตามมา