Semua Bab รักลวงใจ นายแสนเลว: Bab 121 - Bab 130

...หืม ว่าแล้วไง“หึ้ย!”วีว่าหันกลับไปมองค้อนคนตัวโตที่ยื่นแปรงสีฟัน ซึ่งบีบยาสีฟันเรียบร้อยแล้ว เขาอมยิ้มเมื่อเห็นว่า เธอหงุดหงิดจึงจูบที่ศีรษะของวีว่าราวกับมันเป็นการง้อของเขา ซึ่งวีว่าก็ไม่อยากสนใจเขาแล้ว พอเธอแปรงฟันเสร็จก็อุ้มมานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งวีว่ากวาดมองสกินแคร์ และเครื่องสำอางที่แบ่งเป็นโซนเหมือนตอนที่อยู่บนเรือแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ เดาว่าในตู้เสื้อผ้าก็คงมีเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้เธอเช่นกัน เมื่อคิดเช่นนั้นจึงมองตามคนตัวโตที่กำลังค้นเสื้อผ้าในตู้ฝั่งซ้ายมืออยู่ และก็จริงดังคาดกะด้วยสายตาน่าจะประมาณสิบชุดได้...เหมือนกับว่า เขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว และรู้ว่าสักวันเธอต้องมาที่นี่ พอคิดแบบนี้มันก็ทำให้ความรู้สึกอบอุ่นใจมันท้วมท้นออกมา ร่างสูงเดินกลับมาพร้อมกับชุดเซ็ตกางเกง และชุดชั้นใน“หนูใส่เอง”วีว่าแย่งชุดชั้นในจากมือหนา เพราะรู้ว่าเขาจะใส่ให้เธอเอง ...แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว จะทำให้หัวใจเธอทำงานหนักไปถึงไหน ไม่รู้ตัวเลยว่าสรรพนามที่ตัวเองใช้นั้นเปลี่ยนไปแล้วเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงโจ้ที่เรียกเขาโรมจึงเดินออกไปหาลูกน้องแทนที่จะ

“ถ้าเธอเลือกดีแล้วมันก็ไม่มีอะไรต้องกังวลนี่ ขอแค่อย่าให้มันทำเหมือนที่ผ่าน ๆ มาก็พอ”“ฮึก... ฉันขอโทษ”มันคงดูเห็นแก่ตัวแถมยังฟังดูแย่ที่พอทำผิดแล้วพูดแค่ ‘ขอโทษ’ แต่วีว่าไม่รู้ว่า จะมีถ้อยคำไหนที่ตรงใจเธอได้มากกว่าคำนี้อีกแล้ว ถึงแม้มันจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตาม“ฉันไม่เป็นไรหรอก หึ ๆ อุตส่าห์จะทำให้เธอลืมมันให้ได้ แต่ก็ทำไม่ได้เองนี่นา” กาฬเอื้อมมือมาลูบที่ผมนุ่มของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำของตนเองจนไม่คิดว่าเขาจะให้อภัยเธออีกแล้ว“มะ ไม่ใช่อย่างนั้น” วีว่าก้มหน้ามองพื้นเมื่อน้ำตาระรอกใหม่ไหลออกมา “ฉันไม่ห้ามหรอกนะ... ถ้าจะเกลียดกันน่ะ เพราะถึงยังไงฉันก็เป็นคนผิดเอง ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว”“เธอรักมันมาก... ฉันรู้ ฉันถึงไม่เรียกร้องให้เธอรักฉันไง แต่ฉันเคยเตือนเธอไปแล้วไม่ว่า จะเมื่อก่อน... หรือตอนนี้ ฉันก็อยากเตือนในฐานะ... เพื่อน”“...”“ถ้าวันไหนมันเปลี่ยนตัวเองได้ฉันถึงจะวางใจ”“กาฬ...”“พูดออกมาเถอะ” เขามองเธออย่างรอคอย“เรา... ต้องเลิกกันแล้วสินะ”“เราเลิกกันดีกว่า... ฉันไม่อยากให้เธอต้องกังวลเรื่องฉัน และไม่อยากผูกมัดเธอเอาไว้แบบนี

ฟอด ฟอด จุ๊บ“หึ ๆ โรมเคยให้สร้อยไปแล้วเลยคิดว่า คราวนี้ทำเป็นสร้อยข้อมือดีกว่า”เขาไม่อยากพูดถึงความผิดของตนเองที่เคยทำด้วยไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอมีปัญหา ตอนนี้เขาได้อยู่กับเธอก็พอแล้ว“เรื่องของหนูกับกาฬ...”“ช่างมันเถอะ แค่อย่าให้เห็นก็พอ” โรมเอ่ยขัดก็อย่างที่บอก ...แค่วีว่าไม่ผลักไส และให้เขาอยู่ด้วยก็พอ แต่โรมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า จะทนเห็นวีว่ากับกาฬอยู่ด้วยกันได้หรือเปล่า ...หรือเขาควรห้ามเธอดี แต่ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่ารอให้มั่นใจว่า วีว่ารักเขาเหมือนเดิมก่อนดีกว่าในตอนที่เขาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็มีสิ่งหนึ่งแวบเข้ามาในหัว และเป็นสิ่งที่น่าโมโหไม่แพ้กัน“แล้วไอ้พี่ไวน์ไปไหนเนี่ยทำไมปล่อยให้หนูอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้ว”“ถ้าพี่ไวน์อยู่โรมจะเข้ามาได้ไหมล่ะ”โรมจำนนต่อประโยคเมื่อครู่ของวีว่าจึงพ่นลมหายใจออกมา “ไปอาบน้ำไป”“โรมกินข้าวมายัง?”“ยัง”ตอนหัวค่ำเขาคิดได้ว่า จะต้องมารอเธอเลยไม่คิดจะหาข้าวทานด้วยซ้ำ“งั้นหนูอาบน้ำเสร็จเราไปหาอะไรกินหน้าปากซอยกัน”“อืม” เขาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้วีว่าจึงหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ววีว่าก็ต้องแปลกใจเ

