Todos los capítulos de หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Capítulo 111 - Capítulo 120

ตอนที่ 112 ป้ายหยกยามเช้าหลังฝนตก อากาศเหนือเมืองชิงเหอเย็นกว่าปกติเล็กน้อย หยดน้ำยังเกาะอยู่บนใบไม้สองข้างทาง เมื่อแสงอาทิตย์ส่องผ่านกิ่งไม้ หยดน้ำเหล่านั้นก็สะท้อนแสงราวกับเม็ดแก้วใสหน้าคลังกลางของหอม่านเซียงเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเกวียนหกคันจอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคันบรรทุกหีบชา อาหารแห้ง ขนม และเอกสารบัญชีสำหรับส่งไปยังสาขาเมืองหลินโจว ธงรวงข้าวทองถูกผูกไว้บนเสาเหนือเกวียนทุกคัน เมื่อสายลมพัดผ่าน ผืนธงก็โบกสะบัดพร้อมกันอย่างสง่างามกู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าขบวนพร้อมสมุดรายการสินค้าในมือนางตรวจตราตั้งแต่เกวียนคันแรกไปจนถึงคันสุดท้ายด้วยตนเอง"หีบชาคันที่สามปิดผนึกครบหรือไม่"หัวหน้าคาราวานรีบตอบ"ครบแล้วขอรับ""อาหารแห้งแยกจากขนมหรือยัง""แยกแล้วขอรับ""ม้าสำรองอยู่คันใด""คันที่หกขอรับ"กู้หว่านหนิงพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนปิดสมุดลงการเดินทางครั้งนี้มีจุดประสงค์สำคัญสาขาเมืองหลินโจวเพิ่งขยายพื้นที่ร้าน และกำลังจะเปิดส่วนขายชาและขนมอย่างเต็มรูปแบบ นางจึงต้องเดินทางไปตรวจสถานที่ด้วยตนเอง รวมทั้งวางระบบรับสินค้าจากคลังกลางให้สอดคล้องกับเส้นทางใหม่ซ

ตอนที่ 114 มือสังหารแสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องผ่านยอดไม้ลงบนถนนสายแคบซึ่งทอดยาวไปยังเมืองหลินโจว ขบวนคาราวานของหอม่านเซียงเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง หลังจากฝนตกติดต่อกันหลายวัน พื้นถนนยังคงชื้นแฉะ ล้อเกวียนบางคันจึงจมลงในร่องดินเป็นระยะกู้หว่านหนิงนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลางบนตักของนางมีแผนที่เส้นทางคลี่อยู่ แต่สายตากลับไม่ได้หยุดอยู่บนเส้นหมึกเหล่านั้นนานนักเหตุการณ์ที่สถานีพักม้าเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดป้ายหยกตรามังกรคำเรียกว่าท่านอ๋องคำถามที่นางถามไปตรง ๆและคำตอบเดิมที่เซียวหยวนมอบให้"เมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเอง"นางเคยคิดว่าตนเองมีความอดทนมากพอแต่ทุกครั้งที่เขาเลื่อนเวลาของความจริงออกไป ความเชื่อใจที่เคยมีก็ลดลงทีละน้อยด้านนอก เซียวหยวนขี่ม้าอยู่ข้างรถเช่นเดิมตั้งแต่ออกจากเมืองหลินโจวในช่วงเช้า เขาแทบไม่ได้พูดอะไรกับนางไม่ใช่เพราะไม่มีสิ่งใดอยากกล่าวแต่เพราะรู้ว่า ต่อให้พูดมากเพียงใด หากยังไม่ยอมเปิดเผยความจริง คำพูดอื่นก็ไม่มีความหมายหัวหน้าคาราวานเฉินกวงขี่ม้ามาจากด้านหน้า"นายหญิง"กู้หว่านหนิงเปิดม่านรถ"มีเรื่องใด""อีกครึ่งชั่วยามจะผ่านป่าไผ่ดำขอรับ""เส้นทางช่ว

