Alle Kapitel von เพื่อน(ไม่)ลับ: Kapitel 11 – Kapitel 20

ท่ามกลางบรรยากาศที่ผ่อนคลายและอบอุ่นหลังจากเรื่องเข้าใจผิดเรื่องพี่แพรวคลี่คลายลง ขิมและใหญ่ก็เข้าสู่ช่วงเวลาที่เงียบสงบในคอนโด แต่ทว่าในใจของทั้งคู่กลับมีความรู้สึกที่ซับซ้อนและลึกซึ้งกว่าเดิม ความสัมพันธ์แบบ "เพื่อนไม่ลับ" ที่ไม่มีชื่อเรียกเริ่มกลายเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้าอย่างจริงจังใหญ่เดินไปที่ระเบียงห้องอีกครั้ง ในมือมีแก้วไวน์แดงที่รินไว้ให้ตัวเองและขิม เขามองออกไปที่แสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหาขิมที่นั่งอยู่บนโซฟา ขิมรับแก้วไวน์ไปถือไว้ แววตาของเธอยังคงทอดมองเขาด้วยความรักที่ปิดไม่มิด"ใหญ่... ทำไมช่วงนี้ถึงดูใจดีกับขิมจังคะ?" ขิมถามขึ้นเบาๆ เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นในใจทำให้อดที่จะถามคำถามนี้ไม่ได้ใหญ่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาพิงหลังกับพนักโซฟาแล้วหันมามองใบหน้าหวานที่กำลังสบตาเขา "คงเพราะฉันเริ่มรู้แล้วว่า... การมีเธออยู่มันดีกว่าการอยู่คนเดียว"คำพูดที่ดูธรรมดาของใหญ่กลับมีความหมายมหาศาลสำหรับขิม เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นเต้น "แค่นั้นเองเหรอคะ?""มันไม่ใช่แค่แค่นั้น" ใหญ่

ความมืดมิดในห้องคอนโดของขิมไม่ใช่เพียงแค่ไร้แสงสว่าง แต่มันคือความเงียบที่บาดลึกเข้าไปในจิตใจ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ขิมนอนขดตัวอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ขยับไปไหน ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันตีรวนอยู่ในอก จนเธอรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ภาพของหญิงสาวชุดแดงคนนั้นที่เดินเคียงข้างใหญ่ยังคงตามหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเคยเชื่อว่าความรักของเขากับเธอคือความจริง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ใหญ่สร้างขึ้นมาเพื่อความสนุกชั่วคราว หรือเป็นแค่ทางผ่านในเวลาที่เขายังไม่มีใครที่เหมาะสมกว่า ทางด้านใหญ่ หลังจากที่ขิมขับรถออกไป เขาก็ต้องยืนรับฟังคำจิกกัดของ 'มินตรา' คู่หมั้นทางธุรกิจที่ครอบครัวบังคับให้เขาต้องคบหา มินตราเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและร้ายกาจ เธอรู้ดีว่าใหญ่นั้นไม่ได้มีใจให้เธอ แต่เธอก็ใช้ข้อตกลงทางธุรกิจของทั้งสองครอบครัวเป็นอาวุธในการผูกมัดเขาไว้ "คุณคิดว่าเดินตามหลังเด็กคนนั้นไปแล้วธุรกิจของคุณจะรอดหรือคะใหญ่?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ถ้าคุณยังทำตัวเสเพลแบบนี้ พ่อคุณไม่ยอมปล่อยให้คุณไปคบกับเด็กนิเทศฯ กระจอกๆ นั่นหรอกค่ะ" ใหญ่ก

