All Chapters of เมียรักผู้กองร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

จอมขวัญมองไปทางโรงพักที่พึ่งพิงของชาวบ้าน เขาบอกว่าเช้านี้มีงาน... ผู้บังคับการมาเยือนถึงสถานีไกลปืนเที่ยง ย่อมต้องมีเรื่อง...เสียงของภรรยาที่เริ่มเป็นห่วงสามีดังก้องในทรวง ใช้สายตาคำนึงลอยไปกลับสายลมและผู้กองหนุ่มราวกับรับรู้ได้ ยกนิ้วขยี้จมูกที่คันยุบยิบ“นี่”ผู้บังคับการภาคเจ็ด พลตำรวจตรีสนองโยนซองน้ำตาลลงบนโต๊ะ เตชินทร์ชำเลืองไปทางผู้กำกับการสืบสกุลที่ไม่ได้มองหน้าเขา แสดงว่าเห็นของที่อยู่ในซองแล้ว ? เขาหยิบเอกสารออกมา คิ้วขมวดจนย่น“เรื่องยังไม่ถึงหูผู้การปลื้มคุณ” สนองเอนตัวพิงเบาะนุ่มกอดอก “คุณจะเอายังไง”“เอายังไง ?” เตชินทร์ถามมึนงง ภาพถ่ายสีขนาดเอสี่ในมือหลายภาพสั่นระริกด้วยมือกร้านเผลอกำ ไม่ใช่เพราะตกใจหรือกลัว เขากำลังโดนขู่จากคนที่ยศมากกว่า ชื่อของพ่ออดีตคนรัก“ไม่ใช่ผม” เขาสอดภาพกลับซองตามเดิม ไม่ได้อยากจ้องมากกว่านั้น “ของผมใหญ่กว่านั้น”การุณที่นั่งข้าง ๆ หลุดพรืด... สนองตวัดตามอง“อีกอย่าง...” เขาเอ่ยนิ่ง ๆ เหมือนที่ตาเฉยชา &l

เช้าวันใหม่ ไก่ขันลั่นทุ่งนา กลิ่นข้าวหุงใหม่ลอยคลุ้งปนไข่เจียวร้อนควันฉุย ไอรินหย่อนตัวลงนั่งข้างสามี วางโทรศัพท์ลงหลังดูคลิปซ้ำอีกรอบคลิปเดิม... กรีดเบาะดูคาติ“ทำไมวันนี้พี่พลถึงไม่โกรธแล้วล่ะ”“โกรธใครกัน” เขาหัวเราะในคอ “ลูกเรามันใช่ย่อย ปล่อยให้ผู้กองปวดหัวไปเถอะ”เขาตักข้าวเข้าปาก แต่ยังไม่วายพูดต่อ “ทะเลาะกันบ้างก็ดี... หัวปีท้ายปี ฮ่ะ ฮ่า”เสียงหัวเราะดังปนสำลัก ไอรินหัวเราะตาม มองลอดระเบียงไปด้านล่างเสียงรถเครื่องของโป่งแล่นผ่านไป“อย่างน้อย พี่คงตัดสินใจไม่พลาด”เขามองออกไปนอกระเบียง แววตาคล้ายโล่งใจ... หรือกำลังหลอกตัวเอง แต่เสียงหัวเราะกลับรื่นมีความสุข มื้อเช้าบ้านนอกจึงอวลด้วยความสุข ต่างจากอีกฟากหนึ่งของโลก... กรุงเทพมหานคร ขณะที่แสงเช้าลอดผ่านตึกสูงระฟ้าส่องเข้าสู่ห้องอาหารหรูหราเตชภูมิมือสั่นเทาเมื่อเขาเปิดซองสีน้ำตาลที่ฝากพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูรั้ว ภาพสีคมชัดขนาดเอสี่ร่วงหล่นลงพื้น มือเขากุมอกแน่นแทบทรุด“ท่าน !”

 เตชินทร์สบถอยากเบือนหน้าหนีแต่กลับห้ามสายตาของตัวเองไม่ได้ ร่างอวบอิ่มค่อย ๆ ซบหน้ากอดคอม้า เอียงมองเขายิ้มนิด ๆ ขยับสะโพกหน่อย ๆ เตชินทร์ยกมือปิดจมูกที่ร้อนฉ่า อีกมือจับเสื้อคลุมปิดกางเกงด้านหน้าจากนั้นเขาก็จำไม่ได้แล้วว่าใครทักเขาบ้าง มีคนส่งปลาหมึกย่างมาให้เขารับ แต่เขาปัดออก ท่อนขาก้าวเดินตามแรงหมุนของม้าสีสด ตามแรงหัวเราะเย้าของคนร่างเล็กที่ขยันโปรยใส่เสียงของม้าเครื่องจักรดังโขกเขกแข่งกับเสียงเต้นกลางอกซ้าย หัวใจเขาเหวี่ยงขวาตามเข็มนาฬิกาแต่วนเร็วยิ่งกว่าเข็มวินาที สองขาขืนแรงห้ามของสมองก้าวเรื่อย ๆ ยิ้มตอบเธอเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบห้าคลั่งรัก... เขาหยุดเมื่อเดินมาถึงหน้าบันไดอีกครั้ง หายใจถี่ขึ้นบ้าไปแล้วไอ้เต...เสียงเพลงสามช่างานวัดยังบรรเลง เงาของหญิงคนหนึ่งวูบผ่านมาหยุดตรงหน้า สวมชุดเดรสสีขาวลูกไม้แปลกตา เธอถอดแว่นกันแดดยิ้มสั่น ๆ จอมขวัญหยุดยิ้มเอี้ยวคอกลับหลัง คอแทบเคล็ด เขม่นตา“เต...”เตชินทร์กวาดสายตามองใบหน้าที่เคยคุ้น นัยน์ตาที่เคยหวานบัดนี้ขึ้นรอยเขียวช้ำและรื้นด้วยหยดน้ำตา ความรู้สึกขมป

