All Chapters of เพื่อน(ไม่)ลับ: Chapter 31 - Chapter 40

ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ยามเย็นดูขุ่นมัวด้วยเมฆฝนที่ตั้งเค้าจะตก แต่ภายในห้องทำงานของมินตรา บรรยากาศกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า ใหญ่และขิมก้าวเข้ามาในห้องนั้นโดยไม่จำเป็นต้องมีคำเชิญ มินตรานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหรู ใบหน้าของเธอซีดเผือดเมื่อเห็นแฟ้มเอกสารในมือของใหญ่"มาทำไม? จะมาซ้ำเติมกันหรือไง?" มินตราถามด้วยเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งไว้ก็ตามใหญ่โยนแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง "ผมมาเพื่อบอกว่า เกมจบแล้วมินตรา... หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีต่างประเทศของคุณตอนนี้อยู่ในมือศาลแล้ว"มินตราแค่นหัวเราะ "คิดว่าแค่นั้นจะทำอะไรฉันได้เหรอ? เงินพวกนั้นมันก็แค่เศษเงิน ฉันยังมีทางออกอีกเยอะ""ทางออก? เช่นการหนีออกนอกประเทศหรือไง?" ขิมแทรกขึ้น เสียงของเธอเรียบแต่คมกริบ "คุณคงลืมไปว่าเราตามเรื่องนี้มานานแค่ไหน ข้อมูลทุกอย่างที่ไหลเข้าบัญชีคุณ เราให้คนตามสืบจนถึงต้นทางแล้ว ไม่เหลือทางให้คุณถอยแล้วล่ะค่ะ"มินตราลุกขึ้นยืนตบโต๊ะ "แกสองคนมันก็แค่พวกโชคดี! คิดว่ารักกันนักเหรอ เดี๋ยวพอถึงเวลาที่ต้องสูญเสียทุกอย่างจริงๆ แกก็จะรู้ว่าความรักมันกินไม่ได้!"ใหญ่เดินเข้าไปใกล้โต๊ะของเธอ สายต

เสียงสัญญาณชีพจรในห้องคลอดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟสว่างจ้าในห้องดูจะทำให้ทุกอย่างดูจริงจังขึ้นอีกเท่าตัว ขิม นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่ยังคงรอยยิ้มจางๆ ไว้ได้ ในขณะที่ ใหญ่ นั่งกุมมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย ชุดสีเขียวของโรงพยาบาลที่เขาใส่อยู่ดูจะเกะกะไปหมดสำหรับผู้ชายที่ปกติใส่แต่สูทเนี้ยบๆ"ไหวไหมขิม? หายใจลึกๆ นะ" ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือมากกว่าตัวขิมเสียอีกขิมหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ยังเจ็บท้อง "ใหญ่คะ... ใจเย็นๆ คนที่เจ็บคือขิมนะ ไม่ใช่ใหญ่ทำไมหน้าซีดขนาดนั้นล่ะ?""ก็มันตื่นเต้นนี่! นี่ลูกคนแรกของเรานะเว้ย... เอ๊ย! ของเรานะ" ใหญ่แก้คำพูดแทบไม่ทัน"ฮ่าๆ ค่ะ... ของเรา" ขิมบีบมือเขาแน่นเมื่อความเจ็บปวดระลอกใหม่แล่นเข้ามา"คุณแม่คะ อีกนิดนะคะ... เบ่งค่ะ" เสียงคุณหมอแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด"สู้ๆ นะขิม! นิดเดียวลูกเราจะออกมาแล้ว!" ใหญ่เชียร์อย่างแข็งขันจนพยาบาลต้องหลุดขำ"ไม่ต้องบอก... ขิมรู้!" ขิมกัดฟันพูด ก่อนจะออกแรงเบ่งตามที่หมอบอกไม่นานนัก เสียงร้องจ้าของเด็กทารกก็ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด ใหญ่ถึงกับปล่อยโฮออกมา

