All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย: Chapter 11 - Chapter 20

ผ่านไปเพียงไม่นาน บ้านหลังน้อยสำหรับครอบครัวหวังก็เสร็จสิ้นเป็นไปอย่างราบรื่น“วันนี้ข้าขอเข้าครัวนะเจ้าคะ ท่านป้าไป่พักเถิดเจ้าค่ะ” หวังลี่อิง เดินมาในส่วนของห้องครัวผู้ใหญ่บ้าน นางถือตระกร้าสานมาด้วยก่อนจะเปิดให้ไป่เสว่เหอดูว่านางและสามีไปจับปลามาจากลำธาร และยังมีบรรดาหอยอีกหลายอย่างซึ่งบางอย่างเมียผู้ใหญ่บ้านไป่ก็ไม่รู้ว่ามันกินได้“ข้าช่วยเถอะ ให้พวกผู้ชายพวกนั้นร่ำสุราไป ส่วนข้ากับเจ้ามาเข้าครัวกัน” ความโอบอ้อมอารีย์ของญาติห่างๆสามีของนาง ทำนางทราบซึ้งใจ ก่อนจะลงมือทำยำหอย ที่นางพยายามจะใช้วัตถุดิบที่มีในครัว แต่เมื่อยามนางไป่เผลอ หวังลี่อิงมักหยิบเครื่องปรุงในมิติลับมาเติมให้จนเต็มด้วยอยากตอบแทนน้ำใจ “อาลี่ คราที่แล้วเจ้าตั้งใจจะไปตลาดตำบล เหตุใดจึงเปลี่ยนใจ” ครั้งที่นางจะนำเห็ดไปขายแต่นางก็ยังไม่ได้ไปเสียที เมื่อเห็นอาการหนาวเหน็บของบุตรชายอย่างมู่ฉือ นางจึงตัดสินใจว่าควรทำบ้านให้เสร็จเสียก่อน“ข้าอยากขึ้นเขาอีกรอบ แล้วค่อยเอาของป่าไปขายทีเดียวเจ้าค่ะ อีกอย่าง ข้าอยากขายสินเดิมเอามาซื้อของใช้ใหม่ๆเข้าบ้านเพื่อต้อนรับการขึ้นบ้านใหม่ด้วยเจ้าค่ะ” นางปรุงซุปเห็ดในหม้อดินก่อนห

เดินขึ้นมาไกลจากเชิงเขาพอสมควร นางหวังลี่อิงยืนเพ่งสมาธิไปที่แผนที่ในมิติลับ ก่อนจะหันมาบอกหวังเฟิงซี“พี่เฟิงเดินไปอีกหน่อย มีไก่ป่าเจ้าค่ะ” นางชี้ทิศทางบอกคนเป็นสามี “เจ้ารู้ได้อย่างไร” ใบหน้าฉงนสงสัยทำนางอมยิ้ม“ฟังเสียงขุ้ยใบไม้แห้งสิเจ้าคะ” เมื่อเงียบและลองฟังเสียงดีเขาได้ยินมันจริง ก่อนจะหยิบสุ่มไม้สานขนาดพอดีมือขึ้นมา เดินย่องเบาไปอีกนิดหน่อย เจากลับต้องประหลาดใจที่มันมีมากถึง5ตัว เขายิ้มเต็มดวงหน้า ก่อนจะมีแหปากใหญ่ยื่นมาให้เขา“ข้ายืมลุงไป่มาเจ้าค่ะ แบบนี้น่าจะจับได้เหมาะกว่า” จริงๆนางหยิบมาจากมิติลับ ตอนหวังเฟิงซี และหวังมู่ฉีเผลอ โคร้ม เขาหว่านแหได้อย่างแม่นยำแม้ไก้บางตัวจะแตกตื่น แต่สองคนผัวเมียหวังช่วยกันตะขุบและมัดขาไว้ได้ทั้งหมด“เย้วันนี้ข้าจะได้กินอาหารวิเศษอีกแล้ว” นางยิ้มเอ็นดูก่อนลูบหัวบุตรชายแผ่วเบา “วันนี้เรามาไม่เสียเที่ยว ไปต่อเถอะ” นางหันตะกร้าให้เขาเอาไก่ใส่ แต่เมื่อเผลอนางก็นำไก่ไปไว้ในมิติลับ3ตัว เหลือในตะกร้าเพียง2ตัวเท่านั้น“ด้านหน้ามีเห็ดเยื่อไผ่ เห็ดหลินจือ เห็ดนางรมขาวเต็มเลยเจ้าค่ะ” นางที่เดินไปตามแผนที่ลับรีบวิางกลับมาบอกเขาอย่างตื่นเต้น“ไปกันเจ้

