All Chapters of Rock &Delicious ปรุงรัก เสิร์ฟร้อน: Chapter 51 - Chapter 60

“ไหนบอกจะให้หนูกินไงคะ?”“หึๆ ต่อมหื่นทำงานแล้วหรอ?”เมฆพลิกร่างเล็กให้ขึ้นมาคร่อมบนตัวเขา จากนั้นเขาก็จัดการจ่อแท่งร้อนเข้ากับปากรู ดวงตาคมกริบจับจ้องที่ส่วนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงมองดูโพรงเนื้อดูดกลืนส่วนแข็งขึงเข้าไปในขณะที่เขาค่อยๆ กดสะโพกของจัสมิน“อื้ม..”“อ้า..”คนตัวเล็กไม่อาจทนกับความรู้สึกนั้นได้ ใบหน้าเรียวเล็กซบลงกับไหล่กว้างอย่างหมดแรง แต่คนตัวสูงกลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีพร้อมกับลูบที่หลังเนียนช้าๆ“ขยับสิคะ” เมฆเร่งเร้าด้วยการขย้ำก้นนุ่มจัสมินยู่หน้าใส่คนที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆ ร่อนสะโพกขึ้นลงช้าๆ ตามจังหวะการนำของคนตัวสูง เธอทำไม่เป็น แต่คิดว่าไม่ยากเกินไปหากจะเป็นฝ่ายป้อนให้เขาบ้าง“อ้า แบบนี้ใช่ไหมคะ?” คนตัวเล็กถามอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าเมฆครางกระเส่า“ใช่ค่ะ โอ้ว..”เมฆเด้งเอวกลับ เขาอยากเติมเต็มให้เธอลึกสุดใจ ความเสียวที่ไม่ยอมผ่อนแรงทำให้ทั้งสองแทบสำรักความสุขออกมาปึก ปึก ปึก ปึก“อ้ะๆ ๆ อ้า อื้อ.. อ้า”ความเสียวกระสันทำให้จัสมินเร่งจังหวะขึ้นอีกระดับหนึ่ง เธอแอ่นอกอย่างเย้ายวน มองคนใต้ร่างที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว“ซี้ด อ้า โคตรเสียวว่ะ” คนด้านล่างร้องอ

หลังจากเลิกคลาสที่กินเวลาถึงสี่ชั่วโมง เพราะรายวิชานี้เป็นวิชาเอกที่สำคัญมาก อาจารย์ป้าไม่ปล่อยให้นักศึกษาได้พักเหมือนเช่นทุกวัน ด้วยเพราะสามสาวเข้าห้องสายจึงเป็นธรรมดาที่ท่านจะหยิบเอาข้อความผิดนี้มาลงโทษให้นักศึกษาร่วมคลาสเรียนไม่กล้ามาสายแบบนี้อีกเข็มยาวและเข็มสั้นของนาฬิกาบนผนังถูกนักศึกษาร่วมสี่สิบชีวิตกดดันให้มันเด้งมาถึงเลยสิบสองทั้งคู่ ในที่สุดเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง“โอ้ย.. จะบ้าตาย” ทรายโอดครวญทันทีที่ก้าวพ้นห้องเรียน“แก.. ฉันง่วง นี่สัปหงกจนหัวจะโขกโต๊ะอยู่แล้ว อาจารย์ป้ายังไม่ปล่อยอีกอ่ะ” ถึงแม้ปูเป้จะเป็นเด็กเรียน แต่แบบนี้สมองเธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นหลักวิชาการทั้งนั้น“แก.. ฉันหิว” จัสมินเอ่ยขึ้นบ้าง“ตลอดแหล่ะ กินอะไรกันดีอ่ะ”“เหอะ ว่าฉันตัวเองก็หิวเหมือนกันแหล่ะ”จัสมินยู่จมูกใส่ปูเป้ ก่อนจะเดินไปที่โรงอาหารที่อยู่ข้างๆ คณะ เพื่อรัปประทานอาหารกลางวัน“จัสมิน วันนี้ไปเขียนคอลัมน์ที่ห้องแกนะ” ทรายจะเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงงานชิ้นโตที่อาจารย์ป้ามอบหมายให้“ได้” จัสมินยิ้มกว้างปกติเวลามีงานที่ต้องใช้เวลา หรืองานที่ต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษอย่างเช่นงานวิชาหล

“สวัสดีครับสาวๆ พี่ทำอาหารมาให้ จัสมินอยู่ไหม?”“เขาห้องน้ำอยู่ค่ะ” ปูเป้ตอบก่อนจะปิดประตูบานใหญ่ลง“มาค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยถือนะคะ” ทรายรีบลุกมาช่วยเมื่อเห็นว่าในมือของเมฆถืออาหารปรุงสุกมาด้วย“ไม่เป็นไรครับ ไปเอาจานมาดีกว่าจะได้ทานข้าวกัน” เมฆบอกด้วยรอยยิ้ม“โอเคค่ะ”ทราย และปูเป้เดินไปในครัวเพื่อหยิบภาชนะใส่อาหาร ส่วนเมฆก็เดินมารอที่โต๊ะรับประทานอาหารที่อยู่ใกล้กับเคาท์เตอร์ครัว“ใครมาหรอแก?” จัสมินถามขึ้น เธอพึ่งทำธุระในห้องน้ำเสร็จ แต่ไม่มีแม้แต่เสียงตอบคำถามจากเพื่อนรัก“ว้าว..”“น่ากินทั้งนั้นเลย”ทั้งปูเป้ และทรายต่างให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าจนจัสมินต้องเดินมาในโซนห้องครัวก็พบร่างสูงที่เป็นผู้มาใหม่“ไม่สนใจฉันเลยนะยะ” จัสมินอดค่อนขอดเพื่อนรักทั้งสองไม่ได้ เธอเดินมานั่งลงข้างๆ เมฆ“ทานให้อร่อยนะครับสาวๆ” เมฆเอ่ยอย่างเอาใจอาหารเย็นมือนี้เป็นสิ่งที่เขารับปากกับคนตัวเล็กเอาไว้ว่าจะทำให้ทาน ถึงจะผิดแผนไปหน่อยแต่เขาก็ยังใส่ใจที่จะทำเพิ่มให้ปูเป้ และทรายได้ทานด้วยกันสามสาวกับอีกหนึ่งหนุ่มรับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างเอร็จอร่อย เมฆเข้ากับเพื่อนสนิทของจัสมินได้เป็นอย่างดีเสียจนคนตัวเล็กอ