บ้านหลังเดิมที่อบอวลไปด้วยความทรงจำดูจะกว้างขวางขึ้นเล็กน้อย เมื่อ ต้นกล้า วัย 5 ขวบกำลังหัดขี่จักรยานสองล้อในสนามหญ้า ใหญ่ ยืนกอดอกมองลูกชายด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ในขณะที่ ขิม เดินถือแก้วน้ำเย็นๆ ออกมาหาเขาที่ระเบียง"ค่อยๆ นะต้นกล้า! อย่าเพิ่งรีบเร่ง!" ขิมตะโกนบอกลูกชายที่กำลังปั่นจักรยานด้วยความตื่นเต้น"แม่ครับดูผมสิ! ผมปั่นได้ตั้งสามรอบแล้ว!" ต้นกล้าตอบกลับด้วยเสียงใสใหญ่หันมามองขิม "เห็นไหมขิม... ไวเหมือนโกหกเลยเนอะ เมื่อวานยังต้องให้เราประคองอยู่เลย วันนี้ปั่นเองซะแล้ว""นั่นสิคะ... เหมือนเวลาผ่านไปเร็วมากเลยเนอะ บางทีขิมก็ยังรู้สึกเหมือนเราเพิ่งจะเริ่มใช้ชีวิตคู่กันเมื่อวานนี้เอง" ขิมพิงไหล่เขา"ความรู้สึกนั้นยังเหมือนเดิมนะ... สำหรับผมทุกๆ วันที่ตื่นมาเจอเธอ มันยังรู้สึกตื่นเต้นเหมือนวันแรกๆ ที่เราเริ่มคบกันเลย" ใหญ่หันมาสบตาเธอ"ปากหวานจังนะคะคุณพ่อ... วันนี้มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย?" ขิมแหย่"ไม่มีอะไรครับ... แค่รู้สึกว่าเราโชคดีมากที่ผ่านอะไรมาด้วยกันได้จนถึงทุกวันนี้" ใหญ่คว้ามือขิมมากุมไว้"แม่ครับ! พ่อครับ! ผมอยากกินไอศกรีม!" ต้นกล้าจอดจักรย

แสงอาทิตย์อัสดงค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงแสงสีม่วงอมชมพูบนผืนน้ำในคืนสุดท้ายที่ภูเก็ต ใหญ่ และ ขิม นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายที่ระเบียงห้องพัก เสียงคลื่นยังคงขับกล่อมบทเพลงแห่งความสุขที่พวกเขาได้ร่วมกันสร้างมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา "ขิม..." ใหญ่เรียกเสียงเบาพลางจิบไวน์ในแก้ว "คะ?" "ตั้งแต่แต่งงานมา... เธอเคยเสียใจไหมที่เลือกผม?" ขิมวางแก้วลงแล้วหันมามองหน้าสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู "ถามอะไรแปลกๆ นะคะ? ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?" "ก็แค่... บางทีผมก็คิดว่าผมอาจจะเป็นสามีที่น่าเบื่อไปหน่อย วันๆ ก็เอาแต่เรื่องงาน เรื่องลูก เรื่องต้นกล้า... จนบางทีอาจจะลืมใส่ใจเธอไปบ้าง" ขิมยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือไปกุมมือเขา "ถ้าคำว่า 'น่าเบื่อ' คือการที่มีคนคอยดูแลเรื่องอาหารเช้า คอยรับส่งลูก และคอยบอกรักทุกคืนก่อนนอน... ขิมก็ยอมเบื่อแบบนี้ไปตลอดชีวิตค่ะ" ใหญ่หัวเราะหึๆ ในลำคอ "ปากหวานนะแม่คนนี้" "พูดจริงค่ะ... ชีวิตแต่งงานมันไม่ได้มีแต่ความตื่นเต้นเหมือนตอนเราแอบเดทกันหรอกนะคะ แต่มันคือความมั่นคง ความมั่นใจว่าไม่ว่าอะไรจะเก

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันหยุดที่เงียบสงบ ใหญ่ ลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างกาย เขารีบขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งและเสียงฮัมเพลงเบาๆ ของ ขิม ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับพลังงานชีวิตทันทีที่ก้าวเข้าไป"ตื่นเช้าจังนะครับวันนี้" ใหญ่เอ่ยพลางสวมกอดเธอจากด้านหลังขิมวางแก้วกาแฟลงแล้วหันมาหัวเราะ "ตื่นเต้นค่ะ วันนี้วันเกิดต้นกล้า ครบ 6 ขวบแล้วนะ ใหญ่ลืมหรือเปล่า?""โธ่... ผมจะลืมวันสำคัญของลูกชายคนเดียวได้ยังไงล่ะครับ เตรียมของขวัญไว้เรียบร้อยแล้วด้วย" ใหญ่ตอบพร้อมรอยยิ้ม"ได้อะไรให้ลูกคะ?""ความลับสิครับ... เอาไว้เซอร์ไพรส์ตอนเย็น" ใหญ่ทำหน้าทะเล้นขิมส่ายหัวอย่างเอ็นดู "คนขี้เล่น! อ่ะ กาแฟได้แล้ว ไปปลุกต้นกล้ากันเถอะ เดี๋ยวสายจะไม่ได้ออกไปเที่ยวกัน"ต้นกล้าในวัย 6 ขวบวิ่งลงมาจากห้องนอนด้วยท่าทางร่าเริง "พ่อครับ! แม่ครับ! สุขสันต์วันเกิดผมด้วย!"ใหญ่รีบอุ้มลูกชายขึ้นมาแล้วหอมแก้ม "สุขสันต์วันเกิดครับคนเก่งของพ่อ วันนี้อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม?"ต้นกล้าทำท่าครุ่นคิด "ผมอยากไปทานข้าวที่ร้านอาหารที่มีหุ่นยนต์เสิร์ฟอาหา