《จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

หลี่ซิ่วอิงสะบัดตัวออกจากการจับกุมแต่ไม่สำเร็จ! นอกจากหลี่ซิ่งอิงที่ถูกคนของหวางจวินหลงจับเอาไว้แล้ว หญิงรับใช้และชายรับใช้ของนางก็ถูกจับเอาไว้เช่นกัน คนที่หมดสติก็ถูกเหยียบอย่างหยามเกียรติ หวางจวินหลงไม่สนใจ เขาหันไปหาจ้าวเยว่ฮวาแทน “ไปกินข้าวกันเถอะ” จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้า “ข้าหิวแล้วจริงๆ” “......” หลิวฮวน นี่ใช่เวลามากินข้าวหรือ? หวางจวินหลงรอให้จ้าวเยว่ฮวาเดินไปก่อนจึงหันกลับมาสั่งอีกครั้ง “ส่งให้ทางการ บอกว่านางคือหมอเถื่อน จับขังคุกทันที” “ขอรับ!” หลี่ซิ่วอิงจนถึงตอนนี้ก็ไม่เข้าใจเรื่องราว นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนที่ถูกจับและคนที่ถูกเข้าใจว่าเป็นหมอเถื่อนถึงเป็นนาง? หญิงสารเลวคนนั้นต่างหาก! แต่หวางจวินหลงก็ไม่สนใจนางตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่นานเขาก็ตามหลังจ้าวเยว่ฮวาไปแล้ว ทิ้งให้หลิวฮวนจัดการที่เหลือ หลิวฮวนส่ายหน้า เขาโบกพัดในมือพลางจุปาก “จุๆ คุณหนูหลี่ วันนี้ท่านหาเรื่องใส่ตัวของแท้ ใครให้ท่านกล่าวหาน้องฮวากัน? เช่นนั้นท่านก็ต้องเข้าคุกแล้ว” หลี่ซิ

หวางจวินหลงที่พิงหัวเตียงสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เขาดูเหมือนไม่ตกใจที่จ้าวเยว่ฮวาปรุงยาวิเศษได้ เหมือนว่าเรื่องนี้เขาก็ไม่เกินความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว หลิวฮวนไม่เข้าใจว่าสองคนนี้เป็นเทพหรือ? เหตุใดถึงไม่สะท้านกับอะไรเลย? จิตใจแข็งแกร่งเกินไปแล้ว! น่าเสียที่เขาเป็นมนุษย์ตัวน้อย เรื่องน่าตื่นตกใจเพียงนี้! เขาไม่อาจทำใจสงบเหมือนพวกเขาได้! จ้าวเยว่ฮวาล่วงเข้าไปในแขนเสื้อตนเองอีกครั้ง นางเอาแขวนมิติ กำไลมิติ และป้ายหยกมิติที่นางสร้างขึ้นมาวางลงต่อหน้าคนทั้งสาม “ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ข้ารบกวนพวกท่านนำเข้าประมูลที่เมืองหลวงได้หรือไม่เจ้าคะ? ส่วนแบ่งก็คิดมาตามจริงได้เลย” หลิวฮวนจับหัวใจตนเอง ดูเหมือนจะเป็นเครื่องประดับธรรมดาเท่านั้น “มันคืออะไรหรือ? เครื่องประดับเหล่านี้ข้าซื้อไว้ก็ได้ ไม่ต้องประมูลหรอก” หวางจวินหลงที่นั่งอยู่บนเตียงสีหน้าแปลกไปเมื่อเห็นของที่จ้าวเยว่ฮวาเอาออกมา เขาหันไปหาม่อไป่ที่จับขวดยาเอาไว้ “ไปปิดประตู” ม่อไป่ไปปิดประตูด้วยสีหน้างงงวย มันก็แค่เครื่องประดับธรรมดามิใช่หรือ? เขายังซื้อได้เลย ไ