เขาไม่บอกคำถามซ้ำให้มากความในเมื่อสายตาเธอรับรู้อยู่แล้ว ความรู้สึกเปลือยเปล่าเย็นเยียบถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากอุ่นผ่าว สัมผัสปลายลิ้นแทรกกลีบควานหาจุดอ่อนไหวใช้นัยน์ตาเหล็กตรึงเธอไว้แทนกุญแจเขาเซาะเนินเนื้อที่ระริก วนลิ้นบนติ่งเสียว เสียงคำรามอย่างเสือกระหึ่มในอกครอบปากลงครองส่วนหวงแหนที่เธอควรปกป้อง ทว่าเรี่ยวแรงของเธออ่อนเหลว เธอกัดริมฝีปากสะอื้นในอกขณะที่เขาไกวซอกลับ ลึกเข้าหลืบไปทุกที“พี่เต...”เธอครางชื่อของเขาสั่นพร่าจนแทบไม่ลอดออกมาเป็นคำ จิกเล็บให้เขาเจ็บอย่างที่เธอกำลังทรมานเจียนขาดใจ เขาไล้ลิ้นไปตามร่างนวลเย็นจัด สัมผัสให้เธออุ่นทุกตารางนิ้ว ประกบปากจูบลึกซึ้งแล้วจับมือเธอวางตรงแก่นกายบนเนื้อผ้าเปียก“โคตรจะหวาน”เขาครางต่ำส่งหยาดชื้นเข้าสู่ปากเธอ น้ำใสหนืดยืดระหว่างกัน กลิ่นหอมรัญจวนอวลอยู่ในปากของพวกเขาสองคน“แฉะขนาดนี้...” มือเขาเคลื่อนไหวช้า ๆ จับนิ้วเธอลูบกลางร่องรัก “อยากให้พี่ทำแรง ๆ ไหม”เธอกลั้นหายใจรวดร้าว เขาสอดนิ้วตัวเองผสานนิ้วของเธอกรีดแทรกในช่องทางอ่อนนุ่ม ขยับด้

เธอกำเสื้อยืดคนด้านบนแผ่ว ๆ ตลอดชีวิตฟังแล้วมันนานจนไม่อาจสัมผัสได้ ทว่าสำหรับเขาแล้วเธอรู้ว่าสิ่งที่พูดออกมานั้นเป็นคำพูดจากหัวใจ แม้ว่าเขาไม่ได้เอ่ยบอกรัก แต่มีใครกันจะมอบสิ่งสำคัญต่อชีวิตตำรวจของตัวเองให้อีกคน โดยเฉพาะชีวิต...แต่เธอไม่พร้อมตอบรับ แม้เหตุการณ์งานวัดเธอเชื่อได้สนิทใจว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของป้องทว่าโภคิน... เขายอมรับข้อเสนอคุ้มครองเพื่อเธอหรือตัวเองกันแน่และเมื่อเธอไม่พูดอะไรออกมา ผู้กองหนุ่มจึงพลิกตัวเป็นฝ่ายนอนให้เธอก่ายเกยบนอกแน่นกล้าม ปล่อยให้ความเงียบดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ พร้อมลมรำเพยพัดผิว“ทำไมถึงกลับบ้าน” เขาถามเบา ๆ มือน้อยขยุกขยิกกลางอก ไม่พูด “ไม่อยากตอบ...”“พี่รู้อยู่แล้ว” เธอพูดขัด“โลกโซเชียล ไม่ใช่โลกจริง”“แล้วพี่ล่ะ” เธอถามบ้าง “ทำไมโดนเด้ง”เขาลืมตาสีสนิมที่ลึกล้ำ นั่นสิ... ทำไมโดนเด้ง เขาทวนคำถามของเธอในใจ ขัดขาคนตัวใหญ่หรือเพราะตัวเองเห็นคนทำร้ายประเทศชาติไม่ได้ หรืออยากทำให้ดีกว่าพี่ชาย หรือ...&ld