All Chapters of รักลวงใจ นายแสนเลว: Chapter 171 - Chapter 180

“มะ มันใหญ่ไป”“หึ ๆ ไม่ชอบเหรอ?”วีว่าเริ่มเคลื่อนสะโพกขึ้นลงอย่างเนิบช้า แม้จะมีน้ำหวานมากแต่มันก็ยังฝืดอยู่ดี บวกกับแรงตอดรัดภายในมันทำให้โรมปวดไปทั้งลำ“ชะ ชอบมาก”วีว่ายืดตัวขึ้นทำให้ปลายทุมถันจ่อที่ปากหยักพอดี และโรมก็ไม่คิดจะปล่อยผ่าน เขาดูดดึงยอดสีสวยอย่างรุนแรงสร้างความเสียวซ่านให้หญิงสาวแทบหยุดหายใจชั่วขณะ“โรมขา... เมียเสียว... อ๊ะ ๆ โอ้ว”“แม่ง เสียงโคตรดี ซี้ด... แรง ๆ เลยเมียขย่มให้หักเลย”คนใต้ร่างสวนเอวขึ้นเป็นจังหวะหนักหน่วงวีว่าโยกตามจังหวะนั้นอย่างเร่าร้อนเช่นกัน ตอนนี้ไม่ว่าเอาอะไรมาฉุดอารมณ์ของเขาและเธอก็ไม่มีทางจะกลับมาปกติได้ มีแต่ต้องสาดความร้อนแรงลงไปเท่านั้นแรงกระแทกกระทั้นส่งผลให้เกิดเสียงเนื้อกระทบกันแข่งกับเสียงคราง ไม่นานสิ่งที่กักเก็บเอาไว้ก็แตกซ่านออกมา สองร่างกระตุกเกร็งก่อนที่คนตัวเล็กกอดรัดร่างสูงแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกกับหน้าอกนุ่มพร้อมกับหลับตาลงซึมซับความสุขในช่วงนี้เอาไว้เสียงหอบหายใจแรง ๆ กับความอุ่นของน้ำรักนั้นทำให้วีว่าอยากอ้อนคนตัวโต“งื้อ... เค้าเหนื่อย ไม่มีแรงแล้ว”โรมกระตุกปมเชือกให้คลายออกก่อนที่แขนแกร่งจะโอบร่างอ่อนแรงเอาไว้พรางลูบแผ่

โรมค่อย ๆ ถอดแก่นกายออกส่งผลให้น้ำรักสีขาวไหลออกมาจากรูเล็ก เขามองสำรวจดอกไม้งามพบว่า มันแดงมาก และวีว่าคงจะเจ็บไม่น้อยโรมจึงปลอบเธอด้วยการหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้าง และจุมพิตที่ริมฝีปากบวมเจ่อจนเกิดเสียงฟอด ฟอด จุ๊บ“ไปอาบน้ำกัน”ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นแล้วพาวีว่าเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำให้เธออย่างเบามือ ซึ่งหญิงสาวก็ยืนนิ่ง ๆ และมองเขาพร้อมกับอมยิ้มในความน่ารักของโรม“มองแบบนี้อยากโดนอีกเหรอ?”“บ้า วันนี้มีเรียนย่ะ”“งั้นแสดงว่า ถ้าไม่มีเรียนจะให้โรมกินอีกเหรอ?”“ไม่รู้”วีว่าทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวล้างฟองสบู่บนตัว แต่โรมก็ไม่ได้จับเธอกินเหมือนความคิดด้านมืดที่กระซิบบอกเขาหรอก ถ้าทำแบบนั้นมีหวังไม่ต้องไปไหนกันพอดี ...เพราะวีว่าน่ารักแบบนี้ไง โรมถึงไปไหนไม่รอด.@ โรงอาหารวิศวกรรมศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์วันนี้แก๊งของวีว่ามีสมาชิกมานั่งทานข้าวด้วยอีกหนึ่งคน และยังได้รับความสนใจจากคนรอบข้างได้ไม่น้อย ด้วยความที่ชายหนุ่มคนนั้นสวมช็อปสีดำของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แถมยังนั่งข้างดีเจสาวอีกต่างหาก“กินข้าวแล้วดื้อจะไปไหนต่อ”เป็นที่รู้จักกันดีว่า โรมฮอตมากในหมู่สาว ๆ แถมเขายั

