Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 21 - Capítulo 30

เมื่อก่อนเคยคิดว่าตนจะทำตามข้อเสนอนั้นได้ อีกอย่าง เบลล่าก็เป็นคนสวย โรมชอบที่เธอทำตัวน่ารักกับเขา เธอออดอ้อนเอาใจเก่งจนโรมปล่อยตัวปล่อยใจมีความสุขกับเบลล่าโดยลืมคนที่น่าสงสารที่สุดไป เวลาผ่านไปหลายปีโรมไม่ได้เจอวีว่าอีกเลยจนกระทั่งเธอเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาเจอวีว่าในวันรับน้อง เธอคงไม่ได้สังเกตว่าคณะวิศวรรมศาสตร์ และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์รับน้องอยู่ใกล้กัน และไม่รู้ว่าเขามองเธอแทบจะตลอดเวลาที่ทำกิจกรรมรับน้องอีกด้วยโรมพยายามห้ามตัวเองไม่ให้เข้าใกล้เธอเกินความจำเป็น เขาตามเธออยู่ห่าง ๆ เขาไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่วันที่เขาเห็นวีว่ายิ้มให้กับไวน์จิตใจด้านมืดเขากลับบอกเขาว่า...เธออยู่ใกล้เขาแค่เอื้อมมือ หากทำให้เธอใจอ่อนกลับมาได้ วีว่าก็จะเป็นของเขาเหมือนเดิม ถึงเวลานั้นค่อยทำดีไถ่โทษก็ยังไม่สาย เขาจะทำให้เธอมีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้...ภายในห้องนอนที่กว้างขวาง แสงไฟจากหัวเตียงส่องสว่าง แม้จะไม่ทั่วทั้งห้อง แต่ก็พอที่จะทำให้ชายหนุ่มมองเห็นรูปถ่ายจากฟิล์มโพลารอยด์ที่อยู่ในมือได้อย่างชัดเจน“พี่ยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว เพื่อให้หนูกลับมาอยู่กับพี่...”เขาบอกก

ร่างเพรียวระหงในชุดรัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งให้เห็นเด่นชัดเดินเข้ามาในผับชื่อดังที่เธอเป็นดีเจอยู่ ตอนนี้ร้านพึ่งเปิดจึงยังไม่มีลูกค้า แต่วีว่ากลับรีบมาเพราะหากเธออยู่คนเดียวคงได้ฟุ้งซ่านมากกว่านี้แน่“เป็นอะไรยะ? ดูไม่ค่อยดีเลยวันนี้” มิลเล่ ผู้จัดการของที่นี่กล่าวทักทายเมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งของวีว่า“ทำไมอ่ะ? หนูแต่งตัวไม่สวยเหรอ?” คนถูกทักพยายามกลบเกลื่อนอารมณ์ในใจด้วยการมองสำรวจตัวเองร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปที่เย็บด้วยหนังสีดำ ส่วนกางเกงก็เป็นสไตล์สปอร์ตสีเขียวขี้ม้า เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีดำบนศีรษะมีหมวกแก๊ปสีดำครอบอยู่ ...แบบนี้ไม่สวยเหรอ?“เปล่า แต่สีหน้าแกไม่ค่อยดีเลยอ่ะ” มิลเล่บอก“อารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย เฮ้อ...” ร่างเล็กปีนขึ้นนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงที่บุด้วยหนังสีแดงเบอกันดีหน้าเคาน์เตอร์บาร์ เธอวางคางเล็กเกยที่แขนเรียวของตนเองอย่างเบื่อหน่าย“ทำไม? โดนหนุ่ม ๆ ตื้อขอเบอร์เหรอ?” มิลเล่พูดติดตลกเป็นที่รู้กันว่าวีว่าไม่ชอบให้ผู้ชายเข้าใกล้สักเท่าไร แต่ดอกไม้งามก็ย่อมมีแมลงผู้ผึ้งอยากดอมดมเป็นธรรมดา ยิ่งดอกไม้ดอกนี้มีสีสันเย้ายวนด้วยแล้วมันจึงเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว“ถ้าแค่นั

