All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 101 - Chapter 110

เฉิงหนิงเฉิงรู้สึกพอใจยิ่งนักที่หลี่เยว่เล่อแสดงท่าทางหึงหวงเช่นนี้ แต่เขารู้ดีว่าหากยังแกล้งนางเล่นต่ออีก คงยากที่จะตามง้อนางให้คืนดี จึงได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากเจ้าเห็นว่าผู้ใดทำผิดก็ลงโทษได้เลย เราจะไม่ขอร้องแทนผู้ใดทั้งนั้น และที่เราเรียกพระสนมทั้งหมดมานี้ หาได้จะให้มาขอความเมตตาแทนเรา แต่เราต้องการให้พวกนางได้เห็นเป็นเยี่ยงอย่าง ว่าอย่าได้คิดจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้”เมื่อสิ้นคำพูดของหนิงเฉิงฮ่องเต้ นางกำนัลขันทีรวมถึงสนมหวังเฟยต่างหน้าซีดเผือด เพราะถึงจะเป็นยากำหนัดที่มีฤทธิ์ไม่ถึงตาย แต่การวางยาฮ่องเต้ก็ถือเป็นโทษประหาร มีหรือจะไม่มีผู้ใดกลัวหลี่เยว่เล่อเมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นสามีก็รู้สึกชอบใจยิ่งนัก แต่นางยังคงตีหน้าดุดันขึงขังเช่นก่อนหน้า แต่มีหรือคนที่นั่งด้านข้างจะไม่รู้ เพราะถึงนางจะปั่นหน้าให้ดูโกรธเกรี้ยวมากเพียงใด แต่สายตาของนางนั้นไม่สามารถปิดบังได้ เขามองนางพร้อมอมยิ้มอย่างเอ็นดู“พวกเจ้าคงรู้โทษของการวางยาฮ่องเต้ดีอยู่แล้ว เช่นนั้นเราก็คงไม่จำเป็นต้องบอก เราจะเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ล้างมลทินให้ตนเอง ไม่ว่าจะรู้เห็นก็ดี จะเป็นผู้ลงมือก็ด

หลังจากที่เฟิ่งจางหยงและหลู่ม่านม่านจัดการเรื่องของนางกำนัลที่วางยาหนิงเฉิงฮ่องเต้เสร็จเรียบร้อยตามที่หลี่ฮองเฮารับสั่งแล้ว ทั้งสองคนก็มายังตำหนักคุนหนิงเพื่อรายงานเรื่องที่ได้รับมอบหมาย ทั้งคู่เดินมายังอุทยานที่หนิงเฉิงฮ่องเต้และหลี่ฮองเฮาทรงประทับนั่งดูดอกไม้และมวลหมู่ผีเสื้อที่ขยับปีกขึ้นลง ใบหน้าของทั้งสองพระองค์เปี่ยมไปด้วยความสุขหลู่ม่านม่านเอ่ยรายงานเรื่องนางกำนัลผู้นั้นให้หลี่เยว่เล่อและหนิงเฉิงฮ่องเต้ฟังตามความเป็นจริง“ทูลฝ่าบาท ทูลฮองเฮาเพคะ โชคดีที่องครักษ์เฟิ่งเคยอยู่ในค่ายทหารมาก่อนจึงรู้วิธีโบยที่ทำให้ดูน่ากลัวแต่ไม่กระทบภายในมากนัก นางกำนัลผู้นั้นจึงมีเพียงเลือดไหลซึมออกมาแต่ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส หม่อมฉันได้ทายาและมอบเงินให้นางก่อนที่จะส่งนางออกจากวัง อีกทั้งก่อนออกจากวังพระสนมทั้งสามยังมามอบเงินหลายตำลึงเพื่อปลอบใจให้นางกำนัลผู้นั้นได้ออกไปตั้งตัวด้วยเพคะ” หลู่ม่านม่านเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาและสีหน้ากลับเหมือนไม่พอใจหลี่เยว่เล่อที่นั่งฟังอยู่มองดูหลู่ม่านม่านอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปมองบุรุษที่ยืนอยู่ด้านข้างของหลู่ม่านม่าน ทำให้นางนึกขึ้นได้และเข้าใจ

หลังจากที่หลู่ม่านม่านตกปากรับคำหนิงเฉิงฮ่องเต้แล้ว หลู่ม่านม่านก็ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์และออกจากวังในทันที เพราะนางเองก็ไม่อยากให้หลี่เยว่เล่อเป็นทุกข์ใจนานหนักส่วนเฉิงหนิงเฉิงเมื่อเห็นว่าหลู่ม่านม่านออกไปแล้ว ก็ถือว่าภารกิจของตนสำเร็จ เขาจึงคิดว่าตนไม่ควรอยู่เป็นก้างขว้างคอคู่สามีภรรยาจึงได้ขอตัวกลับไปยังตำหนักเฉียนชิงหลู่ม่านม่านออกจากวังไปตามรับสั่งของหนิงเฉิงฮ่องเต้โดยหารู้ไม่ว่ามีเฟิ่งจางหยงเดินตามหลังมาไม่ห่างมากนัก นางออกจากวังมาโดยไม่สนสิ่งใด นางเพียงพุ่งตรงไปยังร้านที่นางคุ้นเคย แน่นอนว่าที่แรกที่หลู่ม่านม่านต้องไปคือภัตตาคารห่านฟง ภัตตาคารขึ้นชื่ออันดับ1ของเมืองหลวง หลู่ม่านม่านรู้ว่าภัตตาคารแห่งนี้ต้องสั่งจองล่วงหน้าเพราะอาหารบางอย่างทำจำกัดจำนวน และลูกค้าของภัตตาคารแห่งนี้ก็เดินเข้าออกตลอดทั้งวันอย่างไม่ขาดสาย หากนางไม่ไปสั่งเอาไว้ก่อนกว่าจะได้อาหารคงต้องเสียเวลารอนานหลู่ม่านม่านไม่เพียงสั่งอาหารที่หลี่เยว่เล่อชื่นชอบ แต่ยังสั่งอาหารเผื่อสวี่เยว่ซินอีกด้วย คราก่อนที่สวี่เยว่ซินอยู่ในวังลิ้นของนางยังรับรสชาติไม่ได้ แต่เมื่อสวี่เยว่ซินได้ไปอยู่ที่สำนักคุ้มกันสินค้า

