All Chapters of เมียรักผู้กองร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงน้ำแข็งกระทบกันในถังดังกึก ! ไม่มีใครรู้… ว่าใต้ลังน้ำแข็งนั้นซ่อนของที่จะฆ่าคนได้ทั้งงาน บ้านกำนันหนูยังคงครึกครื้น ราวกับคืนนี้ไม่มีอะไรผิดปกติบ้านกำนันหนูโอ่อ่าหรูหรา อวดเงินและบารมีสีเทาเย้ยกฎหมายโภคินยืนนิ่งบนห้องวีไอพีเย็นฉ่ำ กระจกมองเห็นด้านเดียวทำให้คนในงานไม่รู้ว่าผู้แทนชาวบ้านผู้แสนดีมาถึงแล้ว“ยังไงต่อ” กำนันหนูยกเหล้าดื่มอัก ๆ แก้มยุ้ยคางสองชั้นแดงก่ำ เมาแต่หัววัน โภคินแค่นลมใส่“ค่ำ ๆ ช่วงวงดนตรีขึ้น ชาวบ้านกรึ่มได้ที่ค่อยขนไอซ์”“แต่ผู้กำกับสืบสกุลโดนพักงาน” น้ำเสียงกำนันคนชั่วประหวั่น แม้มันมีอิทธิพลแต่มือไม้โดนสอยย่อมต้องระวังตัว“ยิ่งต้องขนวันนี้ก่อนที่กองปราบจะส่งคนมาแทน” โภคินเอ่ยเสียงต่ำ ตาจ้องคู่อริที่กล้าเดินเข้างานทั้ง ๆ ที่ไร้อาวุธ “โดยเฉพาะไอ้เตชินทร์ กำจัดมันเสียก่อน”“ผู้กองคนใหม่ ?” กำนันหนูเปลี่ยนท่าที จากเมากลายเป็นเครียดขึ้ง ลุกไปยืนข้างกัน “ลูกบิ๊กต๊อบ ไม่ง่าย”“แต่ใช่ว่าจะไม่มีทาง” เขาเบ

คลิปจากงานกำนันหนูว่อนทั่วบางปลาม้า ผู้กองเตชินทร์ ลูกชายบิ๊กต๊อบ กลายเป็นฮีโร่ในเสี้ยววินาที ขณะที่ชื่อของโภคินถูกประณามว่าเป็นคนค้ายา“หลวงพ่อโต... ช่วยให้ผู้กองไปทันด้วยเถิด สาธุ...”รถหรูจากเมืองหลวงเลี้ยวเข้าเขตอำเภอบางปลาม้าท่ามกลางเสียงหวอรถพยาบาล ตำรวจดังแทรกเสียงฟ้าคำราม รถดูคาติปาดหน้าแซงขึ้นไป“ไอ้เต ตามไป มันไม่ใช่แค่คดีแล้ว” เตชภูมิพึมพำกัลยาบีบมือตัวเองบนตัก รถหรูแล่นเร็วต้านลมที่โหมขึ้นทุกขณะตามสองล้อของลูกชายไปติด ๆ พอ ๆ กับจังหวะลมหายใจของเตชินทร์ที่ถี่รัว ซิ่งรถคันโปรดเลี้ยวเข้าถนนบ้านโภทรัพย์ รั้วไม้สักสลักลวดลายอ่อนช้อยสีแดงเข้มเขาไม่รอให้ยามเปิดรั้ว บิดคันเร่งพุ่งชนประตูไม้จนแตกกระจาย เพราะถ้าเขาช้าอีกเพียงวินาทีเดียว คนที่อยู่ข้างในอาจไม่เหลือให้ช่วยแล้ว“เอ้ย ! รปภ. เร็ว ! คนร้าย !”คนในบ้าน เวรยามตะโกนเซ็งแซ่แข็งกับเสียงเครื่องสองร้อยแรงม้าวิ่งตามผู้กองหนุ่มบิดไปจอดถึงตีนบันไดบ้านเศรษฐีสายตาเตชินทร์กวาดลวก ๆ แต่ละเอียดทุกวินาทีแวบร่างโภคินลากผมจอมขวัญเดินขึ้นกระไดหล

