All Chapters of เมียรักผู้กองร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

เตชินทร์พาร่างสูงใหญ่เดินเข้าห้องน้ำ เสียงน้ำเริ่มไหลดังขึ้นไปถึงชั้นสองขณะที่จอมขวัญหย่อนตัวลงนั่งบนเตียง ใจยังกระดอนจากเหตุการณ์เมื่อครู่อยากเล่นเกมกับฉันนักนายหัวเกรียน...แต่เหตุใดยิ่งเล่นเกมกลับกลายเป็นเธอเองที่หวั่นไหว ภาพร่างสูงนั่งปลดปืนใต้เงาสลัวผ่านม่านควันขาว...เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เธอรีบขึ้นเตียงนอนตะแคงห่มผ้าแกล้งหลับ แรงฝีเท้าดังตามน้ำหนักเดินขึ้นมาถึงชั้นบน กลิ่นสบู่คลุ้งอ่อนจางเมื่อเขาเข้ามาในห้องนอน เธอลอบเปิดตาข้างหนึ่งลมหายใจสะดุดกึก ! ตำรวจหนุ่มถอดกางเกงตัวเดิมที่เปียกน้ำออกพาดราวตากผ้า บั้นท้ายสีเข้มเปลือยอยู่ข้างหน้า เธอตาโต เขาเอี้ยวตัวกลับมามอง เธอรีบหลับตา มือกำผ้าห่มแน่น เสียงกางเกงบ็อกเซอร์ร่วงลงพื้นตามมาด้วยเสียงสวมเสื้อผ้าก่อนที่เตียงจะยุบตัว“จะแกล้งหลับไปถึงเมื่อไร” เขาพูดแล้วทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ดึงผ้าห่มเธอออก “ไหนว่าร้อน”“หนาว ฝนตก” เสียงหวานอู้อี้ ลืมตามองความมืดในห้อง เงาสีเทาชะโงกด้านบน ลมร้อนปัดโดนใบหู“แต่เหงื่อออก”“เ

ขณะที่จอมขวัญกำลังยืนพิจารณาทางเลือกของท้องไส้ เสียงผู้หญิงสองคน หนึ่งแหบหนึ่งแหลม สำเนียงเหน่อตะโกนดังมาจากทางห้องพักริมสุดอีกฟาก เธอเอี้ยวคอไปมอง“คุณหน๋ายคะ...” เสียงของเด็กอายุน้อยกว่าราวยี่สิบปีตะโกนป้องปาก อีกคนอายุราวสามสิบกว่า ๆ ค่อนปลายยิ้มกว้างไม่แพ้กัน พยักหน้าหงึกหงัก“คุณนาย...” เธอพึมสงสัย เรียกใครกัน... คุณนาย“คุณหน๋ายผู้กอง” พวกหล่อนทั้งสองเรียกย้ำ จอมขวัญชี้หน้าอกตัวเอง“ค่า... เรียกคุณหน๋าย” ทั้งคู่ยิ้มหัวเราะพลางเดินมาใกล้ในมือเป็นถ้วยแกง อีกคนเป็นเถาปิ่นโตเล็ก“หนูววชื่อแก้วค่ะ เป็นเมียหมู่ไสว” คนที่เด็กกว่าแนะนำตัว“ชื่ออุษา” หญิงคนนี้ร่างท้วมกว่าเล็กน้อยชี้หน้าอกตัวเอง “เมียดาบประหวิ๋ด...”“อ้อ...” จอมขวัญยิ้มอ่อน “รู้จักแต่หมู่ไหวกับดาบวิตรมาตั้งนาน ได้เจอภรรยาก็วันนี้เอง”“อุ๊ยยยย ! คุณหน๋ายเรียกซะจักจี๋หู” อุษาหัวเราะคิก “เรียกเมียดาบหวิ๋ดก็ได้ค่ะ”“แล้วนี่...