บุรุษหนุ่มเดินจับมือเคียงคู่สาวงาม เป็นจุดเด่นให้คนในตรอกต้องหันมอง เสียงกระซิบของผู้คนดังไล่หลังคนทั้งสอง ใบหน้าของสตรีตัวน้อยร้อนวูบวาบตลอดทางเมื่อเห็นผู้คนจับจ้องทุกคนที่หันมองต่างสงสัยในตัวตนของสตรีตัวน้อย ที่เดินเคียงข้างคุณชายน้อยเฟิ่งว่าเป็นบุตรสาวตระกูลใด ที่มีวาสนาได้เคียงคู่เป็นนกยวนยางกับบุรุษเช่นเขา เพราะแม้แต่แม่สื่อหลายคนที่พยายามผูกด้ายแดงให้กับบุรุษผู้นี้ ก็ไม่มีใครสามารถผูกได้สำเร็จสักคราแน่นอนชายโสดตระกูลใหญ่ไร้พันธะอายุอยู่ในวัยออกเรือนเช่นเขา มีหรือจะไม่มีผู้ใดรู้จัก เพราะหลายตระกูลล้วนมุ่งหวังให้บุตรสาวบ้านตนแต่งไปเป็นฮูหยิน แต่หลายคนกลับต้องเสียดายเมื่อได้เห็นบุรุษผู้นี้เดินเคียงข้างสตรีอย่างหน้าชื่นตาบานตลอดทางไม่เพียงทั้งสองจับมือกันเดิน เฟิ่งจางหยงยังแวะร้านต่าง ๆ มากมาย เพื่อซื้อของให้สตรีตัวน้อย ถึงนางจะไม่อยากได้ แต่เพราะตกปากรับคำไปแล้วว่าจะเชื่อฟังคำของเขา นางจึงไม่อาจปฏิเสธได้ ไม่ว่าเขาจะเดินเข้าร้านใด สตรีที่อยู่ภายในร้านนั้นไม่มีสตรีคนใดที่ไม่อิจฉาหลู่ม่านม่าน เพราะน้อยนักที่บุรุษจะเลือกของใช้สตรีได้ละเอียดลออรอบคอบประณีตเช่นเขาถึงคราแรกหลู่ม่านม่า

เฟิ่งจางหยงถูกมารดารั้งเอาไว้ จนไม่สามารถตามหลู่ม่านม่านได้ทัน กว่าเขาจะได้เข้าวังมาหลู่ม่านม่านก็กลับถึงตำหนักคุนหนิงเสียแล้ว ครั้นจะให้เข้าตามนางเข้าไปในตำหนักคุนหนิงก็คงเป็นเรื่องไม่สมควร เขาจึงได้แต่จำใจต้องรอมาใหม่พร้อมกับหนิงเฉิงฮ่องเต้หลังจากผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม บุรุษเจ้าของวังหลวงก็มาพร้อมกับนางกำนัลขันทีจำนวนมาก เมื่อรู้ว่าสตรีเจ้าของวังหลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่อุทยานเขาก็ไม่ลังเลที่จะเดินไปหานางกำนัลขันทีเดินตามผู้เป็นนาย ในมือถืออาหารที่จัดเรียงใส่ถ้วยจานพร้อมตกแต่งอย่างสวยงามเดินเป็นแถวตามมาผู้เป็นนายไม่ห่าง กลิ่นหอมในอากาศยั่วยวนน้ำลายจนพาคนที่ได้กลิ่นจินตนาการถึงหน้าตาของอาหารนั้นได้อย่างดีหลี่เยว่เล่อนั่งทอดมองนกที่โบยบินกลับรัง เมื่อได้ยินรายงานว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้เสด็จมาก็ปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมในทัน คราแรกที่หนิงเฉิงฮ่องเต้เห็นก็ทรงเข้าใจได้ว่าหลี่เยว่เล่อยังคงไม่หายโกรธเคืองจึงยังคงแสดงสีหน้ายิ้มแย้มเพื่อให้นางลดโทสะเพียงไม่นานนักบนโต๊ะที่เคยมีแต่เพียงจอกชาวางอยู่ ก็ถูกจัดวางไปด้วยถ้วยจานอาหาร แต่ใบหน้าของสตรีเจ้าของวังหลังกลับไม่รู้สึกยินดีอย่างที่บุรุษหนุ่มนั้น