สายฝนที่ชะล้างความขุ่นมัวในใจของทั้งคู่เริ่มซาลง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอุ่นชื้นและกลิ่นดินจางๆ ใหญ่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าขิมท่ามกลางถนนที่เงียบสงัด เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของสายฝนที่แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง แต่หัวใจของเขากลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขิมยังคงโอบกอดเขาไว้แน่น ใบหน้าของเธอซบลงกับไหล่กว้างที่เปียกปอน ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์"ใหญ่... ลุกขึ้นเถอะ เดี๋ยวไม่สบายหรอก" ขิมพึมพำเสียงสั่น พลางพยายามดึงร่างสูงให้ลุกขึ้น ใหญ่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขาประคองใบหน้าของขิมขึ้นมาจ้องมองด้วยสายตาที่ทอประกายความโหยหาอย่างที่สุด"ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าเธอไม่บอกว่าจะยอมยกโทษให้" เขาพูดพลางเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอมขิมยิ้มผ่านคราบน้ำตา "ถ้าฉันไม่ยกโทษให้ นายจะทำยังไง?"ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจตามสไตล์เดิมที่ขิมคุ้นเคย "ฉันก็คงจะมานั่งเฝ้าเธอที่นี่ทุกวัน... จนกว่าเธอจะใจอ่อนยอมเปิดประตูรับฉันเข้าบ้านนั่นแหละ""คนบ้า" ขิมตีล

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านม่านหน้าต่างราคาถูกของหอพัก ปลุกให้ขิมตื่นขึ้นมาพบกับแผ่นหลังกว้างของใหญ่ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย กลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเมื่อคืนยังคงอบอวล ขิมมองชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจให้ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ แม้ห้องพักจะคับแคบและต้องประหยัดมัธยัสถ์ แต่เธอกลับรู้สึกว่าความรักครั้งนี้มันมีความหมายมากกว่าทุกอย่างที่เธอเคยมีใหญ่เริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้น เมื่อเห็นขิมจ้องมองอยู่ เขาก็ยิ้มบางๆ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด "ตื่นนานหรือยัง?""เพิ่งตื่นค่ะ... ใหญ่เหนื่อยไหม?"ใหญ่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากเธอ "เหนื่อยนะ... แต่มันก็คุ้มค่าไม่ใช่เหรอ? ดูสิ ตอนนี้เรามีเงินเก็บพอที่จะย้ายไปอยู่ในที่ที่ดีขึ้นแล้วนะ"ข่าวการย้ายที่พักเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในรอบเดือน ขิมดีใจจนน้ำตาคลอ ความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองและคนรักมันหอมหวานกว่าความสบายที่เคยได้รับแบบผิดหูผิดตาทว่า... ในขณะที่ชีวิตกำลังจะก้าวไปข้างหน้า โทรศัพท์ของใหญ่ที่วางอยู่ข้างหมอนก็สั่นรัว มันไม่ใช่ข้อความจากที่ทำงาน แต่เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านม่านสีขาวสะอาดตาภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านที่สร้างขึ้นด้วยความรักของ ใหญ่ และ ขิม แตกต่างจากหอพักแคบๆ ในอดีตอย่างสิ้นเชิง ทว่าสิ่งที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย คือความอบอุ่นที่อบอวลอยู่รอบตัวคนทั้งสอง ขิมลืมตาขึ้นช้าๆ พลางขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดของชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกาย เธอมองใบหน้าคมสันของเขาที่ดูผ่อนคลายและเปี่ยมสุขในยามหลับใหล ภาพความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลวนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำจากเพื่อนสนิทที่คอยกวนประสาทกัน... สู่สถานะ 'เพื่อนไม่ลับ' ที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนและแรงอารมณ์... มาจนถึงการสูญเสียทุกอย่างเพื่อยืนหยัดในความรัก และการเริ่มต้นสร้างอนาคตใหม่ด้วยมือของตัวเอง ทั้งหมดนี้ได้หลอมรวมให้พวกเขากลายเป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับกันและกันใหญ่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นขิมกำลังมองเขาอยู่ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผากเธออย่างแผ่วเบาแทนคำทักทาย "ตื่นเช้าจังครับ วันนี้เรามีนัดไปเยี่ยมคุณพ่อไม่ใช่เหรอ?""ค่ะ... ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ" ขิมพึมพำ เธอจำได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบที่พ