All Chapters of รักลวงใจ นายแสนเลว: Chapter 181 - Chapter 190

Chapter 22ขอร้อง...อย่าบอกเขา[ไวน์ x พะพาย]เสียงโอ้กอ้ากที่ห้องน้ำหญิงดังขึ้นเป็นระยะบวกกับร่างกายที่พักผ่อนไม่เพียงพอทำให้พะพายรู้สึกเหมือนกับภาพตรงหน้าค่อย ๆ หมุนช้า ๆ“ไหวไหมเนี่ยยัยพาย” น้ำอิงลูบแผ่นหลังบางของพะพายอย่างเป็นห่วง“ม่ายไหว ปวดหัวอ่ะ”“ไปนั่งพักตรงนู้นก่อนไป”อันนากับน้ำอิงพยุงพะพายมานั่งที่ม้านั่งใกล้ ๆ ก่อนจะรับยาดมจากมือน้ำอิงแล้วสูดอัดความหอมสดชื่นเข้าปอด ...ค่อยยังชั่ว“แกไปหาหมอไหม?” อันนาบอกอย่างเป็นห่วงก่อนที่น้ำอิงจะเอ่ยอย่างกังวล“อาการแกเหมือนคนท้องเลยอ่ะ”“...บ้าน่า ฉันจะท้องได้ยังไง แค่ฉันอ้วกแกก็คิดว่าฉันท้องเหรอยะ”แม้ปากจะปฏิเสธเต็มที่ ทว่าในใจกลับรู้สึกโหวง ๆ ยังไงชอบกล...บ้าน่า ฉันทานยาคุมตลอดจะท้องได้ยังไง อีกอย่างประจำเดือน... เอ๊ะ ประจำเดือนมาวันสุดท้ายวันไหนนะ?พะพายพูดกับตัวเองในใจ“อาจจะแค่เครียดมั้ง ช่วงนี้แกกินข้าวไม่ค่อยลงด้วยนี่” อันนาตีแขนน้ำอิงพร้อมกับพูดให้เพื่อนสบายใจน้ำอิงจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ “แหม... กินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะอาจารย์สุดฮอตไม่อยู่ใช่ไหมล่า”“...”คำพูดของน้ำอิงทำให้พะพายหายใจสะดุดอีกครั้ง ใช่... ไวน์ไม่กลับมานอนที่คอน

“จริงอ่ะ งั้นลุกไปกินข้าวค่ะ”“ไม่หิว”เพราะเธอปวดหัว และอยากนอนพักมากกว่าอาการแบบนี้ไมเกรนน่าจะกำเริบแน่ ๆ แม้ว่าจะทานยาไปแล้วก็ตาม แต่ร่างกายที่มีสารอาหารไปเลี้ยงไม่เพียงพอมันก็ไม่อาจจะฟื้นฟูตัวเองได้“ไม่หิวก็ต้องกินค่ะ”จอมเผด็จการสลัดผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างบางส่งผลให้ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวบาง และพะพายก็ต้องขดตัวกอดตัวเอง ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกความไม่พอใจเป็นอย่างมาก“พะพายลุกขึ้นเร็ว” เขาพอจะรู้แล้วว่าที่พะพายเป็นแบบนี้เพราะอะไร“บอกว่าอย่ามายุ่งไง!”เธอสะบัดมือหนาออกทันทีที่เขาสัมผัสจนไวน์ต้องสั่งเสียงเข้ม “ลุกขึ้นมาใส่ผ้าอนามัยก่อน”“อ๊ะ อะไร?”ได้ยินแบบนั้นทำให้พะพายถึงกับหยุดชะงัก แสงไฟสว่างไปทั่วห้องเมื่อไวน์เดินไปเปิดสวิตช์ไฟพร้อมกับดุคนตัวเล็กความรู้สึกเหนอะหนืดที่ระหว่างขาทำให้พะพายพอรู้ตัวแล้ว“นี่ตัวเองเป็นประจำเดือนยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?”“?”พะพายมองคราบเลือดสีแดงวงใหญ่ที่อยู่บนผ้าปูที่นอนสีอ่อน มิน่าช่วงนี้ถึงรู้สึกหงุดหงิดมาก รำคาญแม้กระทั่งเสียงจอแจในโรงอาหารจนพาลทานข้าวไม่อร่อย สุดท้ายก็ทานไปแค่นิดเดียว ซึ่งแต่ละเดือนจะไม่มีอาการปวดท้องเตือนรู้ตัวอีกทีก็ตอนที