[ไวน์ x พะพาย]กลิ่นเนยเคล้าวนิลาที่หอมหวานไม่เพียงหอมฟุ้งไปทั่วห้องครัวด้านในร้าน Mama Café แต่ยังเล็ดลอดออกไปถึงหน้าร้านยิ่งทำให้รู้สึกว่าคาเฟ่เล็ก ๆ แห่งนี้ดูอบอุ่นขึ้นไปอีก เพราะเค้กที่นี่เป็นเค้กโฮมเมททำสดใหม่วันต่อวันมือบางถือพายพลาสติกปาดครีมสีขาวลงบนเนื้อเค้กอย่างชำนาญก่อนจะใช้ถุงบีบครีมรอบ ๆ หน้าเค้กด้านบน และสุดท้ายก็คงเป็นการจัดวางผลไม้สดหลากหลายชนิดลงบนไป“กลับมาแล้ว”“อุ้ย” พะพายหันกลับมาก็พบคนที่ทำให้เธอตกใจสตรอเบอร์รี่แทบหลุดมือ “พี่ไวน์”“คิดถึงพี่ไหม?” ไวน์ถามด้วยรอยยิ้ม“ตกใจหมดเลย”พะพายเหวี่ยงคนตัวโตที่พึ่งงับสตรอเบอร์รี่ที่อยู่ในมือเธอเข้าไปแล้วเคี้ยวมันอย่างมีความสุข“ยังไม่ตอบคำถามพี่เลย”“คะ...”“อะแฮ่ม”เสียงกระแอมทำให้คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากพะพายต้องอันตรทานหายไป ไวน์หันมองตามเสียงก็เห็นว่าเมฆกำลังถือถาดคุกกี้ออกมาวางบนโต๊ะกลาง“หึ ๆ สงสัยจะมีคนอิจฉา รีบหาแฟนสักทีสิจะได้ไม่ต้องอิจฉาคนอื่น”ไวน์อดแซวเมฆไม่ได้ สำหรับไวน์กับเมฆก็เป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กๆ ถึงแม้อายุจะห่างกัน แต่ก็สนิทกันพอควร“ใครว่าพี่เมฆไม่มีแฟนละคะ พี่เมฆน่ะเสือซุ่มต่างหาก” พะพายหรี่ตาอย่างเจ

คนอารมณ์เสียเดินขึ้นมาบนชั้นสองก่อนจะเปิดประตูห้องนอนของตนเองก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์พร้อมสูดลมหายใจเข้าออกราวกับว่ามันจะช่วยให้เขาคลายความโกรธลงได้ แต่เปล่าเลย ...เขายังหัวเสียกับโรมอยู่เหมือนเดิม“อย่าอารมณ์เสียสิคะ ไม่หล่อเลยน้า แถมยังทำให้หนูกลัวด้วยอ่ะ” พะพายพยายามใจดีสู้เสือ ยอมรับว่าเธอเองก็กลัวเหมือนกัน แต่ไวน์ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลพะพายจึงคิดว่า ไวน์ไม่พาลใส่เธอแน่“เฮ้อ... พะพาย มันเคยทิ้งวีว่าไปกับคนอื่น แถมยัยผู้หญิงคนนั้นยังกรีดหน้ายัยวีว่าด้วย แบบนี้จะให้พี่ไว้ใจมันได้ยังไง” เขาพูดเสียงแข็งจนพะพายลอบกลืนน้ำลายร่างเล็กเดินเข้าใกล้คนตัวโตท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ทำให้ไวน์ค่อย ๆ หลับตาลงเรียกสติของตนเอง ไวน์เองก็ไม่ได้อยากให้พะพายกลัวเขาเหมือนกัน เป็นใครจะอดทนได้“...เรื่องนั้นพายรู้ค่ะ แต่สำหรับผู้หญิง... ถ้าเราไม่มั่นใจเราก็จะไม่ยอมกลับไปคบกับคนที่เคยทำให้เราเจ็บหรอกนะ ถ้านั่นเป็นการตัดสินใจของวีว่า นั่นแสดงว่า พี่โรมก็ต้องทำให้วีว่ายอมรับในตัวเขาแล้ว”เรื่องนี้เป็นข่าวไปทั่วโรงเรียนแถมเธอยังอยู่ข้างบ้านจะไม่รู้ได้อย่างไร เนื่องจากทางครอบครัวของวีว่า