All Chapters of หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 หนังสือหย่าลมหนาวปลายฤดูพัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาในเรือนเล็กด้านทิศตะวันตก ผ้าม่านสีซีดไหวเบา ๆ กลิ่นยาสมุนไพรที่ต้มค้างอยู่บนเตาลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า ทำให้บรรยากาศภายในห้องยิ่งเงียบเหงากู้หว่านหนิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะกลมตัวเล็ก บนตักของนางมีเสื้อคลุมบุรุษสีเทาเข้มตัวหนึ่ง นางกำลังใช้เข็มเย็บรอยขาดตรงชายแขนเสื้ออย่างตั้งใจ ฝีเข็มของนางเรียบเสมอกันทุกจุด เห็นได้ชัดว่าทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนเสื้อคลุมตัวนี้เป็นของเซียวจิ่งเหยียน สามีที่นางแต่งเข้ามาอยู่ด้วยกันนานสามปีสามปีที่ผ่านมา นางเคยคิดว่าขอเพียงตนเองอดทนมากพอ เอาใจใส่มากพอ สักวันหนึ่งคนในตระกูลเซียวคงยอมรับนางขอเพียงนางทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด สักวันหนึ่งเซียวจิ่งเหยียนคงหันกลับมามองนางบ้างแต่เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากนอกเรือน ความคิดที่นางเคยใช้ปลอบใจตนเองมาตลอดสามปีก็เหมือนถูกลมหนาวพัดจนแตกกระจายประตูเรือนถูกผลักเปิดอย่างแรงสาวใช้สองคนก้าวเข้ามาก่อน จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจึงเดินตามเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง นางสวมเสื้อคลุมขนสัตว์เนื้อดี ปักลายดอกโบตั๋นสีทอง ต่างจากเสื้อผ้าสีซีดของกู้หว่านหนิงราวก

ตอนที่ 3 บ้านเก่ากับชีวิตใหม่กู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งด้วยสายตาพิจารณาบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในตรอกแคบทางทิศตะวันออกของตลาดเมืองชิงเหอ หากเดินออกจากตรอกไปไม่ถึงหนึ่งเค่อก็จะถึงถนนใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยร้านค้า แผงขายผัก ร้านขายเนื้อ ร้านขายแป้ง และร้านน้ำชาที่มีผู้คนเข้าออกตั้งแต่เช้าจนค่ำทำเลเช่นนี้นับว่าสะดวกมากแต่สภาพของบ้านกลับแตกต่างจากทำเลอย่างสิ้นเชิงประตูไม้ด้านหน้าบิดเอียง บานพับขึ้นสนิมจนมีเสียงดังทุกครั้งที่ลมพัด กำแพงด้านหนึ่งแตกร้าว หลังคามุงกระเบื้องขาดหายไปหลายแผ่น หน้าต่างปิดไม่สนิท และลานบ้านเต็มไปด้วยใบไม้แห้งกับกิ่งไม้ที่ปลิวมากองรวมกันหากเป็นคนทั่วไป เพียงเห็นจากภายนอกก็คงรีบเดินหนีแต่กู้หว่านหนิงกลับยืนมองอยู่นานนางไม่ได้มองเห็นเพียงความเก่านางมองเห็นลานเล็กที่สามารถตั้งเตานึ่งได้มองเห็นห้องด้านหน้าซึ่งอาจใช้เป็นที่เก็บแป้งมองเห็นประตูที่เปิดออกไปสู่ตลาดอันคึกคักและมองเห็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่จะเป็นบ้านของนางอย่างแท้จริงไม่ต้องคอยฟังคำสั่งของแม่สามีไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไม่ต้องรอคอยบุรุษที่ไม่เคยกลับมาแม้บ้านหลังนี้จะทรุดโทรม

ตอนที่ 5 หมั่นโถวหมดแผงก่อนฟ้าสาง เมืองชิงเหอยังถูกปกคลุมด้วยความมืดจาง ๆเสียงไก่ขันดังมาจากท้ายตรอกสลับกับเสียงสุนัขเห่าเป็นระยะ ลมเช้าพัดกลิ่นดินชื้นเข้ามาทางหน้าต่างบ้านไม้เก่า กู้หว่านหนิงลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงแรกของวันนางแทบไม่ได้นอนสนิทตลอดทั้งคืนมิใช่เพราะเตียงแข็งหรืออากาศหนาว แต่เพราะหัวใจเต็มไปด้วยความกังวลวันนี้เป็นวันแรกที่นางจะนำหมั่นโถวออกไปขายหากขายได้ ทุกอย่างก็จะเดินหน้าต่อหากขายไม่ได้ เงินที่ลงไปกับแป้ง ฟืน ตะกร้า โต๊ะ และค่าแผงก็จะกลายเป็นภาระทันทีกู้หว่านหนิงลุกจากเตียง จุดตะเกียง แล้วมัดผมให้เรียบร้อย นางล้างมือจนสะอาดก่อนเดินเข้าไปในครัวก้อนแป้งที่พักไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นตัวเต็มอ่าง ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งหมัก นางใช้นิ้วกดลงบนผิวแป้ง รอยบุ๋มค่อย ๆ คืนตัวอย่างช้า ๆกำลังพอดีกู้หว่านหนิงไม่รอช้า นางโรยแป้งบาง ๆ บนโต๊ะไม้ แล้วนำก้อนแป้งออกมานวดไล่อากาศเสียงฝ่ามือกดลงบนแป้งดังสม่ำเสมอในห้องครัวเงียบสงัดทุกครั้งที่พับแป้ง นางจะนึกถึงจำนวนเงินที่เหลืออยู่ทุกครั้งที่นวด นางจะนึกถึงคำหัวเราะเยาะในตลาดทุกครั้งที่แบ่งก้อนแป้ง นางจะนึกถึงประตูจวนเซียว