วีว่าพยายามลบใครบางคนออกจากความคิด หลังจากที่สมองน้อย ๆ คอยคิดวกวนเกี่ยวกับเขาแทบจะตลอดเวลาจนแทบนอนไม่หลับ เธอนึกถึงช่วงเวลาทั้งดีและไม่ดี นึกถึงสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ ความทรงจำต่าง ๆ ประเดประดังเข้ามาไม่ขาดสายจนวีว่ารู้สึกว่าตนเองเริ่มฟุ้งซ่าน แน่นอนว่าความรู้สึกแบบนี้มันค่อนข้างที่จะจัดการยากเธอพยายามหาอะไรทำให้ตัวเองยุ่งอยู่ตลอดไม่เปิดโอกาสให้เขาเข้ามาในความคิด งานที่อาจารย์ให้ทำกำหนดส่งสิ้นเดือนเธอก็ทำเสร็จจนหมด เวลานอนต้องเปิดดนตรีเพื่อกล่อมให้ตนเองหลับสบายไม่คิดเรื่องของโรม“วันนี้อาจารย์จะประกาศรายชื่อนักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกให้ไปดูงานที่ประเทศสิงคโปร์...” เสียงของอาจารย์ประจำภาควิชาดังขึ้นเรียกความสนใจจากนักเรียนที่หลับแหล่มิหลับแหล่ให้ตาสว่างขึ้นมาการไปดูงานครั้งนี้สำหรับพวกเขาเป็นการเปิดโลกทัศน์ใหม่เกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรม วิศวกรรม และเทคโนโลยีที่ใช้ในการสร้างและออกแบบอาคาร นักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกจะมีเพียง 10 คน ซึ่งเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ถึง ปีที่ 4 คละกัน โดยคณะกรรมการจะตัดสินจากผลงาน ผลการเรียน และคะแนนในรายวิชาเอกเป็นหลัก“ตื่นเต้นว่ะ” วีว่าพูดกับเพื่อน ๆ ที่นั่งเรียง

หลังจากที่ทักทายอาจารย์ และพี่ ๆ ในคณะที่ร่วมเดินทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สายตาหวานก็พลันสะดุดกับสายตาดุดันของชายคนหนึ่งที่จ้องเธออยู่ก่อนหน้า วีว่าหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนี...พี่โรม มาได้ยังไง? หรือว่า เขาได้รับคัดเลือกให้ไปดูงานครั้งนี้ด้วยคนตัวสูงได้เพียงมองร่างเล็กอยู่ห่าง ๆ ภายในใจข่มกลั้นความไม่พอใจที่เมื่อครู่เขากอดกับไวน์ เขาเห็นตั้งแต่ที่เธอกับไวน์เดินเข้ามาในสนามบิน จนกระทั้งพวกเขาร่ำลากันด้วยการกอด แล้วแยกจากกัน“นักศึกษาคะ เราจะถ่ายรูปรวมก่อนที่จะขึ้นเครื่องนะคะ ให้ทุกคนเอาสัมภาระที่เป็นกระเป๋าใบใหญ่มารวมกันไว้ก่อนแล้วยืนประจำที่เลยค่ะ”หลังจากถ่ายภาพเป็นที่ระลึกแล้วไม่นานทางสายการบินก็ประกาศให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง วีว่ามองเลขที่นั่งสลับกับตั๋วโดยสารในมือ เธอเก็บกระเป๋าสะพายขึ้นที่เก็บของเหนือศีรษะ แต่ก่อนที่เธอจะนั่งประจำที่คนตัวเล็กก็ต้องตกใจกับภาพที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ชายร่างสูงที่คุ้นตานั่งไขว่ห้างอ่านนิตยาสารของสายการบินอยู่ตรงที่นั่งติดหน้าต่าง ...ที่นั่งของเธออยู่ติดกับโรม! บ้าไปแล้ว!“หวัดดี” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นสบตากับเธอก่อนจะหัวเราะในลำคอวีว่าสะบัดหน้า

รถสปอร์ตทรงโฉบเฉี่ยวสีน้ำเงินเงาวับบ่งบอกความเป็นตัวตนของเจ้าของเคลื่อนตัวช้า ๆ ออกนอกรั้วมหาวิทยาลัย ภายในรถมีเพลงสากลเปิดคลอเบา ๆ ทำให้บรรยากาศภายในรถดูผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่มาก“เมื่อกี้หาอะไรเหรอ?” ไวน์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ติดด้วยอารมณ์ดีเพราะวันนี้ถือว่าโชคดีที่มีตุ๊กตาหน้ารถนั่งข้าง ๆ“อ๋อ... โทรศัพท์น่ะค่ะ สงสัยลืมไว้ที่คอนโด” พะพายตอบ“อยากกินอะไรเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” ชายหนุ่มละสายตาจากถนนที่ค่อนข้างโล่งมองร่างเล็กข้าง ๆ“อะไรก็ได้ค่ะ พายกินได้หมด”“ตอนบ่ายมีเรียนหรือเปล่า?” ไวน์ชวนคุยไม่หยุดเพราะอยากได้ยินเสียงหวาน ๆ ของเธอ แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กจะถามคำตอบคำ คำตอบก็ดูห้วนแปลก ๆ“มีค่ะ”“งั้นเดี๋ยวกินอิ่มแล้วพี่มาส่ง”พะพายพยักหน้าให้ชายหนุ่ม เธอมองรอยยิ้มของคนตัวสูงก่อนจะละสายตามองไปบนถนนเนื่องจากหัวใจที่เต้นถี่ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ในใจลึก ๆ กลับคิดว่า ...เป็นแบบนี้ทุกวันก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะไวน์เลือกร้านอาหารไทยใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัยเพื่อทำเวลา อยากพาไปทานร้านอร่อยที่อยู่ไกลกว่านี้ก็กลัวว่าคนตัวเล็กจะเข้าเรียนตอนบ่ายไม่ทันพะพายพยายามวางสายตาไว้ที่อาหารบนโต๊ะมีบ้างที่เงยหน้าสบ