All Chapters of รักลวงใจ นายแสนเลว: Chapter 141 - Chapter 150

วีว่าเคลื่อนนิ้วเข้าออกด้วยจังหวะสม่ำเสมอรู้สึกว่า ส่วนนั้นมันดูดนิ้วแบบนี้เองโรมถึงชอบนัก“แม่งอยากว่ะ ไปหาได้ไหม?”‘อึก ไม่ได้ ตอนนี้หนูอยู่บ้านที่เชียงใหม่’“เมีย... ทรมานว่ะ มันกระตุกใหญ่เลย อยากมุดว่ะ โอ้ว... เร็วอีกเมีย”จังหวะชักมือขึ้นลงพร้อมกับจังหวะของมือบางที่กระทำกับร่างเล็กราวกับว่า พวกเขากำลังร่วมรักกันจริง ๆ วีว่าเองก็มองแท่งนั้นอย่างหลงใหล‘มะ มันเสียว เหมือนจะเสร็จอ่ะ’“ดูของโรมสิ”‘อยากดูดอ่ะ โรมขี้อ่อย อื้อ...’ เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผาก และร่อนสะโพกกับนิ้วเรียวอย่างทรมาน“เมียอ้าขากว้าง ๆ หน่อย ใกล้เสร็จยัง?”‘ใกล้แล้วผัวขา... อ๊ะ อ๊ะ ของผัวใหญ่จัง’ทั้งคู่สบตากันผ่านโทรศัพท์แต่มันกลับสื่อความหมายได้อย่างน่าประหลาด โรมอ้าขาออกแล้วเด้งสะโพกกับมือหนาที่กำครอบส่วนกลางกายอย่างเมามัน“อยู่ด้วยจะเอาแรง ๆ เลย ชอบตอนมันตอดโรมอ่ะ ซี้ด... จะเสร็จแล้วเมีย”‘ระ โรม... อ้า!’คำพูดต่าง ๆ ที่เขาเอ่ยออกมามันปลุกเร้าคนตัวเล็กตามที่โรมต้องการ เขามองร่างเล็กที่กระตุกเกร็งพร้อมกับน้ำรักของเธอที่พุ่งออกมาจากรูสีสวยขณะเดียวกันก็เร่งจังหวะให้ตัวเองตามเธอไปติด ๆ“ซี้ด... โอ้ว...”‘เหนื่อยอ

ภายในออฟฟิตโรงงานผลิตวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่ โรงงานแห่งนี้ได้รับมาตรฐานจากต่างประเทศ วัสดุที่ผลิตขึ้นใช้เทคโนโลยีที่ทันสมัยในการผลิตทำให้โรงงานแห่งนี้เป็นที่ยอมรับ และไว้วางใจ ซึ่งวันนี้โรมก็เข้ามาคุยเรื่อง ผลการทดสอบวัสดุฝ้าเพดานกันความร้อน“เรียบร้อยแล้วนะครับคุณโรม”“ครับ ผลการทดสอบเป็นที่น่าพอใจมากเลยครับ” โรมเอ่ยออกมาอย่างโล่งอกตอนแรกเขาก็กังวลมากกับเรื่องวัสดุที่ใช้ แม้ราคาจะต่ำกว่าเดิม แต่อย่างไรคุณภาพก็ต้องมาเป็นอันดับแรก ก่อนหน้านี้เขาเข้ามาติดต่อขอให้โรงงานแห่งนี้ทำฝ้าเพดานตัวอย่าง เพื่อเสนอเป็นผลงานของนักศึกษาเท่านั้น แต่คาดไม่ถึงว่า ไอเดียและผลงานของโรมจะเข้าตาเจ้าของบริษัทแห่งนี้เข้า“แหม ลุงภูมิใจแทนพ่อแม่ของเราจริง ๆ เลยนะ โปรเจคนี้จะต้องไปได้สวยแน่ ๆ”ไม่น่าเชื่อว่า คุณสิทธิ์จะสนใจไอเดียนี้จนถึงขั้นสืบประวัติของเขา ซึ่งโรมก็ย้ำกับคุณสิทธิ์ว่า ไม่ให้บอกคนอื่นว่า เขาเป็นใคร เพราะกลัวว่าพ่อตาจะหาว่า เขาใช้เส้นสายนั่นเอง วงการนี้แคบจะตาย“ขอบคุณลุงสิทธิ์มากครับ ถ้าไม่ได้ลุงช่วยเหลือก็คงไม่รู้ว่าจะมีใครสนใจไอเดียนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบอย่างผมหรือเปล่า”“รู้จักพูดเอาใจคนแก่บ