ตอนที่ 7 ซาลาเปาครีมที่ไม่มีใครเคยเห็นกลางดึก เมืองชิงเหอยังคงเงียบสงัดแสงจันทร์สีซีดส่องผ่านช่องกระเบื้องบนหลังคาบ้านเก่า ลมเย็นพัดลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ ทว่าภายในครัวเล็กของกู้หว่านหนิงกลับมีแสงไฟสว่างอยู่ตั้งแต่ก่อนยามอิ๋นเสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะอยู่ใต้เตาน้ำในหม้อเริ่มเดือด ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจากลังถึงเก่า กลิ่นหมูแดงหอมหวานกระจายไปทั่วห้องกู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ แขนเสื้อถูกพับขึ้นเหนือข้อศอก มือทั้งสองข้างกำลังห่อซาลาเปาอย่างรวดเร็ว แต่ทุกลูกยังคงมีขนาดเท่ากันและจีบปากอย่างเรียบร้อยวันนี้นางต้องทำซาลาเปาหมูแดงห้าสิบลูกตามคำสั่งซื้อของจวนตู้นอกจากนั้นยังต้องเตรียมหมั่นโถวกับซาลาเปาสำหรับขายหน้าแผงตามปกติงานมากกว่าทุกวันเกือบสองเท่าเมื่อคืนกู้หว่านหนิงแทบไม่ได้นอน นางต้องตุ๋นหมูแดงให้เสร็จก่อน แล้วพักเนื้อไว้จนเย็นเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำซอสทำแป้งแตกยามนี้ดวงตาของนางมีรอยอ่อนล้า แต่การเคลื่อนไหวกลับไม่ช้าลงเลยแม้แต่น้อยเสี่ยวเป่านั่งอยู่ข้างโต๊ะอีกตัว กำลังตัดกระดาษสำหรับใช้ห่อซาลาเปา เขาพยายามลืมตาให้กว้าง แต่ศีรษะกลับพยักลงเป็นระยะกู้หว่านหนิงหันไปเห็นจึงกล่าวว่า"เ

ตอนที่ 9 ข่าวลือทำลายชื่อเสียงแสงเย็นคล้อยต่ำลงเหนือกำแพงตลาด ขณะที่กู้หว่านหนิงยังคงยืนมองถุงแป้งที่ถูกกรีดจนขาดอยู่ใต้โต๊ะขายของแป้งสีขาวไหลออกมากองเต็มพื้น เส้นรอยคมบนผ้าชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่าอุบัติเหตุ รอยเท้าด้านหลังแผงก็ยังใหม่ ดินบริเวณนั้นชื้นและยุบตัวเป็นรูปส้นรองเท้าใหญ่เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวชิงที่เพิ่งกลับมาจากนำตะกร้าไปเก็บ ต่างยืนมองด้วยสีหน้าตกใจเสี่ยวเป่ากำหมัดแน่น"ต้องเป็นคนจากร้านเถ้าแก่จ้าวแน่ เมื่อหลายวันก่อนข้าเห็นลูกจ้างของเขาเดินวนอยู่หลังแผงเรา"กู้หว่านหนิงกลับไม่ได้ตอบรับคำกล่าวนั้นนางย่อตัวลง ใช้ผ้าสะอาดห่อถุงแป้งที่ถูกกรีดไว้ทั้งใบ ก่อนเก็บรอยเชือกและเศษผ้าที่หลุดอยู่บนพื้นใส่ถุงเล็กอีกใบเสี่ยวชิงถามอย่างไม่เข้าใจ"ท่านจะเก็บของเสียพวกนี้ไว้ทำไมหรือ""เก็บไว้เป็นหลักฐาน""แต่เรารู้ว่าใครทำ"กู้หว่านหนิงเงยหน้ามองเด็กทั้งสอง"การสงสัยกับการพิสูจน์เป็นคนละเรื่องกัน หากเราไปกล่าวหาผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐาน ต่อให้พูดความจริง ผู้คนก็อาจคิดว่าเราหาเรื่องเพราะค้าขายแข่งกัน"เสี่ยวเป่ายังไม่หายโกรธ"แล้วเราจะปล่อยเขาไปหรือ""ไม่ปล่อย"น้ำเสียงของนางเรียบสงบ แต่หน