EP 24 : สนามเด็กเล่นเสียงผิวปากของตนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำให้จัสมินอดยิ้มตามไม่ได้ วันนี้ดูเมฆอารมณ์ดีกว่าปกติ อาจเป็นเพราะน้าหวานกลับแล้วหลังจากที่มานอนค้าง และอยู่เป็นเพื่อนจัสมินถึงสองคืน“หิวยัง? อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?”เมฆถามในขณะที่รถติดไฟแดง ตอนนี้สองหนุ่มสาวกำลังเดินทางกลับคอนโดหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว แต่จัสมินกลับหรี่ตาลง มองคนตัวโตอย่างจับผิด“ทำไมเอาใจหนูจังเลยคะ ไปอารมณ์ดีมาจากไหนคะ?”“ไม่ชอบให้เอาใจหรือไง?”..รอยยิ้มหวานๆ ละมุน แต่แฝงอะไรบางอย่างเอาไว้แบบนี้มันน่าไว้ใจเสียที่ไหนกัน ไหนจะดวงตาที่มองเธออย่างอ่อนโยนแต่มีความหมายซ่อนอยู่นั้นอีก“ชอบค่ะ.. หนูอยากกินหมูกะทะค่ะ” จัสมินเอ่ยเสียงใส“หมูกระทะ?” เมฆเลิกคิ้วถามจัสมินพยักหน้าพร้อมกับยิ้มหวานแทนคำตอบ“ได้ค่ะ แต่พี่อยากไปที่ๆ หนึ่งก่อน”“ที่ไหนคะ?”จัสมินถามอย่างสงสัย คนตัวโตเพียงยิ้มให้เธอเท่านั้นก่อนจะออกรถไปเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวชายหนุ่มขับรถออกมายังถนนเส้นรอบเมืองที่ทอดยาวเชื่อมอีกจังหวัด ป้ายบอกทางเป็นคำตอบได้ แต่ก็ไม่ใช้ทั้งหมดที่เธออยากรู้ จัสมินถามเมฆอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้ตอบคำถามใดๆ มีเพี

EP 25 : ไอติมกะทิของพี่ชาย NC ++“เป็นไง?”“อืม..”เธอลองทานแบบเดิมอีกคำเพื่อให้แน่ใจว่าประสาทรับรสของเธอไม่ได้ผิดเพี้ยน แต่ยิ่งทานคำตอบมันก็ยิ่งชัดเจน“อร่อยก็ได้ค่ะ”ไม่นานนักร่างเล็กเริ่มเอนมาซบที่ไหล่ของคนตัวสูงกว่า เมฆรั้งเอวคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้เธอตกเก้าอี้ หรือเผลอฟุบหน้าลงไปกับถ้วยน้ำจิ้ม“เมาหรือยัง? หืม? เด็กดี” นิ้วเรียวยาวสะกิดเขี้ยแก้มนุ่มเบาๆ“เมาแล้วค่า.. หนูมึนหัว” จัสมินยอมรับแต่โดยดีพลางใช้แขนเล็กเกาะเกี่ยวเอวสอบเอาไว้จะไม่ให้แม่คุณมึนหัวได้อย่างไร ก็เล่นดื่มเบียร์ไปคนเดียวตั้งห้ากระป๋อง แค่นี้มันก็เกินลิมิตของคนตัวเล็กแล้ว ..สงสัยจะติดใจ แต่เมฆคงไม่ยอมให้จัสมินไปเมาแบบนี้ที่อื่นแน่ๆ“หึๆ อยากกินไอติมกะทิของพี่ชายไหมคะ?” คนเจ้าเล่ห์เริ่มออกลาย“ไอติมกะทิหรอคะ? พี่ชายมีหรอ?” จัสมินปรือตาขึ้นถามอย่างไร้เดียงสาทานของคาวแล้วก็ต้องทานของหวาน มันถึงจะครบหมู่อาหาร ซึ่งเธอตั้งขึ้นเองไม่เกี่ยวกับอาหารหลักห้าหมู่แบบที่เคยเรียนกันมา“มีสิคะ อร่อยจนหนูจะต้องติดใจเลยแหล่ะ”จมูกโด่งเขี่ยไปมาที่โหนกแก้มสีแดงเพราะแอลกอฮอล์ กลิ่นกายหอมหวานของจัสมินทำให้เมฆอดใจที่จะฝังจมูกลงไปไม่ได้