ตอนที่ 116 เรียกตัวกลับเมืองหลวงแสงอรุณค่อย ๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนพัก กลิ่นยาสมุนไพรยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เซียวหยวนนอนพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาดีขึ้นกว่าวันก่อนเล็กน้อย แม้สีผิวยังซีด แต่ไข้ลดลงแล้ว และลมหายใจก็กลับมาเป็นปกติกู้หว่านหนิงยืนอยู่ข้างโต๊ะ กำลังเทยาต้มจากหม้อดินลงในชามไอร้อนลอยขึ้นปะทะใบหน้านางใช้ช้อนคนเบา ๆ ก่อนยกชามไปวางข้างเตียง"ดื่มยา"เซียวหยวนมองชามยาที่มีสีเข้มจนเกือบดำ"วันนี้ดูขมกว่าวานนี้"กู้หว่านหนิงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน"หมอเพิ่มยาแก้พิษ""หากท่านไม่ดื่ม บาดแผลก็หายช้าลง"เขายิ้มบาง"เจ้าจะป้อนหรือไม่"นางเลิกคิ้ว"แขนของท่านยังใช้ได้"เซียวหยวนยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นช้า ๆ แต่ทันทีที่ขยับ ไหล่ก็สะเทือนจนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยกู้หว่านหนิงเห็นเช่นนั้นจึงถอนหายใจนางนั่งลงข้างเตียง หยิบช้อนตักยาแล้วเป่าให้เย็น"อ้าปาก"เซียวหยวนทำตามอย่างว่าง่ายยาคำแรกขมจนเขาขมวดคิ้วกู้หว่านหนิงมองแล้วถาม"ขมมากหรือ""มาก""เช่นนั้นก็ดี""เหตุใดขมจึงดี"นางตักยาอีกช้อน"จะได้จำไว้ว่าครั้งหน้าห้ามเอาตัวไปรับลูกธนูโดยไม่คิด"เซียวหยวนนิ่งไปครู่หนึ่งก

ตอนที่ 118 ขบวนหลวงหลายวันต่อมา เมืองอันโจวที่เคยคึกคักอยู่แล้วกลับยิ่งเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางสองข้างถนนสายหลักถูกกวาดจนสะอาด ร้านค้าทุกร้านแขวนโคมแดงไว้หน้าประตู ธงผ้าไหมสีทองปักลายมังกรสะบัดไปตามแรงลม ขุนนางท้องถิ่นส่งทหารมาคอยกั้นผู้คนไม่ให้ล้ำเข้าไปกลางถนน เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วทั้งเมืองข่าวที่แพร่สะพัดมาตลอดสามวันคือ ขบวนหลวงจากเมืองหลวงกำลังเดินทางผ่านอันโจวเพื่อมุ่งหน้าไปยังหัวเมืองทางตะวันตกไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าผู้ใดอยู่ในขบวนบางคนบอกว่าเป็นราชทูตบางคนบอกว่าเป็นแม่ทัพใหญ่บางคนถึงกับกระซิบว่าอาจเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ได้รับพระบัญชาให้ออกตรวจหัวเมืองกู้หว่านหนิงยืนอยู่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมจิ่นซิ่ว นางมองลงไปยังถนนเบื้องล่างผ่านหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งเปิดรับลมเย็นยามเช้าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่ด้วยทำเลที่อยู่ติดถนนสายหลัก ทั้งอาหารสะอาด ห้องพักเรียบร้อย และการบริการเป็นระบบ จึงกลายเป็นที่พูดถึงอย่างรวดเร็ววันนี้ห้องชั้นสองแทบทุกห้องถูกจองเต็มตั้งแต่เมื่อวาน ผู้คนจำนวนมากยอมจ่ายเงินเพิ่มเพียงเพื่อได้ยืนมองขบวนหลวงจากมุมสูงอาเถายืนอยู่ด้านหลังนาง ในมือถ

ตอนที่ 120 พระเอกเปิดเผยฐานะรุ่งเช้าของวันถัดมา เมืองอันโจวยังไม่ทันตื่นจากหมอกบาง เสียงม้าศึกก็ดังขึ้นจากถนนสายหลักอย่างต่อเนื่องประตูเมืองเปิดออกกว้าง ทหารรักษาการณ์ยืนเรียงแถวทั้งสองด้าน ขุนนางประจำเมืองในชุดเต็มยศรีบออกมาต้อนรับ สีหน้าของทุกคนเคร่งขรึมจนชาวบ้านไม่กล้าส่งเสียงดังขบวนม้าจากเมืองหลวงควบเข้ามาอย่างรวดเร็วด้านหน้าสุดเป็นราชองครักษ์ในชุดเกราะเงิน เขาถือม้วนผ้าไหมสีทองเหนือศีรษะ ข้างหลังมีทหารหลวงติดตามมาหลายสิบนาย ธงมังกรสีทองโบกสะบัดอยู่กลางสายลมยามเช้าเมื่อขบวนหยุดลงหน้าศาลาว่าการ เจ้าเมืองอันโจวรีบคุกเข่าลงราชองครักษ์ก้าวลงจากหลังม้า ก่อนประกาศเสียงดัง"พระราชโองการจากเมืองหลวงมาถึง"เสียงนั้นดังไปทั่วถนนเหล่าขุนนางและทหารทั้งหมดคุกเข่าพร้อมกันชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ไกลออกไปต่างพากันหมอบลงกับพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าข่าวเรื่องพระราชโองการแพร่ไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็วเพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม คนทั้งเมืองก็รู้ว่าผู้ที่ราชสำนักต้องการพบไม่ใช่ขุนนางใหญ่ ไม่ใช่แม่ทัพ และไม่ใช่ตระกูลสูงศักดิ์ใดแต่เป็นกู้หว่านหนิงเจ้าของหอม่านเซียงสตรีที่ครั้งหนึ่งเคยเริ่มต้นชี