All Chapters of รักลวงใจ นายแสนเลว: Chapter 11 - Chapter 20

จนวันหนึ่งเธอได้รับข้อความหนึ่งจากแฟนหนุ่มROMAN: คิดถึงวีจัง อยากเจอ มาหาที่บ้านหน่อยสิวีว่าอ่านข้อความแล้วต้องอมยิ้ม อยากอ้อนเธอสินะ แต่ปกติโรมจะมารับเธอหากเขาจะพาเธอมาเล่นที่บ้านต้องมารับเธอด้วยตัวเอง เพราะมันค่อนข้างไกล เขาให้เหตุผลว่า‘โรมยอมขับรถไกล ๆ ดีกว่าให้หนูต้องลำบากมาเอง อีกอย่างเราจะได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ ด้วย’“แปลกจัง...” วีว่าพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงข้อนี้แต่เธอก็ปัดข้อสงสัยออกไป ต้องรีบแต่งตัวแล้วเดี๋ยวโรมจะรอนาน เพราะว่าจะนั่งรถไปถึงบ้านของโรมก็ใช้เวลาตั้งสี่สิบนาที วีว่าเลือกเดรสสีขาวพิมพ์ลายกวางสองตัวที่หน้าอก ชายกระโปรงแบบสวิงที่บานออกเล็กน้อยความยาวเหนือเข่า มือบางเอื้อมขึ้นมาผูกสายเป็นโบว์ที่ไหล่มนทั้งสองข้างก่อนจะจัดชุดให้เข้าที่จากนั้นก็เปิดกล่องกำมะหยี่สีดำที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบสร้อยคอทองคำขาวที่ตรงกลางมีจี้เป็นรูปตัว R ขึ้นมาใส่ มันยิ่งขับให้เธอดูเหมือนลูกคุณหนูผู้น่าทะนุถนอม สุดท้ายก็เลือกกระเป๋าหนังทรงกลมสีเขียวเข้มขึ้นมาสะพายที่บ่าเล็กก่อนจะเดินออกจากห้องช่วงนี้เป็นช่วงที่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ใกล้จบการศึกษา และคนที่อยากเรียนต่อก็รู้แ

‘วีว่าคร้าบ... รับโทรศัพท์หน่อยคร้าบ...’ร่างบางสะดุ้งหลุดออกจากห้วงความคิดทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าเฉพาะเบอร์ของคนพิเศษดังขึ้น แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้าของเสียงนั้นโทรมา มือบางเอื้อมหยิบมันขึ้นมาก่อนจะสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมา‘My Dear สายเข้า...’เขาพูดแล้วทำจริง ๆ เขาโทรมาจริง ๆ ...เธอควรจะดีใจใช่ไหม? วีว่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสาย‘ทำอะไรอยู่ครับ’ ปลายสายถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ“กำลังจะเข้านอนค่ะ”‘ทำการบ้านเสร็จแล้วหรอ?’“ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ พี่โรมทำอะไรอยู่คะ? นอนดึกจัง”ในเมื่อเขาทำตัวปกติ เธอก็ไม่คิดที่จะชวนทะเลาะ ไม่เอ่ยถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน และพยายามที่จะไม่นึกถึงมัน ปล่อยให้ความรู้สึกของเธอทำงานในแบบที่มันอยากให้เป็น‘คุยกับหนูอยู่ไง’...นี่เป็นคำตอบประจำตัวของเขาโรมก็ยังคงเป็นโรม เขาทำเหมือนว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้เธอฟังเหมือนเดิม ชวนคุยเหมือนเดิม ถามความคิดเห็นของเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้นบ้างวีว่าถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่า แบบนี้มันดีแล้วหรือ? มันเหมือนกับเธอนั่งทะเลาะกับตัวเอง สุดท้ายเธอก็ได้คำตอบ ในเมื่อโรมท

Chapter 3แค่อยากคุยด้วย[ไวน์ x พะพาย]การตื่นเช้ามันช่างทรมานจริง ๆ สำหรับหลายคนที่ชอบนอนดึกใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในยามราตรี ไวน์ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าไม่ติดว่านัดกับน้องสาวไว้ป่านนี้เขาคงกำลังหลับฝันดีอยู่บนที่นอนนุ่มดังเช่นทุกวัน แถมวันนี้ยังเป็นวันหยุดอีกด้วย“หาว...”คนตัวโตปิดปากหาวหวอดในขณะที่เดินลงมายังชั้นแรกของบ้านเพื่อหากาแฟเข้ม ๆ ดื่ม เขาขยี้ผมให้ยุ่งกว่าเดิมก่อนที่ดวงตาคมกริบจะหันไปเจอใครบางคน เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่เมื่อก่อนคอยอ้อนให้เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟัง และชอบขอให้เขาสอนการบ้านเธอเป็นประจำ เขาไม่ได้เจอเธอแค่ไม่กี่เดือนรู้สึกว่าคนตัวเล็กสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแสงแดดยามเช้ากระทบผิวเจิดจ้า ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวขาวละเอียดเหมือนเด็กทารกดูน่าทะนุถนอม ผมยาวลอนคลายสีดำสนิทที่ไม่ได้หวีให้เป็นทรงดูเหมือนจะยาวขึ้นหลายเซนติเมตร บนร่างเล็กสวมเสื้อยืดสีเหลืองกับกางเกงขาสั้นสีขาวง่าย ๆ เธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้ในสวนหน้าบ้าน ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้มันตรึงตาเขาเหลือเกินมุมปากหยักกระตุกยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเท้าหนาจะก้าวออกไปประชิดริมรั้วบ้านที่กั้นอาณา