ผู้กองร่างสูงนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนสั้นที่เลยสะโพกลงมาเท่านั้นกำลังเปิดประตูห้องน้ำ แผ่นหลังขึ้นลอนกล้าม เธอกลืนน้ำลายเบือนสายตาออก เธอไม่ควรมอง แต่สายตากลับทรยศหัวใจตัวเองบ้าแน่ ๆ เลยจอมขวัญ แค่นี้แกก็ใจง่าย ! เธอก่นบ่นตัวเองกระแทกจานช้อนจะได้ไม่เอาภาพร่างแกร่งที่กวนหัวใจมาคิด ทว่าเสียงน้ำซู่ไหลกระทบเนื้อ เธอมองประตูขณะเดินผ่านรู้สึกวูบวาบพิกล กลิ่นสบู่ธรรมดาที่เขาใช้หอมเสียยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมของดาราชายเมืองกรุงเทพเธอรีบเทกับข้าว ใช้แรงล้าง หาอะไรก็ได้ทำเพื่อให้ลืมภาพจำติดตา แต่ลมที่พ่นออกกลับร้อนขึ้นทุกขณะ เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้เธอชะงัก แข็งใจไม่หันมอง“บอกแล้วว่าไม่ได้ให้มาเป็นคนใช้” เสียงทุ้มเปรยในอก เท้าข้อศอกกับขอบประตูบังภาพด้านหลังจนมิด “ไม่เห็นเถียงเหมือนเคย”“ขี้เกียจเสียลม”“ฮึ ! อาบน้ำเร็ว ๆ อยากให้ช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผล” เสียงฝีเท้าถัดขึ้นบันได เธอใจกล้าเอี้ยวคอกลับ ภาพที่เห็นผิวสีแทนชื้นเม็ดน้ำพาให้ท้องน้อยสาวรุ่นอย่างเธอหดรัด กำผ้าเช็ดมือยับย่น ใจโครมครามเดินตามขึ้นชั้นบ

แต่ลูกกำนันกำลังหึงจนควันออกหู คำว่า เมียเก่า ทิ่มจนจุกร้าว จิกเล็บกลางฝ่ามือจนเจ็บ เหมือนใครสักคนเอามีดบาง ๆ กรีดลงกลางอกเธอไม่มีสิทธิ์เจ็บในฐานะคนรัก แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกลดให้กลายเป็นส่วนเกินกลางบ้านของตัวเอง หัวใจเธอกลับหดเกร็งจนหายใจไม่ทั่วท้อง“แค่ของ เก่า” เธอพ่นลมเฮ้อ ! แรง ๆ ผุดลุก “เชิญตามสบาย ของใหม่จะขออาบน้ำก่อน หิวข้าว !” พูดจบทิ้งสะโพกยั่วเดินขึ้นบันไดให้ตาสีสนิมมองตาม ลงส้นตึงตังขัดเสียงหวานของลินลดาที่เอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเธอลับหาย“เมียเตนี่ มารยาททราม”เธอเย้ย ช้อนสายตาหวานก่อนสะดุ้งเมื่อตาคมดุที่จ้องกลับวาวแสงอาฆาตวาบหนึ่งแล้วจางหาย เธออาจคิดไปเอง... มันหลายปีมาแล้ว“รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่บางปลาม้า”“ข่าวครึกโครม อีกอย่างแม่ดาราคนดังนี่ฉาวจนกลิ่นฉุน”เตชินทร์พยักหน้าช้า ๆ ราวกับเห็นด้วย ปากค่อยคลี่ยิ้ม “แล้วปัญหา ?”ลินลดาค่อยผ่อนลมหายใจ เสียงเขากลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน เธอคงคิดมากเกินไป เรื่องมันนานมากแล้ว

“ช่วยยยด้วยยย”จอมขวัญแหกปาก เตชินทร์เบิกตาไม่คิดว่าเธอเล่นลูกไม้นี้ ปิดปากให้หยุดร้อง เธอกัดมือ“โอ๊ย ! โธ่โว้ย !”   เขาสะบัดมือเร่า ๆ ลูกกำนันขึ้นเข่ากระแทกเข้าหน้าท้องต่ำเฉียดของรักกลางลำตัว“อุ๊บ !”ผู้กองจุกตัวงอสองวินาที เอื้อมมือรวบเอวจอมขวัญจากด้านหลังลากเข้าห้องน้ำ“เป็นหมาบ้านักใช่ไหม”“ปล่อยยย ฉันจะร้องให้คนทั้งอำเภอรู้ว่าผู้กองหัวเกรียนรังแกเมีย !”คิ้วเข้มกระตุก เขาคว้ากุญแจมือมาล็อกข้อมือเธอเข้ากับราวพาดผ้าด้านข้าง แขนเธอห้อยสูง ฤทธิ์เดชลูกสาวกำนันลดลงครึ่งส่วน เขาผละห่างเปิดฝักบัวใส่ ซ่า...“ไอ้บ้า !”เธอสบถ ก่นด่า เรียกโคตรเหง้ามาอีกอักโข ยกเท้าเตะไปทั่ว กวาดขวดแชมพูกระเด็น กลิ่นหอมโชยฟุ้ง“น้ำเย็นคงช่วยลดอาการคลั่งได้ จริงไหม”เธอเกลียดเขา ไอ้หัวเกรียนทำเธอร้อนไปทั้งทรวงไม่พอ ยังหยามศักดิ์ศรี ป่านนี้ชาวบ้านคงหัวเราะเธอสนุก“ฮึ ! ใครกันแน่ที่คลั่ง” เธอปัดฝักบัวหลุ