บ้านสี่เดินไปตามทางแล้วพบกับร้านรวงมากมาย มีของหลายอย่างที่นางหมายตาเอาไว้ ตำบลต้าตงแห่งนี้ค่อนข้างสมบูรณ์เพราะเป็นตำบลนึงที่อยู่ในการดูและของเมืองหลวง ที่นี่จึงไม่ค่อยเกิดสงครามมากนัก นอกจากผู้คนอพยพเข้ามาเรื่อยๆ ตลาดตำบลจึงค่อนข้างคึกคักและมีของขายหลากหลายนัก“นั่นโรงเตี๊ยมเราไปถามกันเถิดเจ้าค่ะ” นางเคยอ่านหนังสือว่าโรงเตี๊ยมส่วนใหญ่นั้นทำอาหารขายด้วยจึงคิดจะเข้าไปถามเพราะที่นี่มีร้านหลากหลายจนนางเลือกไม่ถูก“พี่ชาย ที่นี่รับซื้อพวกสัตว์ป่าหรือวัตถุดิบทำอาหารหรือไม่เจ้าคะ” นางเดินตรงไปที่ชายผู้นึงซึงนั้งเฝ้าอยู่บริเวณทางเข้าโรงเตี๊ยม ชายผู้นั้นทำเพียงแค่ชายตาแลมองชุดมอมแมมของ3คนพ่อแม่ลูกเท่านั้น“ไม่รับซื้อ เจ้าพวกคนจร ไปๆอย่าบังหน้าร้านข้า” นางไม่ได้ตกใจหรือแสดงอารมณ์อันใดออกมา ทำเพียงแค่หมายตาไว้ว่านางจะหาร้านที่มีเมตตากว่านี้แน่ๆหากวันนึงร่ำรวยจะไม่เดินมาเหยียบร้านนี้เด็ดขาด“เราเดินหากันแบบนี้คงยากจะเจอ ข้าว่าไปที่หอโอสถก่อนดีกว่า” นางไม่ได้ถอดใจเมื่อเจอคำพูดแบบนี้แต่กับสามีนางนั้นย่อมไม่ชอบใจอยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่เอ่ยอันใดออกมาเท่านั้น”เอ่อพี่ชายหอโอสถแห่งนี้รับซื้อสมุนไพรหรื

โอ่งดินเผาหลากหลายขนาดเรียงรายกันหลายสิบใบ ตอนนี้นางรอเพียงใส่น้ำไว้ดูการรั่วซึมเท่านั้น ”ลี่อิง เมื่อครู่เจ้าว่าเรื่องเพราะเห็ดงั้นรึ“ คิ้วเข้มพาดผ่านดวงตาคม ขมวดเข้าหากันเมื่อสงสัย”เจ้าค่ะ นี่ข้ากำลังผสมเชื้อธรรมชาติ จากเมือกเห็ดที่ข้าเก็บมาได้“ วันก่อนนางไปหาของป่าตามปกติ แอบหยิบเห็นหูหนูขาวออกมาจากมีติลับ10ดอก ก่อนจะนำมาเพราะเชื้อดูพบว่ามันยังได้ผล”รำ ขี้เลื่อย แกลบและดินดำ สามารถเพราะเห็ดได้เจ้าค่ะ อาศัยความชื้นสักนิด เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหา“ นางปรับหน้าดินเพิ่มจนเกือบถึงตีนเขา ทำเล้าไก่ไข่และเป็ดไข่ที่ซื้อมาอย่างละ2คู่ ก่อนจะบอกหวังเฟิงซีว่านางต้องการโรงเรือนไม้ไผ่หลังเล็กอีก1หลัง”เจ้าทำเยอะหรือไม่ พี่ช่วย“ เมื่อเห็นความมุ่งมั่นเขาจึงอยากร่วมแรงไปกับนาง”ไม่เยอะเจ้าค่ะ เอาแค่พอมีรายได้จุนเจือครอบครัว“ นางไม่ได้ทำใหญ่โตมากนัก ทำเพียงเพราะพันไปเรื่อยๆเพื่อเก็บหอมรอมริบไว้ภายภาคหน้า”อีกไม่กี่วันฤดูหนาวจะหมด ข้าอยากปลูกพืชผัก เจ้าว่าอย่างไร“ เขาเคยทำไร่ตอนเรียกอักขระที่สำนักเทียนซวง จึงพอรู้วิธีการปลูกอยู่บ้าง”อืม ชาวบ้านแถวนี้ล้วนปลูกข้าวโพด มันสำปะลังข้าว่าปลูกสิ่งที่จำเป็นแต

หญิงสาวทั้งหมดพากันเดินมาที่บ้านผู้ใหญ่ไป่ ก่อนจะปรึกษากับเมียผู้ใหญ่ไป่เรื่องปลูกฝ้าย ทุกคนเห็นดีด้วย แม้ไม่มีภัยพิบัติเครื่องนุ่มห่มก็จำเป็นอยู่ดีเมื่อถึงฤดูหนาว“แปลงที่ไร่ติดเชิงเขาฝั่งท้ายหมู่บ้านเป็นที่ปลูกฝ้าย แล้วให้สตรีที่ว่างจากงานไปเรียนรู้การทอผ้าจากแม่เฒ่าหนิงฮวาดีหรือไม่เจ้าคะ” ท่านป้าไป่หันไปถามผู้เป็นสามี“ย่อมดี บ้านไหนสามีเป็นช่างไม้ก็สามารถทำสิ่งทอได้ นั่นย่อมเป็นผลดี และไม่เอาเปรียบกัน ใครมีเงินแลไม่สะดวกเรียนหรือทอเอง ก็ซื้อกับชาวบ้านได้” ถือว่าเรื่องนี้ได้ประโยชน์กับคนหมู่มาก และหากคนอื่นไม่เชื่อเลือกเก็บเงินมากกว่าก็สามารถนำเงินนั้นมาซื้อเครื่องนอน และเครื่องแต่งกายให้ความอบอุ่นได้นั่นย่อมเป็นการดี“ช่วงนี้คนอพยพมากขึ้นทุกวัน ทรัพย์สินเงินทองเก็บเสียให้มิด อันใดแบ่งปันได้ค่อยแบ่ง พรุ่งนี้ข้าจะเรียกหัวหน้าครอบครัวที่เป็นชาย เรื่องป้องกันหมู่บ้าน” เสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะ และนี่คืออีกหนึ่งสิ่งที่นางเป็นกังวล เหตุเพราะตำบลต้าตงแห่งนี้มีชัยภูมิที่ดี และอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ผู้คนย่อมหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด สงครามเขตชายแดนยังคงวางใจไม่ได้ ผู้คนจึงเริ่มทยอยหนีตาย แม้