All Chapters of เพื่อน(ไม่)ลับ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเพลงจังหวะหนักๆ จากผับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนทำให้บทสนทนาแทบจะกลายเป็นเสียงตะโกน ทว่าท่ามกลางความมืดสลัวและแสงไฟหลากสีที่สาดส่องไปทั่ว ขิมกลับไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอขิม สาวสวยดาวคณะนิเทศฯ ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงสดที่ขับผิวขาวผ่องให้โดดเด่นยิ่งขึ้น นั่งไขว่ห้างเท้าคางมอง ใหญ่ เพื่อนสนิทต่างคณะที่กำลังยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มด้วยสีหน้านิ่งเรียบตามสไตล์หนุ่มวิศวะฯ มาดดิบที่ใครเห็นก็ต้องเกรงใจ"มองทำไม?" ใหญ่ถามเสียงเข้ม แม้สายตาจะไม่ได้หันมามองคนข้างๆ เลยก็ตาม"มองไม่ได้เหรอ? ก็คนเขาคิดถึงนี่นา" ขิมยักไหล่พลางหัวเราะร่าในลำคอ เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมหรูหราของเธออบอวลไปทั่วประสาทสัมผัสของใหญ่ "หายหน้าหายตาไปตั้งสองวัน ไม่คิดถึงขิมบ้างเลยหรือไง?"ใหญ่หันมาสบตาเพื่อนสาว ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ฉันไม่ใช่ขิมนี่ ที่จะว่างมานั่งทำอะไรไร้สาระไปวันๆ""ไร้สาระตรงไหน? ขิมแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุข" ขิมสวนกลับทันควัน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจรินรดกัน "หรือใหญ่โกรธที่ขิมไม่ตอบแชท? ก็ขิมไ

ค่ำคืนวันศุกร์ ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ขิมก้าวเท้าเข้ามาในห้องของใหญ่โดยไม่ต้องเคาะประตู เธอมีคีย์การ์ดใบนี้มานานจนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเงียบสนิท กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของใหญ่ลอยมาแตะจมูกใหญ่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว มือข้างหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ อีกข้างคอยกดรีโมททีวีไปเรื่อยๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์ม เผยให้เห็นรอยสักช่วงหัวไหล่ที่ดูดิบเถื่อนและน่าเกรงขาม"มาทำไม?" เขาถามโดยไม่แม้แต่จะหันมามองขิมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาจนเบาะโซฟายุบตัวลงไป เธอจงใจขยับตัวเข้าใกล้จนแผ่นหลังสัมผัสกับแขนแกร่งของเขา"คิดถึง""ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาห้องนี้ถ้าไม่จำเป็น""สำหรับขิม... ทุกอย่างที่เกี่ยวกับใหญ่คือความจำเป็น"ใหญ่ถอนหายใจยาว วางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองขิมเต็มตา "เธอกำลังเล่นกับไฟนะขิม""ไฟน่ะเหรอ? ขิมชอบ" เธอตอบเสียงแผ่ว พลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามแนวสันกรามของเขาอย่างถือวิสาสะ "ร้อนดี... ขิมชอบอะไรที่มันเร่าร้อน""ไปไกลๆ""ถ้าไม่ไปล่ะ?"ใหญ่จ้องมองดวงตาเรียวสวยที่เปี่ยมไปด้วยความท้าทายนั่น เขา