เมืองหลวง แคว้นหลงอัน ณ หอประมูลอันดับหนึ่ง หอประมูลอันดับหนึ่งคือชื่อของหอประมูลแห่งนี้ ไม่ต้องรอให้คนจัดอันดับ หอประมูลแห่งนี้ก็ตั้งชื่อแสดงอำนาจและจุดมุ่งหมายเสียแล้ว ไม่สนว่าใครจะเป็นอันดับหนึ่งมาก่อนหน้านี้ แต่ต่อจากนี้พวกเขาจะต้องเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้น! อหังการยิ่งนัก! และห้าปีต่อมาก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หอประมูลอันดับหนึ่งเริ่มต้นที่แคว้นหลงอันเป็นที่แรก ในระยะเวลาเพียงห้าปีก็แตกแขนงไปยังแคว้นอื่นๆ ด้วยความหยิ่งผยองและทะเยอทะยาน คุณภาพสินค้าที่ประมูล ความยิ่งใหญ่ และอำนาจ สิ่งนี้ดึงดูดคนให้เข้าร่วมประมูลทุกครั้ง หนึ่งเดือนหอประมูลอันดับหนึ่งจะเปิดประมูลกลางเดือนและสิ้นเดือน! และวันนี้ก็คือสิ้นเดือน! ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาที่หอประมูลอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแคว้นหลงอันไม่มีหยุด ด้านหน้าของหอประมูลเป็นประตูโค้งขนาดใหญ่ ลวดลายยิ่งใหญ่และมีสิงโตตัวใหญ่อยู่ด้านหน้า ด้านในเป็นเส้นทางเดินทอดยาวก่อนจะถึงตัวห้องจัดงาน ห้องจัดประมูลมีขนาดใหญ่จุคนได้หลายพันคน ไม่ว่าจะนักเดินทาง คนต่างแคว้น

“ยี่สิบล้านตำลึงทอง!” “สามสิบล้านตำลึงทอง!” “สี่สิบล้านตำลึงทอง!” มิติเก็บของชิ้นแรกราคาสูงขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่มีหยุดพักให้หายใจ จำนวนแขกสูงศักดิ์ที่มาในวันนี้ล้วนมาเพื่อมิติเก็บของ ที่ข่าวถูกปล่อยออกไปแบบลับๆ ทั้งนั้น พวกเขามีเงินทั้งสะอาดและไม่สะอาดอยู่เต็มไปหมด ดังนั้นสิ่งของที่พวกเขาต้องการจะเป็นอะไรไปได้อีก นอกเสียงจากสถานที่เก็บสมบัติที่พวกเขาหามาได้ และในอนาคตก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ อ่า! คงเพราะยาวิเศษก่อนหน้านี้ ที่ยิ่งประมูลเม็ดต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งราคาสูงขึ้น มาครั้งนี้ผู้คนเลยไม่อยากทิ้งโอกาสในช่วงแรกๆ แล้ว “หนึ่งร้อยล้านตำลึงทอง!” ปั้ง! ราคานี้ ใครจะยังสู้ได้อีก! คนที่เสนอราคาเป็นแขกสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ชั้นบน คนด้านล่างมองไม่เห็นว่าใครที่เสนอราคานี้ พวกเขารู้เพียงว่าราคาแพงเกินกว่าที่พวกเขาจะอาจเอื้อมแล้ว หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยชิ้นที่สอง สาม สี่ห้า และชิ้นสุดท้ายที่ร้อนแรงที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งหอประมูลอันดับหนึ่ง ราคานี้สูงคนผู้คนที่จิตใจอ่อนไหวเป็นลมหมดสติไป แขกสูงศักดิ์ทั้ง

การรักษาต่อจากนี้ไม่นับว่ายากจนเกินไป บาดแผลภายนอกที่มีเลือดออกถูกมือบางเย็บแผลอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พันแผลด้วยสิ่งของที่อยู่ในกล่องยาของหมอวัยกลางคน แต่เข็มที่ใช้เย็บแผลแน่นอนว่าเป็นของจ้าวเยว่ฮวาเอง! “เสร็จแล้ว ต่อจากนี้ก็รักษาตัวดีๆ เล่า” เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะลงจากรถม้า “พาเขาไปพักฟื้นที่โรงหมอก็เรียบร้อย หมอที่โรงหมอดูแลต่อจากนี้ได้ เมื่อแผลครบเจ็บวันแล้วก็ตัดไหมที่เย็บติดกับแผลออกได้” สิ่งที่ควรเอ่ยก็เอ่ยไปจนหมดแล้ว “หมายความว่านายท่านของข้าปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?” คนคุ้มกันสีหน้าตื่นเต้นดีใจ เขาก้าวเข้ามาถามอย่างรวดเร็ว จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้า “อื้ม ปลอดภัยแล้ว” “ขอบคุณท่านหมอเทวดามากขอรับ!” คนคุ้มกันต่างพากันก้มหัวให้กับจ้าวเยว่ฮวา รวมถึงหญิงรับใช้ด้วย จ้าวเยว่ฮวาโบกมือ “ข้ารักษา พวกท่านจ่ายค่ารักษาก็พอ ไม่มีอะไรติดค้างกัน” ใช่! นางรักษาเขาเพราะนางไม่มีเงินแล้ว! พวกเขายังไม่รีบจ่ายค่ารักษามาอีก! คนคุ้มกันนับว่าหัวไว เขารีบเอ่ยขึ้น “ยังไม่รีบจ่ายค่ารั