All Chapters of เพื่อน(ไม่)ลับ: Chapter 41 - Chapter 50

สายฝนโปรยปรายลงมาเบาๆ ในยามบ่ายแก่ๆ ภายในบ้านที่เคยเป็นเรือนหอหลังน้อยที่ขยายใหญ่ขึ้นตามกาลเวลา ใหญ่ นั่งอ่านนิทานให้ลูกๆ ฟังอยู่บนพรมหนานุ่มกลางห้องนั่งเล่น ต้นกล้า วัย 7 ขวบกำลังนั่งกอด "น้องใยไหม" วัยแบเบาะที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่เดือน ส่วน ขิม นั่งมองภาพนั้นอยู่บนโซฟาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข"พ่อครับ! แล้วเจ้าชายกบก็มีความสุขตลอดไปเลยเหรอครับ?" ต้นกล้าถามพลางชี้ไปที่รูปในหนังสือใหญ่ปิดหนังสือลงช้าๆ แล้วยิ้มให้ลูกชาย "ก็มีความสุขสิครับ แต่ความสุขที่แท้จริงน่ะ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เคยทะเลาะกันนะ""อ้าว! ทำไมล่ะครับ?"ขิมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ "เพราะในชีวิตจริงน่ะ ความสุขมันคือการที่เรารู้ว่า ถึงแม้จะมีวันที่เถียงกันบ้าง มีวันที่เหนื่อยบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ยังจับมือกันไว้แน่นแบบนี้ไงคะ"ใหญ่หันมาสบตาภรรยา "ใช่ครับต้นกล้า พ่อกับแม่ก็เคยเป็นเพื่อนที่เถียงกันแทบตายกว่าจะได้มาเป็นครอบครัวแบบนี้""โห! พ่อกับแม่เคยเป็นคู่กัดกันเหรอครับ?" ต้นกล้าทำตาโต"คู่กัดตัวฉกาจเลยล่ะ!" ใหญ่ขยี้ผมลูกชาย "ถ้าวันนั้นแม่ไม่ยอมให้พ่อจีบ ป่านนี้เราคงไม่มีเจ้า

แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทำงานของ ใหญ่ เขาค่อยๆ พลิกเปิดกล่องไม้เก่าๆ ที่เก็บความทรงจำสมัยเรียนเอาไว้ ด้านในมีทั้งตั๋วหนังเก่าๆ บันทึกที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิก และรูปถ่ายสมัยที่เขากับ ขิม ยังเป็นเพียงแค่ 'เพื่อนสนิท' ที่ต่างฝ่ายต่างทำฟอร์มเย็นชาใส่กันเสียงประตูห้องเปิดออก ขิมเดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนมและชาอุ่นๆ เธอวางถาดลงบนโต๊ะก่อนจะมองเห็นสิ่งที่ใหญ่กำลังถืออยู่"อะไรคะนั่น? เก็บของเก่าอีกแล้วเหรอ?" ขิมถามพลางเลิกคิ้วใหญ่ยิ้มแล้วส่งบันทึกเล่มหนึ่งให้ "ดูนี่สิ... เธอจำเล่มนี้ได้ไหม? บันทึกตอนปีสาม ที่เธอบอกว่าขิมไม่ได้แอบชอบเราหรอก แค่ไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ"ขิมรับมาเปิดดูแล้วหัวเราะจนตัวงอ "โธ่... ตอนนั้นขิมเขียนแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ? ทำไปได้ยังไงเนี่ย เนียนขนาดนั้นเลยเหรอ?""เนียนมากครับ! ผมเกือบเชื่อจริงๆ ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรเลย" ใหญ่หัวเราะตาม "ถ้าผมไม่รวบรวมความกล้าวันนั้น ป่านนี้เราคงเป็นแค่เพื่อนที่ต่างคนต่างไปมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว""นั่นสิเนอะ... โชคดีที่ใหญ่ยัง 'บ้า' พอที่จะบอกรักขิมก่อน""ขิมครับ... ผมเขียนจดหมายฉบับหนึ

