Todos los capítulos de หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Capítulo 91 - Capítulo 100

ตอนที่ 92 เปิดสาขาหลายเมืองสามเดือนหลังจากร้านสาขาหลินโจวเปิดประตูต้อนรับลูกค้า ชื่อของร้านกู้หว่านหนิงก็เริ่มกลายเป็นคำคุ้นหูของผู้คนในเมืองทุกเช้า ก่อนประตูเมืองจะเปิดเต็มที่ กลิ่นหอมของหมั่นโถวและซาลาเปาที่เพิ่งยกลงจากเตาก็ลอยออกไปตามถนน นักเดินทางที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมใกล้เคียงมักแวะซื้ออาหารติดมือก่อนออกเดินทาง คนงานขนสินค้าซื้อหมั่นโถวธัญพืชไว้กินระหว่างทำงาน ส่วนครอบครัวที่มีกำลังซื้อก็นิยมซื้อซาลาเปาครีมและซาลาเปาไส้หมูแดงกลับไปฝากคนที่บ้านในช่วงแรก ชาวเมืองหลินโจวรู้สึกแปลกใจกับระบบบัตรคิว หลายคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดการซื้อซาลาเปาไม่กี่ลูกจึงต้องรับแผ่นไม้ที่มีตัวเลขกำกับทว่าเพียงไม่กี่วัน ทุกคนก็เริ่มเห็นข้อดีลูกค้าไม่ต้องเบียดเสียดกันหน้าร้าน คนขายไม่สับสนว่าใครมาก่อนใคร รายการสั่งซื้อไม่ตกหล่น แม้ในช่วงเวลาที่ผู้คนมากที่สุด ร้านก็ยังสามารถให้บริการได้อย่างรวดเร็วความเป็นระเบียบเช่นนี้ทำให้ร้านกู้หว่านหนิงแตกต่างจากร้านอาหารทั่วไปในหลินโจวอย่างชัดเจนยิ่งไปกว่านั้น รสชาติของสินค้าทุกชิ้นยังคงเหมือนกับร้านในเมืองบ้านเกิดซาลาเปาไส้หมูแดงมีเนื้อหมูนุ่ม หอมเครื่องเทศ และไม่ม

ตอนที่ 94 คาราวานแรกยามเช้าของเมืองหลวงเต็มไปด้วยความคึกคักตั้งแต่แสงแรกของวัน ตลาดตะวันออกที่เคยมีเพียงร้านหมั่นโถวเล็ก ๆ ของกู้หว่านหนิง บัดนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางของผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ กลิ่นแป้งนึ่งหอมกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นชาและขนมอบที่ส่งออกมาจากร้านในเครือหอม่านเซียงเสียงพ่อค้าเรียกลูกค้า เสียงล้อเกวียนบดไปตามพื้นหิน และเสียงคนงานที่ช่วยกันขนกระสอบแป้ง ทำให้หน้าร้านเต็มไปด้วยชีวิตชีวากู้หว่านหนิงยืนมองภาพทั้งหมดจากชั้นสองของอาคารสำนักงานใหญ่ มือเรียวถือสมุดบัญชีที่เพิ่งตรวจเสร็จ ดวงตาสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดซูอวี้เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง"นายหญิง ท่านเรียกข้าหรือ"กู้หว่านหนิงพยักหน้า"ดูบัญชีเดือนนี้สิ"ซูอวี้รับสมุดมาเปิดอ่านเพียงครู่เดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไป"ค่าขนส่งเพิ่มขึ้นอีกแล้ว"กู้หว่านหนิงพยักหน้าเบา ๆ"ร้านของเรามีทั้งในเมืองเหนือ เมืองใต้ และกำลังจะเปิดเมืองใหม่อีกหลายแห่ง""ทุกวันนี้เราต้องจ้างเกวียนของพ่อค้าหลายกลุ่ม""แต่ละกลุ่มคิดค่าจ้างไม่เท่ากัน""บางครั้งของส่งช้า""บางครั้งของเสียหาย""บางครั้งสินค้าหาย"นางวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ"หากยังปล่อยแบบนี้