แสงไฟสลัวในคอนโดของใหญ่ในค่ำคืนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย ความเงียบงันทำให้อากาศในห้องดูเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก หลังจากขิมตัดสินใจรุกคืบเข้าหาเขาอย่างเปิดเผยในคืนนี้ เพื่อหวังจะเคลียร์ความสัมพันธ์ที่อึดอัดมาตลอดทั้งวัน"ใหญ่... ตอบมาได้ไหม ว่าที่ทำอยู่มันคืออะไร" ขิมเอ่ยถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือจากความอัดอั้น เธอยืนขวางทางออกตรงหน้าประตูห้องใหญ่ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัวค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัว เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "ฉันก็บอกแล้วไงว่าเราเป็นเพื่อนกัน""เพื่อนกันเขาไม่ทำแบบที่ใหญ่มองขิมหรอก!" ขิมเดินเข้าไปกระชากแขนเขาให้หันมาเผชิญหน้า "ใจคอใหญ่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้ไปถึงไหน? ถ้าไม่ได้คิดอะไร แล้วที่ผ่านมาที่ให้ขิมมาห้อง... ที่คอยกันผู้ชายคนอื่นให้ขิม มันคืออะไร!"ใหญ่สะบัดแขนขิมออกอย่างแรงจนร่างบางเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะจนเสียงดังลั่น "ที่ฉันทำไป ก็เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน! แต่ที่เธอทำอยู่เนี่ย ขิม... มันน่าสมเพช"คำว่า 'น่าสมเพช' เหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของขิมโดยตรง เธอเบิกตากว้าง จุกจนพูดอะไรไม่

ภายในคอนโดหรูของขิม บรรยากาศเงียบงันแต่กลับอบอวลไปด้วยความคุกรุ่นของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน หลังจากที่ใหญ่กระชากร่างขิมเข้ามาในห้องและปิดประตูลงอย่างแรง แรงปะทะนั้นส่งผลให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง"ปล่อยขิมนะ!" ขิมพยายามขัดขืน แต่ใหญ่กลับรวบข้อมือเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เชยคางเธอให้เงยขึ้นรับสายตาที่ดุดัน"ปล่อยเหรอ? หลังจากที่เธอไปทำตัวร่านให้คนอื่นเขาโอบกอดน่ะนะ?" เสียงของใหญ่แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความหึงหวงที่รุนแรงจนขิมต้องยอมจำนน"ขิมไม่ได้ร่าน... พี่นนท์เขาเป็นคนดี ไม่เหมือนใหญ่ที่วันๆ เอาแต่ดูถูกขิม!""คนดีงั้นเหรอ?" ใหญ่แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน "ถ้าเขาดีจริง เขาก็คงไม่ปล่อยให้เธอมาอยู่กับฉันแบบนี้หรอก... ขิม"คำพูดของเขาเหมือนคำประกาศิต ใหญ่ประทับจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน มันไม่ใช่การสัมผัสเพื่อทะนุถนอม แต่เป็นการสั่งสอนด้วยความต้องการที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวัน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างถือวิสาสะ ตักตวงความหวานที่เขาโหยหามานานขิมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อ

เช้าวันจันทร์ที่สดใส แต่ทว่าภายในใจของ ใหญ่ กลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วนที่เขาไม่เคยเผชิญมาก่อน เขาตื่นขึ้นมาในห้องของ ขิม ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูที่ติดอยู่บนหมอนทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบหุบยิ้มนั้นลงเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ใหญ่ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยืนที่ระเบียงห้องพลางจุดบุหรี่สูบ สายตามองออกไปที่วิวเมืองเบื้องล่าง ความรู้สึกหวงแหนเมื่อคืนนี้ยังคงตกค้างอยู่ในใจ เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับขิมมันก้าวข้ามคำว่า 'เพื่อน' ไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับมาได้แล้ว"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงหวานใสของขิมดังขึ้นจากด้านหลัง เธอเดินเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลังเหมือนเช่นทุกครั้งใหญ่ไม่ได้ผลักเธอออกเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มือหนากลับเอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอไว้พลางบีบเบาๆ "อื้อ... ตื่นนานแล้ว""ใหญ่คิดอะไรอยู่เหรอ? ทำไมหน้าเครียดจัง" ขิมเงยหน้าถาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล"เรื่องเรียนน่ะ... โปรเจกต์จบมันใกล้เข้ามาแล้ว" เขาโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงแล้วเขากำลังกังวลเรื่อง 'ความสัมพันธ์' ของเขากับเธอต่างหาก