เสียงปรบมือเกรียวกราวต้อนรับผู้บริหารของ VR เงียบลงก่อนที่พิธีกรจะทำหน้าที่ของเธอ คำถามส่วนใหญ่ก็เป็นการแนะนำบริษัทตาม สคลิปที่รันเอาไว้ จนกระทั่งเจาะลึกลงไปในรายละเอียดของผลิตภัณฑ์ตัวแรก“อยากให้คุณรชนนท์พูดถึงที่มาที่ไปของโปรเจคครั้งนี้หน่อยค่ะ”“ก่อนอื่นผมต้องขอบอกก่อนเลยว่า ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งก็คงไม่มี VR ในวันนี้ และต้องขอขอบคุณท่านมาก ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จครั้งนี้”โรมยิ้มให้พ่อของวีว่าก่อนจะพูดต่อ“สำหรับโปรเจคนี้ผมอยากทำอะไรที่สามารถตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของทุกคนได้ และเป็นการใช้ทรัพยากรอย่างพอเพียงลดการใช้พลังงานที่ก่อให้เกิดมลภาวะที่ส่งผลกระทบต่อโลกของเรา สิ่งที่เราทำต้องหลีกเลี่ยงสารเคมีที่เป็นพิษต่อสิ่งแวดล้อม และตอบสนองจิตสำนึกเชิงอนุรักษ์ธรรมชาติด้วยครับ”“เรียกได้ว่า แค่อยู่บ้านก็รักษ์โลกได้ ตามคอนเซ็ปของ VR เลยนะคะ แล้วตอนนี้ทางบริษัทมีผลิตภัณฑ์อะไรออกมาบ้างคะ?”“ตอนนี้มี 2 ตัวครับ คือ ฝ้าเพดานป้องกันความร้อน และอีกตัวเป็นอิฐมวลเบาที่อยู่ในขึ้นทดลองครับ ซึ่งวันนี้ก็มีจัดแสดงตัวอย่างให้ทุกท่านได้ชมกันทางด้านหลังด้วยครับ”“ค่ะ ดิฉันคิดว่าลายฝ้าเพดานมีความพิเศษ

@ โรงพยาบาลทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แม้โรมจะพยายามปลุกคนตัวเล็กขี้เซาให้ตื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนองจนความคิดด้านลบเข้าครอบงำจิตใจ“ผมขอโทษครับ” เขาพูดได้แค่นี้“มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ต้องคิดมากนะ” แม่ของวีว่าเอ่ยขึ้น โรมรู้ว่าท่านเป็นห่วงวีว่ามากแค่ไหน และพ่อของวีว่าไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ“แต่วีว่า...”“ตาโรม ไปทำแผลก่อนเถอะ”“ไปเถอะไม่ต้องห่วงทางนี้” ไวน์เอ่ยขึ้นโรมจึงพยักหน้าแล้วยอมให้พยาบาลเข็นรถเข็นไป เขาเองก็มีบาดแผล และรอบฟกช้ำ แต่โชคยังดีที่ขาไม่หักอย่างที่คิดไว้“ลูกเราจะต้องไม่เป็นอะไร ยัยหนูเก่งจะตาย” แม่ของวีว่าปลอบสามีที่เอาแต่นั่งนิ่งมองประตูห้อง ICU อย่างรอคอย“ผมไม่น่าให้น้องรีบกลับเลย ไม่อย่างนั้น...”“อย่าโทษตัวเองเลย ยังไงมันก็เกิดขึ้นแล้ว รอหมอออกมาก็รู้เองนั่นแหล่ะ”รุ่งสางของเช้าวันใหม่ที่เวลาเดินช้ากว่าที่คิด โรมกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และสั่งงานลูกน้องหลายอย่างก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม แม้จะรู้ว่า วีว่าปลอดภัยแล้ว แต่เขาก็ยังไม่วางใจอยู่ดีไวน์มองร่างสูงโปร่งที่นั่งนิ่งเป็นหุ่น ดวงตาคมเอาแต่จ้องประตูบานนั้น เขาจึงทรุดตัวลงข้าง ๆ โรมมองใบ

ฟุบร่างบางถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นเบลล่ารีบสูดอากาศเข้าปอดพร้อมกับไอออกมาอย่างทรมาน“แค่ก ๆ ๆ”“จับมันมัดแล้วเอาขึ้นรถ”ที่โรมปล่อยเรื่องนี้ถึงสามวันเบลล่าคิดว่า ตัวเองรอดแล้วเสียอีก แต่เธอคิดผิด... เขาแค่ปล่อยให้เธอย่ามใจก่อนจะจัดการกับเหยื่อทีเดียวต่างหากรถตู้คันใหญ่แล่นเข้ามาในบ้านของเสี่ยอาร์อย่างง่ายดาย เพียงแค่ไอซ์เปิดกระจกให้บอร์ดี้การ์ดหน้าประตูเป็นหน้าเบลล่า และเอ่ยประโยคสั้น ๆ“บอกเสี่ยอาร์ว่า ฉันเอาคนทรยศมาส่ง”และการกลับมาที่บ้านหลังนี้มันก็ไม่ได้ทำให้เบลล่ากลัวเลยสักนิด ถึงอย่างไรเสี่ยอาร์ก็ต้องเข้าข้างเธออยู่แล้ว คราวนี้แหล่ะจะได้รู้กับว่า ใครกันแน่ที่จะตาย“นี่มันอะไรกัน?”“พี่อาร์... ช่วยเบลล่าด้วย”เสี่ยอาร์ส่งสัญญาณให้ลูกน้องแก้มัดให้เบลล่ากับวิชิต เขานึกสงสัยสภาพของทั้งคู่ที่มีแค่เสื้อคลุมอาบน้ำติดกาย แต่ก็เลือกที่จะสนใจโรมมากกว่า“ถ้าคุมคนของเสี่ยไม่ได้ผมจะจัดการมันเอง” โรมเอ่ยขึ้นก่อนจะโยนซองกระดาษไปให้เสี่ยอาร์ ซึ่งเขาก็รับไว้พอดี ในซองนั้นเป็นหลักฐานที่บ่งบอกว่า เบลล่ามีส่วนร่วมกับเรื่องอุบัติเหตุครั้งนี้“อ้อ นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ถ้าผมส่งหลักฐานให้ศาล.