All Chapters of บ่วงรักสาวใช้ NC 30+: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่1สาวใช้ชื่อพิจิกาบ้านวงศ์สกุลพิพัฒน์ในวันที่ทุกคนตื่นเช้ามารับฟังข่าวดีจากหม่อมหลวงหญิงกัลยาณีท่านเป็นหม้ายสาวที่มีลูกชายสุดหวงแหนเพียงหนึ่งคนมีนามว่า รณพีร์ ตอนนี้กำลังศึกษาปริญญาโทควบคู่กับการดูแลกิจการส่งออกสินค้าแปรรูปอยู่ที่ต่างประเทศ พิจิกา เดินเข้ามาในบ้านเพื่อรับฟังข่าวใหญ่ที่เหล่าแม่บ้านคนอื่นๆ ต่างคาดเดาไปต่างๆ นานาบ้างก็ว่าหม่อมหลวงกัลยาณีจะขึ้นเงินเดือนให้บ้างก็ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงระบบการทำงานแต่พิจิกาไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้นสักเท่าไหร่เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเราแม่บ้านพวกนี้พูดอะไรออกมาต่างก็เติมแต่งใส่สีตีไข่"มากันครบแล้วใช่ไหม" หม่อมหลวงกัลยาณีมองหน้าแม่บ้านทุกคนหนึ่งในนั้นก็คือพิจิกาหม่อมหลวงท่านเป็นคนรับพิจิกาเข้ามาทำงานด้วยตนเองเพราะว่าเธอมาสมัครงานเป็นแม่บ้านที่บริษัทของตระกูลวงศ์สกุลพิพัฒน์เธอเห็นว่าพิจิกาเป็นคนหน้าตาดีอาจปล่อยให้อยู่ในบริษัทคงถูกแทะโลมจนมีปัญหาตามมาเธอจึงให้พิจิกามาทำงานในบ้าน "ครบแล้วค่ะคุณหญิง" ป้าศรีหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นทุกคนจึงนั่งฟังกันอย่างตั้งใจ"อาทิตย์นี้ลูกชายของฉันจะกลับมาอยู่ไทยอย่างถาวรแต่ฉันยังไม่รู้ว่าตาพีร์จะมาถึงวันไหนย

บทที่3ปรับเปลี่ยนบุคลิกพิจิกาเดินตามรณพีร์เข้ามาในห้องทำงานเธอมองดูความเรียบร้อยป้าศรีเป็นคนมาจัดการทำความสะอาดห้องนี้ไปแล้วหรือมีอะไรที่ยังขาดตกบกพร่องเธอจะได้รีบแก้ไขทำความสะอาดให้เขา"เล่าประวัติของเธอมาให้ฉันฟังหน่อย""ประวัติของหนูหรือคะ?" อะไรกันเนี่ยทำไมต้องมาเล่าประวัติให้ฟังด้วยประวัติของเธอมันไม่ได้น่าจดจำสักเท่าไหร่เด็กโง่ๆ แบบเธอถูกหลอกซ้ำซากน่าอายจะตาย"ใช่แล้วเล่ามาเถอะ"เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่เด็กยันโตเธอเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนพ่อแม่ทำงานรับจ้างทั่วไปคุณยายเป็นคนเลี้ยงเธอมาจนกระทั่งแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุตกนั่งร้านทำให้ต้องผ่าตัดกระดูกสันหลัง หลังจากวันนั้นแม่ก็ไม่สามารถทำงานหนักได้อีกเลยแม่ของเธอจึงเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ส่วนพ่อก็ยังไปทำงานก่อสร้างยังพอได้เงินก้อนในแต่ละเดือนมาใช้จ่ายและส่งเสียให้เธอเรียนจนเธอจบม.3 คุณยายก็มาล้มป่วยต้องใช้เงินรักษาจำนวนมากค่ายาในแต่ละเดือนเรียกได้ว่าเงินค่าแรงของพ่อก็แทบหมดเลยทำให้เธอตัดสินใจมาเรียนเทียบชั้นโดยทำงานรับจ้างในตลาดตื่นตั้งแต่ตี 2 ไปรับจ้างขายผักกลับจากตลาดตี 5 ก็แวะมาล้างจานร้านข้าวถึงจะได

บทที่5ครั้งแรก?"ไม่เป็นไรไม่ต้องทำแล้ว"เธอมองหน้าเขาด้วยความตกใจเธอทำให้งานของเขาเสียหายจนเขาไม่อยากให้เธอมาทำงานแล้วใช่ไหม"ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นฉันไม่ได้จะไล่เธอออก แต่พอดีว่าเอกสารที่ฉันให้เธอไปถ่ายมันผิดวาระการประชุมแผ่นนั้นมันถูกยกเลิกไปแล้ว""หนูก็นึกว่าคุณพีร์จะไล่หนูออกเสียแล้ว""ทำไมต้องไล่ออกด้วยฉันไม่ใช่คนไร้เหตุผลแบบนั้นสักหน่อย มานี่สิฉันจะเริ่มสอนงานเธอแล้ว"พิจิกาขยับเข้าไปใกล้ๆ ตามที่เขาสั่ง รณพีร์จึงเริ่มอธิบายงานให้เธอฟังเขามีไปต่างจังหวัดเพื่อไปเป็นวิทยากรให้กับมหาวิทยาลัยชื่อดังทั้งสี่ ภาค เขาถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านธุรกิจการศึกษาก็สูงใครว่าเขาจบปริญญาโทตอนนี้เขาจบดอกเตอร์เสียด้วย "คุณพีร์เก่งจังเลยค่ะ" เธอพูดออกไปโดยไม่ได้สนใจว่าคนฟังรู้สึกยังไงเขาเงยหน้าขึ้นมามองคนด้านข้างสายตาของเธอยังคงจดจ้องตารางงานที่เขาบอกให้เธอคอยเตรียมเสื้อผ้าและจัดการเอกสารสำคัญในแต่ละวัน "ฉันไม่ได้เก่งแค่เรื่องงานนะ" "หนูเชื่อค่ะเพราะหนูเห็นรูปเก่าๆ ตอนสมัยยังเด็กคุณเป็นนักกีฬาด้วยแถมติดทีมชาติอีกต่างหาก^^""อ่าฮะ" เสียดายที่เขาไม่ได้คิดเรื่องเดียวกับเธอไอ้ที่ว่าเก่งคือเรื่องบ