ความชุลมุนที่บางปลาม้าเริ่มคลี่คลาย แต่ในเมืองหลวง… เพิ่งเริ่มต้น ณ อาคารเกียกกายเวลาเกือบค่ำในวันเดียวกันคุณธรรมลงลิฟต์หลังจากเสร็จประชุมเครียดทั้งวัน ทว่าเพียงแค่ประตูลิฟต์เปิดกลับเหมือนอีกโลกที่ไม่ใช่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ โลกที่เขาคุมได้… ก็หายไปทันทีคำถามพุ่งใส่เหมือนกระสุน ไม่มีที่ให้เขาหลบ“ท่านคะ ท่านทราบข่าวหรือยัง วันนี้คุณโภคินถูกจับพร้อมไอซ์ร้อยโล”“ท่านมีความเห็นว่ายังไงบ้างคะ”ทุกไมโครโฟนสำนักงานข่าวจ่อติดปาก เดินกระแทกไหล่เขาอย่างไม่เกรงใจ บอดี้การ์ดล้อมกันท่านคนดีออกนอกอาคารแต่เสียงไซเรนหลายคันเลี้ยวปาดดักหน้า สีหน้าคุณธรรมเปลี่ยนสี“ขออภัยครับท่าน แต่ขอเรียนเชิญไปให้ปากคำ” นายตำรวจไม่คุ้นหน้าเอ่ยเสียงเรียบ“ฉัน สว.” เสียงเขายังนิ่งแต่เหงื่อเริ่มไหลจากขมับ “ได้เอกสิทธิ์คุ้มครองตามกฎหมาย” เขากล่าวเสียงกระด้าง แผ่นหลังร้อนวูบจากสายตานักข่าว กล้อง“แค่ให้ปากคำครับท่าน เชิญ”คุณธรรมตัวแข็งทื่อ กิริยาเลวทรามของตำรวจยศต่ำพันตำร

แดดยามเช้าของบางปลาม้าสะท้อนวาวกระทบยอดหลังคาสีทองของวัดกลาง นกกระพือปีกออกหากินย่ำรุ่งดังพึ่บพับระคนเสียงไก่ขันคุ้ยดินในลาน“เอ้า... ยกดี ๆ” จอมพลชี้นิ้วสั่งโป้งยกข้าวปลาอาหารถวายพระเช้านี้ขึ้นศาลา เขาเลือกจัดงานบุญครบรอบวันตายของแม่และพ่อพร้อมกัน“พ่อกำนัน...” ยายเฒ่าทองยิ้มร่า มีหลานสาวประคองเดินขึ้นบันได “เช้านี้คึกคักดีนะ”“ต้องขอบใจชาวบ้าน มากันทุกปี” กำนันยิ้มกว้าง ไอรินและจอมขวัญเพิ่งจะเดินขึ้นตามมาหอบของพะรุงพะรัง“อ้อ... หลานขวัญก็มาด้วย” ยายทองมองยิ้ม ๆ “เดินระวังนะ ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้”จอมพลสะดุ้ง อะไรกัน... อ้าปากแย้งแต่ตาเฒ่าพงษ์หมู่เก้า ปกติเห็นแต่เมาเหล้าขาวเดินเซออกมาจากศาลาถลามาเกาะไหล่“เขาว่าเมื่อคืนผู้กองปืนบ้านกำนัน รึ!” เสียงกลิ่นสุราเหม็นหึ่งทำกำนันเบือนหน้าหนีแต่พวงแก้มแดงซ่าน ไอรินยิ้ม ๆ เดินผ่านไม่อยากแวะเพราะกลัวจะโดนถามไปด้วย ส่วนจอมขวัญหน้าเห่อไปหมด“พวกเอ็งรู้ได้ยังไง” จอมพลถามกึ่งโกรธ“ก็ไอ้ชวด

แสงไฟระยิบระยับภายในหอประชุมโรงเรียนบ้านบางปลาม้า กลิ่นดอกมะลิและกุหลาบขาวอบอวลไปทั่วงานที่ถูกจัดอย่างสมเกียรติด้านหน้าหอประชุมมีรถราชการจอดเรียงสลับกับรถอีแต๋นและมอเตอร์ไซค์ของชาวบ้านจนแน่นลานดินเสียงหัวเราะ เสียงเด็กวิ่งเล่น และเสียงคนเรียกกันสำเนียงเหน่อดังคลอไปกับดนตรีวงเล็กหน้าเวทีงานแต่งของผู้กองกับลูกสาวกำนันในคืนนี้จึงไม่ใช่แค่งานมงคลของคนสองคนแต่มันคือคืนที่ทั้งบางปลาม้ามาร่วมเป็นสักขีพยานแขกเหรื่อทั้งในเครื่องแบบติดแถบสีและชาวบ้านบางปลาม้าในชุดผ้าไหมสีสดใสนั่งกันเต็มขนัด เป็นภาพที่หาดูได้ยากที่ 'บิ๊กต๊อบ' จะร่วมโต๊ะจีนกับ 'ตาพงษ์' ที่ยังพยายามแอบกระดกเหล้าขาวอยู่ข้างถังน้ำแข็ง“กูว่าวันนี้ลูกพี่สวมชุดขาว” บิ๊กเปรยเบา ๆ เป็นเหตุให้เกิดการพนันขึ้นทันควัน โป่งยิ้มกริ่มเดินเก็บเงินแล้วรอคอยว่าเจ้าสาวจะสวมชุดอะไรจังหวะนั้นไฟในหอประชุมค่อย ๆ หรี่ลงทีละน้อย เด็กเสิร์ฟหยุดเดิน ชาวบ้านหยุดคีบกับข้าว แม้แต่ตาพงษ์ยังยอมวางแก้วเหล้าขาว ทุกสายตาหันไปทางทางเดินสีแดงตรงประตูใหญ่พร้อมกันโดยไม่ต้องมีใครสั่งเงียบกริบเมื่อเสี