ปึง!เสียงนั้นเรียกความสนใจจากพวกเขาได้ดีจนทั้งสองต้องหันมองยังต้นเสียง ดูเหมือนในนี้จะไม่ได้มีแค่พวกเขา ไวน์คลายอ้อมแขนออกปล่อยวีว่าให้เป็นอิสระแล้วเดินหาข้อมูลหนังสือที่คอมพิวเตอร์ซึ่งตั้งเรียงกันอยู่ เขาไม่เชื่อในเรื่องภูตผีอะไรทั้งสิ้น บางทีเสียงของพวกเขาอาจจะรบกวนคนอื่นที่ใช้บริการอยู่ก็ได้“จะเอาหนังสืออะไรบ้าง เดี๋ยวพี่ช่วยหา” ไวน์เอ่ยขึ้น เขาวางแขนไว้บนศีรษะของวีว่าอย่างสบายใจ“เอาแขนออกไป มันหนัก” วีว่าดุก่อนจะลงมือพิมพ์คำค้นหาในโปรแกรม ไวน์จึงเปลี่ยนมาวางแขนพาดที่ไหล่ของเธอแทน“แบบนี้ก็หนัก” วีว่าพูดขึ้นหลังจากที่จดเลขเรียกหนังสือเล่มที่ต้องการ“ก็มันสบายนี่” ไวน์ยักคิ้วกวน ๆ วีว่านึกอยากจะข่วนหน้าของเขาเสียจริง“เอาที่สบายใจเถอะค่ะคุณไวน์” วีว่าย่นจมูกใช่เขาแต่ก็ถูกตอบแทนด้วยการบีบที่จมูกแรง ๆ “มันเจ็บนะ”“หึๆ” เขาหัวเราในลำคออย่างชอบใจก่อนจะหันมาสนใจกระดาษในมือเล็กของน้องสาว “หนังสือมันอยู่ชั้นไหนบ้าง ดูสิ”ทั้งสองเดินเข้าไปยังโซนที่เป็นชั้นหนังสือที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกชั้นมีที่สำหรับนั่งอ่านหนังสือ และสามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้ฟรีอีกด้วย หนังสือที่วีว่าต้องใช้ส

[โรม x วีว่า]2 วันต่อมา...@ ตึกสถาปัตยกรรม“เจอกันพรุ่งนี้นะแก”วีว่าบอกลาเพื่อน ๆ ก่อนจะเดินออกมา เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับหนุ่ม ๆ หลายคนที่มองมา ขณะที่เธอเดินผ่านลานเกียร์ที่มีโต๊ะม้าหินอ่อนจัดไว้ให้นักศึกษานั่งพักผ่อน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นตึกคณะวิศวกรรม ไม่แปลกที่จะมีสายตามองมาที่เธอ เพราะทุกคนที่เคยเที่ยวที่ X PUB จะรู้จักเธอในนาม ดีเจดับเบิล วี เธอชินชากับสายตาเหล่านี้เสียแล้ว“ขอโทษนะครับน้องวีว่า”คนตัวเล็กหยุดเดินก่อนจะมองชายหนุ่มตรงหน้า ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถืออยู่ ใบหน้าหล่อตี๋ที่เนียนกริบกับรูปร่างสูงใหญ่ทำให้สาว ๆ หันมองได้ไม่ยาก อ่า... คณะวิศวะกรรมนี่มีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้นเลยว่าไหม?“คะ?”ร่างเล็กผอมบางในชุดนักศึกษาที่ค่อนข้างเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับหน้าอกของเธอ กระโปรงพลีทใหญ่ที่ยาวเพียงปิดเลยก้นลงมาเล็กน้อย เวลาเดินทำเอาหนุ่ม ๆ หัวใจสั่น ผมบ็อบสั้นสีดำสนิทที่ยาวเท้าคางแหลมทำให้ดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นเท่าตัวประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาแต่กลับแต่งแต้มให้ดูเย้ายวน แต่ท่าทางของเธอกลับหยิ่งเอาเรื่อง ทำให้หลาย ๆ คนยิ่งอยากที่จะลองของ“พี่ขอถ่ายรูปคู่กับน้องวีว่าหน่อยได้ไหม