[ไวน์ x พะพาย]เสียงกลองทอมดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณลานกิจกรรม ไม่ใช่แค่ที่หน้าตึกอุตสาหกรรมอาหารเท่านั้น แต่พื้นที่อื่น ๆ ก็ยังมีเสียงกลอง และเสียงเพลงเชียร์อยู่ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เพราะภาคเรียนนี้จะมีกีฬามหาวิทยาลัย เหล่าบรรดาผู้นำเชียร์ และทีมต่าง ๆ ก็ทำหน้าที่ของตนเองอย่างขะมักเขม้น“78 79 80 81…”เสียงนับจำนวนเวลาที่ตั้งการ์ด เพื่อวอร์มร่างกายก่อนซ้อมดังขึ้น พะพาย และรุ่นพี่ปี 2 อีกสามสี่คนเดินตรวจแถว และระดับมือของหรีดคนอื่น ๆ“ไม่ได้ซ้อมแค่ไม่กี่เดือนการ์ดก็ตกแล้วเหรอเนี่ย”พะพายเอ่ยกับน้องคนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นใคร เธอยืนซ้อนหลังร่างสูงก่อนจะปรับระดับมือของเขาให้สูงขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กทำให้เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยพอดูน้องคนนี้เสร็จเธอก็เดินไปดูคนอื่น ๆ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า สายตาของใครบางคนติดตามเธอแทบจะเป็นเงาตามตัว ก็คงเป็นเหมือนเด็กปี 1 ที่แอบปลื้มรุ่นพี่นั่นแหล่ะมั้ง“พัก 10 นาทีนะคะ”เสียงพี่เฮดดังขึ้นทำให้ทุกคนถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด การเป็นหรีดเดอร์หรือผู้นำเชียร์ไม่ได้มีแค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้น แต่พวกเขายังต้องอดทนฝึกซ้อม และต้องมีร่างก

“ไม่อารมณ์เสียสิคะ นะ ๆ ๆ เดี๋ยวพะพายจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทานนะคะ”“...”“ไปอาบน้ำนะคะ ออกมาจะได้ทานข้าวกัน”ไวน์พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่พอคนตัวเล็กกระตุกมือเขาหลาย ๆ ที ร่างสูงถึงยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำ ซึ่งพะพายก็เดินกลับมายังห้องครัว เพื่อเตรียมทำของโปรดเอาใจแฟนหนุ่มพอพะพายทำอาหารเสร็จไวน์ก็เดินออกมาพอดี ปกติสองหนุ่มสาวไม่ค่อยออกไปทานข้าวข้างนอกกันอยู่แล้ว ถ้าเกิดวันไหนพะพายขี้เกียจหรืออยากทานมือพิเศษข้างนอกก็ค่อยว่ากัน ส่วนเพราะอะไรนั้นคนทั้งคู่รู้ดี‘เมียพี่ไวน์ทำอะไรให้กินก็อร่อยทุกอย่างนั่นแหล่ะ พี่ไวน์อยากกินกับข้าวฝีมือเมียมากกว่า'นั่นเป็นเพราะเหตุผลง่าย ๆ ที่คนติดใจปลายจวักเมียเคยเอ่ยเอาใจไว้“ทานเยอะ ๆ นะคะ พะพายทำสุดฝีมือเลย”ไวน์ตักกุ้งตัวที่ใหญ่ที่สุดวางบนจานของหญิงสาวพะพายจึงเงยหน้ามองเจ้าของการกระทำน่ารักนี้ด้วยรอยยิ้ม ซึ่งไวน์ก็มองเธอด้วยสายตาเรียบ ๆ ช่วงเวลาอาหารเย็นแม้จะไม่มีเสียงคุยดังเช่นทุกวัน แต่พะพายก็มีความสุขกับอาหารมือนี้อยู่ดี“เดี๋ยวพี่ล้างเอง หนูไปอาบน้ำเถอะ”ไวน์เอ่ยพร้อมกับรวบจานที่อยู่บนโต๊ะ พะพายรู้สึกมันเขี้ยวคนตัวโตที่เอาแต่เงียบทั้งที่จริงก็

“ขอพี่ไวน์กินของหวานหน่อยสิคะ”เสียงนุ่มทุ้มกระซิบกับริมฝีปากบวมเจ่อก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นซอกคอขาว ไวน์ขบเนื้อหวานแล้วดึงยืดราวกับราชสีห์กำลังกินเนื้อกวาง แม้จะไม่เป็นรอยชัดแต่ก็เห็นเป็นรอยรักสีแดงระเรื่อ ซึ่งพรุ่งนี้มันก็อาจจะจางหายไป“อ๊ะ หนูก็อยากกินพี่ไวน์เหมือนกันนี่นา” เธอเอ่ยอย่างน้อยใจ“หึ ๆ เด็กลามก” เขาขำในลำคออย่างอารมณ์ดีก่อนจะดูดดึงเนินอกขาวเนียนจนเกิดเป็นรอยรักที่ชัดเจน“อ๊ะ อ้า พี่ไวน์”คนตัวเล็กครางหวิวไหว เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนครอบครองยอดทุมถันสีสวยดูดสลับกันราวกับว่า กลัวข้างใดข้างหนึ่งน้อยหน้า พะพายคว้าที่ท่อนเอ็นแข็งขึงแล้วกำรูดขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“อยากกินพี่ไวน์เหรอคะ?”เขาถามอย่างเย้าแหย่ เธอจึงพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับส่งสายตาอ้อนเขาไปด้วย เพราะพะพายชอบฟังเสียงแหบพร่าที่ครางอย่างเซ็กซี่ของไวน์อย่างไรล่ะ“แบบนี้หนูก็จะได้กินพี่ไวน์ด้วย”พะพายมองแก่นกายที่อยู่ใกล้ใบหน้าสวยเพียงแค่คืบ ส่วนใบหน้าหล่อเหลาก็เคลื่อนต่ำใกล้ดอกไม้งามเช่นกัน เพราะไวน์หันหัวไปอีกทางสลับกับเธอไม่รอช้าไวน์พาดขาเรียวยาวกับไหล่ของเขาเปิดทางให้เขาได้เข้าไปชมความงามของดอกไม้แล้วดูดกินน้