บทที่7จัดหนักNC"อ๊าา~ คุณพีร์ อย่ารุนแรงนะคะ อื๊ออ~""โอ๊ย! แน่นมากยัดไม่เข้าเลยหนูพิ~" "หนูเจ็บนะคะโอ๊ย~" "อดทนให้ฉันหน่อยนะฉันไม่ไหวแล้วตอนนี้ส่วนหัวมันเข้าไปในรูของเธอแล้ว อ่าาา... ฉันจะดันแล้วนะ~" "อ๊าาาาา~ คุณพีร์~~" ปึก! ความใหญ่โตถูกสอดใส่เข้าไปจนมิดพิจิกาแดดิ้นอยู่บนเตียงเธอน่าสงสารเหลือเกินฉันเจ็บทั้งแสบจนน้ำตาไหลออกทางหางตา รณพีร์รีบซุกไซร้ซอกคอเพื่อเร่งเร้าอารมณ์จนเธอรู้สึกผ่อนคลายไม่เกร็งตรงส่วนล่างให้เขาเจ็บปวดไปด้วย "อื๊มมม~ รู้สึกดีขึ้นไหมหนูพิ~" "มันยังเจ็บอยู่เลยค่ะคุณพีร์~""มองตาฉันสิหนูพิ" เพียงแค่เธอและเขาสบตากันจนรู้สึกถึงความวาบหวามและความรู้สึกอบอุ่นยากเกินจะอธิบายเธอกำลังรู้สึกดีที่ตกอยู่ในห้วงอาณัติของเขาใช่ไหมหรือเป็นเพราะว่าเธอเพิ่งเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเป็นครั้งแรกแต่เธอก็รู้สึกดีที่คนแรกของเธอคือรณพีร์ ปึก! ปึก! ปึก! เอวสอบก้นกระแทกอย่างถี่รัวตอนนี้เขารู้สึกเจ็บส่วนหัวเพราะถูกจีบสาวดูดตอดจนแทบทรงตัวไม่อยู่หากไม่ขยับอาจจะเป็นเขาก็ได้ที่ต้องตายอยู่ใต้อาณัติของเธอ "อ่าา~ แน่นมาก~ โคตรดีเลยแม่ง~" รณพีร์เหมือนคนขาดสติเขาเองก็เคยผ่านผู้หญิงมาบ้า

บทที่9เผลอตัวเผลอใจทั้งสองลงไปว่ายน้ำดูฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยรณพีร์ไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวเขาสอนให้เธอว่ายน้ำโดยที่มีเขาเป็นคนพยุงไว้แม้เธอจะว่ายน้ำได้บ้างแต่น้ำที่เธอถนัดเป็นน้ำคลองที่ไม่มีคลื่นแต่ไม่ลึกมากผิดกับทะเลที่มีทั้งคลื่นและความลึก "คุณพีร์ดูสิคะมีปลาโลมาอยู่ตรงนั้นด้วยเราว่ายไปดูกันไหมคะ""อย่าเลยปลาโลมามันก็อยากอยู่กันเป็นส่วนตัวดูสิอยู่กันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูก ถ้ามนุษย์เข้าใกล้ต่อให้เป็นสัตว์น่ารักมันก็พร้อมจะปกป้องครอบครัวของมันเหมือนกัน" "จริงด้วยค่ะรอดูอยู่ห่างๆ นี่แหละดีที่สุดแล้ว ว่าแต่เราเดินทางกลับกันพรุ่งนี้ใช่ไหมคะ""ใช่ มีเรื่องที่ฉันอยากจะบอกเรื่องงานของเธอถ้าเธอไม่อยากทำงานแม่บ้านแล้วก็มาทำงานกับฉันเต็มตัวสนใจไหม" เขารู้สึกไม่อยากให้ใครมาด้อยค่าเธออีกต่อไปแล้วการศึกษาช่างมันเรียนจบอะไรมาขอแค่ทำงานให้เป็นก็พอ"ไม่ค่ะงานที่หนูทำตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วได้ดูแลคุณท่านด้วย คุณท่านไม่ค่อยไว้ใจใครอีกอย่างคุณท่านมีโรคประจำตัวหนูเคยดูแลคนป่วยมาเลยรู้ว่าต้องดูแลและเอาใจคุณท่านยังไง ปล่อยให้คนอื่นมาดูแลคุณท่านคงไม่สบายใจ ไม่ถูกใจค่ะ"เหตุผลของพิจิกาทำให้รณพี