เสียงฝนตกกระทบหลังคาบ้านเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในห้องทำงานที่เงียบสงบ ใหญ่ และ ขิม นั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางแสงไฟสีนวล สองมือของพวกเขาประสานกันไว้แน่นบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เห็นร่องรอยการใช้งานมานานหลายปี ทั้งคู่กำลังมองดูอัลบั้มรูปเล่มล่าสุดที่รวบรวมเหตุการณ์สำคัญตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา"ลูกโตไวเนอะ..." ขิมเปรยพลางใช้นิ้วลูบรูปถ่ายต้นกล้าในชุดนักเรียน "แป๊บเดียวจากเด็กที่วิ่งไล่จับผีเสื้อ กลายเป็นพี่ชายที่ต้องคอยดูน้องใยไหมแล้ว"ใหญ่หัวเราะเบาๆ "นั่นสิ... แล้วดูใยไหมสิ เริ่มเดินเตาะแตะได้แล้วนะ อีกไม่กี่วันคงวิ่งไล่กวดพี่ต้นกล้าทันแน่"ขิมยิ้มจนตาปิด "เหนื่อยไหมคะใหญ่? กับการที่ต้องมานั่งทำหน้าที่ทั้งในบริษัท แล้วก็ต้องกลับมาเป็น 'พ่อ' ที่ทำทุกอย่างให้ลูก"ใหญ่หันมาสบตาขิม "เหนื่อยครับ... แต่เป็นความเหนื่อยที่โครตมีความสุขเลย ขิมรู้ไหม ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยตอนที่เป็นโสด หรือตอนที่แค่คบกันเล่นๆ""อ้าว แล้วตอนที่คบกันจริงๆ ล่ะคะ?" ขิมแกล้งถาม"ตอนนั้นก็มีความสุขครับ แต่มันเป็นความสุขที่ยังมีความกังวล... กังวลว่าเธอจะเปลี่ยนใจไหม กังวลว่าครอบครัวจะว่ายังไง กังวลไปหม

แสงแดดอ่อนยามบ่ายของวันหยุดทอประกายผ่านม่านโปร่งในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ที่อบอวลไปด้วยไออุ่นของความสุข ใหญ่ กำลังง่วนอยู่กับการช่วย ต้นกล้า ต่อเลโก้ชุดใหม่ ขณะที่ ขิม นั่งกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา โดยมี ใยไหม นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอด"พ่อครับ ตรงนี้ต้องใช้ชิ้นส่วนสีแดงหรือสีน้ำเงินครับ?" ต้นกล้าถามพลางหยิบตัวต่อขึ้นมาโชว์ใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ลูกชาย "สีน้ำเงินสิครับลูก ดูในผังภาพสิ มันต้องเป็นโครงสร้างหลักนะ""อ๋อ! จริงด้วยครับพ่อ พ่อเก่งจังเลย!" ต้นกล้าชมพลางยิ้มแป้นขิมที่นั่งมองอยู่หลุดขำ "เก่งแต่เรื่องเลโก้นะพ่อเราน่ะ เรื่องอื่นล่ะเป็นไง?"ใหญ่หันมาสบตาภรรยาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "เรื่องอื่นก็เก่งครับ... เก่งเรื่องรักเมียไง""แหม... ปากหวานตั้งแต่เช้าเลยนะ" ขิมค้อนใส่เบาๆ"ใหญ่คะ... ขิมว่าเรามาจัดทริปครอบครัวเล็กๆ อีกสักครั้งไหม? ช่วงปิดเทอมต้นกล้าน่ะ" ขิมเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ลูกสาวที่กำลังขยับตัวในฝันใหญ่เงยหน้าจากเลโก้ "ทริปเหรอ? ก็น่าสนนะ ขิมอยากไปไหนล่ะ?""ขิมอยากไปเชียงใหม่ค่ะ... อยากพาลูกไปสัมผัสอากาศหนาวๆ พ่อกับแม่ยังไม่เคยพาล

เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง ณ ชายหาดที่เคยเป็นพยานรักของ ใหญ่ และ ขิม ในวันแรกที่เขาเริ่มรวบรวมความกล้าเพื่อเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิทมาเป็นคนรัก วันนี้... ทั้งคู่กลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ในสถานะของ 'ครอบครัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด มี ต้นกล้า ที่เริ่มโตเป็นหนุ่มน้อยวัย 9 ขวบ และ ใยไหม ในวัย 3 ขวบที่กำลังสนุกกับการก่อปราสาททราย ใหญ่ยืนมองลูกๆ ก่อนจะหันมามองขิมที่ยืนอยู่ข้างๆ "ไม่น่าเชื่อเลยเนอะขิม... ว่าเวลาสิบปีมันจะผ่านไปเร็วขนาดนี้" ขิมยิ้ม พลางเกลี่ยผมที่ปรกลงมาปรกหน้าเขา "เร็วสิคะ... แต่ถ้าถามขิมนะ ขิมว่าสิบปีนี้มันคุ้มค่าทุกวินาทีเลย" "จริง... คุ้มจนผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือชีวิตของผมจริงๆ" ใหญ่เอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ "ถ้าตอนนั้นผมไม่เดินหน้าจีบเธอ... ป่านนี้ผมคงนั่งเสียดายอยู่คนเดียวแน่ๆ" "โธ่... พ่อคนปากหวาน! เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ อายลูก" ขิมหัวเราะ ต้นกล้าวิ่งกลับมาหา "พ่อครับแม่ครับ! ผมสร้างปราสาททรายเสร็จแล้ว มาดูเร็ว!" ใหญ่กับขิมมองหน้ากันแล้วหัวเราะ "ไปดูกันเถอะครับคุณแม่"