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาที่พะพายตั้งปลุกไว้ก็แผดดังทั่วห้อง มือบางควานหามันทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิทก่อนจะปิดปุ่มด้านบนทำให้มันหยุดร้องทันที เมื่อคืน... เธอจำได้ว่าไวน์กลับมาแล้ว แต่เตียงนอนกว้างกลับว่างเปล่า พอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องก็เห็นคนตัวโตเดินยิ้มออกมาจากโซนห้องแต่งตัว“พี่ไวน์จะไปไหนคะ?” ถามพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง“พี่จะไปเฝ้าวีว่าน่ะ”คำตอบของไวน์ทำให้ความน้อยใจตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง“วีว่าก็มีพี่โรมดูแลอยู่แล้วนี่คะ ทำไมพี่ไวน์ต้องไปด้วย”“พาย...”“ขอโทษค่ะ”ร่างสูงนั่งลงบนเตียงนุ่มมองคนที่งอนตุ๊บป่อง สำหรับพี่ชายอย่างเขาการดูแลน้องสาวมันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว เขาอยากให้โรมไปทำงานทำการบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เป็นห่วงวีว่าจนไม่เป็นอันทำอะไร ไวน์จึงเลือกที่จะทำแบบนั้น โดยไม่คิดว่าพะพายจะน้อยใจ“พี่กับไอ้โรมตกลงกันไว้แล้วว่าจะผลัดกันเฝ้าวีว่า ไม่งอแงสิคะ เดี๋ยวพี่ไวน์กลับมานะ”“...พี่ไวน์ไปเถอะ หนูอยู่ได้”“ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวพี่ไวน์ไปส่ง”“ถ้าพี่ไวน์ไปส่งแล้วหนูจะกลับยังไงคะ”“ก็พี่ไวน์จะมารับไงคะ” เขาบอกด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้วีว่าฟื้นแล้วก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง“ไม่เอา

ตอนแรกไม่ได้คิดจะมาผับด้วยซ้ำ แค่ออกไปเดินห้างกับสองสาวเพื่อนสนิทบังเอิญเจอกุ๊งกิ๊งชวนมาพักผ่อนพอคิดว่าพรุ่งนี้วันหยุด กลับไปก็ไม่มีอะไรทำแถมยังต้องนั่งฟุ้งซ่านคนเดียวอีก ดังนั้นพะพายจึงเลือกออกมาผ่อนคลายดีกว่า“อย่าถามมันให้เสียเวลา มันหนีมาน่ะสิ”“อ่าว แบบนี้จะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”ทำไมพะพายรู้สึกว่าคำถามนี้มันคุ้นจัง แต่เธอก็เลือกที่จะสลัดมันทิ้งไปแล้วตอบเพื่อน ๆ ไปว่า“นี่ใครยะ พะพายนะเว้ย ใครจะกล้ามีปัญหา”เมื่อช่วงเย็นไวน์โทรหาเธอแล้ว แต่พะพายเลือกที่จะไม่รับ พอเขาไลน์มาเธอก็พิมพ์ตอบไปว่า อยู่กับอันนาและน้ำอิง แล้วจัดการปิดเสียงยัดมันให้นอนที่ก้นกระเป๋าสะพายทันที“มันเมาแล้วชัวร์”“หึ ๆ แล้วถ้าฉันบอกพี่ไวน์ว่าแกอยู่นี่จะเกิดอะไรขึ้นวะ?” อันนากระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“นี่แกขู่ฉันเหรอ?”พะพายมองหน้าจอสมาร์ทโฟนของอันนาถึงกับทำตาโต เพื่อน ๆ ในโต๊ะก็ตกใจไม่แพ้กัน“ตายแล้ว”“จะแลกกับอะไรว่ามา” พะพายมองเพื่อนสนิทอย่างเคือง ๆเธอไม่รู้ว่าอันนากับน้ำอิงมีเบอร์ติดต่อไวน์ได้ยังไง และตอนนี้เขาน่าจะติดต่อพะพายไม่ได้จึงเลือกที่จะตามตัวที่เพื่อนสนิทของเธอแทน“ดื่มแก้วนี้ให้หมด”พะพายรับแก้วเหล้าท

แต่แทนที่เธอจะตรงดิ่งเข้าไปหาเขา ร่างบางกลับเดินออกไปหาน้ำเย็น ๆ ดื่มให้ชื่นใจดวงตาคมกริบมองตามร่างบางในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าบาง ๆ สีพีชอ่อน ๆ มันเป็นเดรสที่ความยาวของมันปิดเพียงแค่แก้มก้นนุ่มเด้ง เนื้อผ้าบางเบาแม้จะมีสองชั้นแต่กลับไม่สามารถปิดบังสัดส่วนได้เลย เขายังเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน และกางเกงเล็กจิ๋วที่สวมอยู่ด้านในด้วยซ้ำพอพะพายกลับมาไวน์ก็ทำทีเป็นตรวจงานต่อราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจคนตัวเล็กเลยสักนิด เธอจึงปีนขึ้นมาบนเตียงใหญ่แล้วมองไวน์ตาแป๋วกดดันให้เขาสนใจเธอ“เดินไปปิดไฟด้วย”เขาสั่งก่อนจะกดชัตดาวน์แล็ปท็อปแล้วย้ายมันไปวางไว้บนหัวเตียง โดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด เห็นแบบนี้แล้วคนตัวเล็กจึงปีนขึ้นนั่งบนตักแกร่งแทนที่เจ้าแล็ปท็อปเครื่องนั้น“ง้อนะคะ”เสียงออดอ้อนของคนตัวเล็กที่เบียดเสียดเข้ามาก่อนจะทาบริมฝีปากบางลงบนริมฝีปากหยัก ชายหนุ่มยอมเปิดปากโดยง่าย อีกทั้งยังรั้งพะพายให้แนบชิดกับตัวเขา และเป็นฝ่ายลุกล้ำเข้ามาในโพรงปากเล็กกวาดต้อนเอาความหวานจากเธอแทน“อืม...”คนตัวโตส่งเสียงครางฮึมฮำในลำคออย่างพอใจเมื่อพะพายกดสะโพกลงบนแก่นกายมันค่อย ๆ ตื่นตัวขึ้นมารับสัมผัสจากเธออย่างเชื่