ตอนที่ 96 ผลิตอาหารแห้งสายลมยามเช้าพัดผ่านลานด้านหลังสำนักงานใหญ่หอม่านเซียง กลิ่นแป้งนึ่งและกลิ่นหมั่นโถวสดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ คนงานต่างเร่งมือขนสินค้าขึ้นเกวียนสำหรับคาราวานรอบใหม่ เสียงตรวจนับกระสอบแป้งและลังซาลาเปาดังสลับกับเสียงหัวเราะของเด็กกำพร้าที่เข้ามาช่วยงานกู้หว่านหนิงยืนมองขบวนคาราวานด้วยความพอใจตั้งแต่ก่อตั้งกองคาราวาน หอม่านเซียงสามารถส่งสินค้าได้ตรงเวลาทุกครั้ง ร้านสาขาในเมืองต่าง ๆ ไม่เคยขาดวัตถุดิบอีกเลยแต่ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีกับความสำเร็จนั้น ชายผู้หนึ่งกลับกำลังครุ่นคิดเซียวหยวนเดินเข้ามาหยุดข้างนางสายตาของเขามองไปยังลังซาลาเปาที่กำลังถูกยกขึ้นเกวียนเขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ"หากคาราวานต้องเดินทางเจ็ดวัน จะกินซาลาเปาอย่างไร"กู้หว่านหนิงชะงักนางหันไปมองเขา"หมายความว่าอย่างไร"เซียวหยวนยกซาลาเปาลูกหนึ่งขึ้นจากถาด"ซาลาเปาสด""เก็บได้ไม่นาน""ผ่านไปเพียงสองวันก็เริ่มแข็ง""หากฝนตก""หากอากาศร้อน""ยิ่งเสียเร็ว"เขาวางซาลาเปากลับลง"หากวันหนึ่งคาราวานของเจ้าต้องเดินทางไกลกว่านี้""จะทำอย่างไร"คำถามเพียงไม่กี่ประโยคทำให้กู้หว่านหนิงนิ่งเงียบนางรู้ทั

ตอนที่ 98 เปิดโรงเตี๊ยมแสงแดดยามสายส่องลงมายังหน้าสำนักงานใหญ่ของหอม่านเซียง ผู้คนจากหลายเมืองยังคงเดินทางเข้ามาไม่ขาดสาย เกวียนบรรทุกสินค้าจอดเรียงอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงคนงานขนถุงอาหารแห้ง เสียงพ่อค้าต่อรองราคา และเสียงลูกค้าที่เข้าคิวซื้อสินค้า ดังประสานกันตลอดทั้งวันหอม่านเซียงกลายเป็นจุดหมายของผู้คนจำนวนมากทั้งพ่อค้าคาราวาน นักเดินทาง ทหารรับจ้าง และเจ้าของร้านจากเมืองต่าง ๆ ต่างพากันเดินทางมาซื้อสินค้าโดยตรง เพราะมั่นใจในคุณภาพและราคาที่เป็นธรรมแต่เมื่อกิจการเติบโต ปัญหาใหม่ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งช่วงเย็นวันหนึ่ง ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่องหน้าร้านยังมีลูกค้าจำนวนมากยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาประสานมือ"คุณหนูกู้"กู้หว่านหนิงหันไปมอง"มีเรื่องใดหรือ"ชายผู้นั้นถอนหายใจ"พวกเรามาจากเมืองไกล""ตั้งใจมาซื้ออาหารแห้งและแป้ง""แต่กว่าจะจัดของเสร็จก็มืดแล้ว""โรงเตี๊ยมในเมืองเต็มหมด"ชายอีกคนรีบพูดเสริม"เมื่อคืนลูกน้องข้าต้องนอนเฝ้าเกวียนข้างถนน"หญิงวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของร้านในเมืองใต้กล่าวด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า"ข้าก็เช่นกัน""เดินทางมาสามวัน"

ตอนที่ 100 ร้านขนมแห่งแรกแสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดลงเหนือเมืองหลวง เสียงล้อเกวียนของกองคาราวานหอม่านเซียงดังผ่านถนนใหญ่ตามเวลาที่ผู้คนคุ้นเคย ธงรวงข้าวทองโบกสะบัดรับสายลม ขณะที่หน้าหอม่านเซียงยังคงเต็มไปด้วยลูกค้าจากทั่วทุกสารทิศด้านหน้ามีผู้คนต่อแถวซื้อหมั่นโถว ซาลาเปา และอาหารแห้งด้านข้างเป็นร้านชาที่เต็มไปด้วยพ่อค้าและนักเดินทางซึ่งกำลังจิบชาร้อน สนทนาเรื่องการค้าอย่างออกรสส่วนโรงเตี๊ยมก็มีคาราวานจอดพักเต็มลานทุกกิจการดำเนินไปอย่างราบรื่นแต่กู้หว่านหนิงกลับไม่ได้มองเพียงสิ่งที่มีอยู่นางกำลังมองหาสิ่งที่ยังไม่มีเช้าวันนั้น เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งเดินจูงมือมารดาเข้ามาซื้อซาลาเปาเมื่อรับของแล้ว เด็กน้อยกลับเงยหน้าถามด้วยแววตาใส"ท่านป้า""มีขนมหวานไหม"กู้หว่านหนิงย่อตัวลงยิ้ม"เหตุใดจึงอยากกินขนม"เด็กหญิงหัวเราะเบา ๆ"ข้าอยากเอาไปฝากน้อง"มารดารีบกล่าวด้วยความเกรงใจ"ขออภัยเจ้าค่ะ""นางชอบของหวาน""แต่ในเมืองมีให้เลือกไม่มาก"เด็กหญิงทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย"ไม่มีหรือ"กู้หว่านหนิงลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน"วันนี้ยังไม่มี""แต่วันหน้าจะมีแน่นอน"เด็กหญิงยิ้มกว้างทันที"จริงหรื